Pro humilitate

40

ſonis attributa. ſapīam potentiā ⁊ bonitatem. Et iuxta tres ſtatus eccleſie. prelatospoctores religioſos. Et ẜm tres ſcriptureaucͣtes. Prima humilem ſpiritu ſuſcipietgloria. Prouer. xix. Scd̓a aucͣtas vbi humilitas ibi ſapīa. Prouerb̓. xj. Tercia. Deus ſuꝑbis reſiſtit. humilibus aūt dat gratiam. Iacobi. iiij.Prima conſideratioHumilem ſpū. ſuſcipiet gloria. itaqꝫ humilitas vera. nam eſt qͥ ſe nequiter huiliatEccl̓. xix. Uera inqua humilitas dum feliciter exit a ſumma potētia ⁊ gloria ⁊ magnificētiſſima maieſtate dei/ in ſuā impotetiam ignominiā ⁊ ſeruilitatē intuendamſentiendāqꝫ efficit̉ potētiſſima ⁊ glorioſiſſima ⁊ imꝑatrix liberrima atqꝫ monarchica ſuꝑ oīa. ¶ Uultis audire rōnem illā accipite. Perhibet Seneca/ ꝙ facilis ad diuitias ꝑ contēptuꝫ via. Itaqꝫ dicimus depotentia ⁊ gloria ⁊ reliquis q̄ mundus offert. ⁊ q̄ contemnēdo fieri noſtra teſtaturAmb̓. Un̄ vero melius ꝙͣ ꝑ humilitatisegreſſum a deo/ cōtemptus iſte generatur.qn̄ in cōꝑatione diuinitatis ꝑſpicue cernit̉ꝙ vanitas vanitatū ⁊ oīa vanitas: oīa mēdaciū. Quidni libeat exclamare cū ꝓpheta. filij hoīm vſqꝫquo graui corde vt quiddiligitis vanitatem ⁊ queritis mendaciū?:Quidni p̄terea contempta vanitate ⁊ mēdacio/ faciat hec ſb̓limiſſima hūilitas hecditiſſima pauꝑtas/ ſolum deum/ gloriā ſuam. potentiam ſuam. opulentiam ſuam. ⁊hanc arbitrat̉ eſſe partem ſuam hereditatem p̄claram / ⁊ portionem vberrimam interra viuentiū cum illo qui dicebat. Parsmea deus ineternum. Et in gallico ſonantius dr̄. Ceſt grāde portion ⁊ bona parti.¶ Porro quid ad iſta cōuenientius ꝙͣ vthec humilitas ſit glorioſiſſima/ cuius gloria ſolus deus eſt. Hec vilificatio ſit nobiſiſſima hec abiectio vbi ꝙͣ famatiſſima. qꝛdeus/ fama ſua nunꝙͣ abeſt. vt hec deniqꝫimpotētia hec ſeruitus/ ſumma ſit potētiaīmo oīpotentia. ſummaqꝫ libertas. Om̄iapoſſum inquit apl̓s in eo qui me cōfortatxp̄s. ad Philip̄. iiij. ¶ Uideat qui pōt/ qͥta ſit ex aduerſo oīs ſuperbe vanitatꝭ. egelagimpotentia ⁊ vilitas. Nam qͣ rōne re

pleret vanitas ſatiaret egeſtas. dn̄aret̉ abᶻiectio. cōſolidaret infirmitas. Attn̄ quidaliud ſunt hec oīa niſi vanitas vanitatumet oīa vanitas ⁊ afflictio ſpūs. ¶ Ex his ꝑſpicuū eſt qͦ pacto vim iraſcibilē cuius eſtin ardua tendere ꝑficit hic beatus humilitatis exitus a deo. ex deſperatōe ſui totaliſummā de xp̄o ſpem geredo. et ita ẜm oēsalias ſuas virtutes qͣs enumerat Guilhelmus ꝑiſien̄. reliquas. Ponititaqꝫ hūilitaſhec/ ſolū deū ſpem ſuā fortitudinē ꝓtectionē magnificentiā. ⁊ ita de ceteris. Propterea. fidenter ait. Dn̄s ꝓtector vite mee a qͦtrepidabo. Etenim qͦ rueret. quō mutaretaliud amplius quid conari poſſet q̄ ꝓfundiſſima ſtabilitate/ immobilitati penitusadheret? Quid eam aduerſum violaret q̄altiſſimū poſuit refugiū ſuū in firmiſſimohabitaculo tuo qd̓ oꝑatus es dn̄e? Quofugeret alibi? Quid aliud ſperaret? Quāobrem in remedijs humane inſtabilitatiset in certitudine caſuū tam horrendorū ꝓcellis/ figit nauem cordis immobil̓r velutancora quedā ſpūalis ⁊ intelligibilis. Deniqꝫ nō ponit carnē brachiū ſuū vt ſuꝑbiaq̄ ſperat in multitudine diuitiarū ſuarumvel tꝑalium vel ſpūaliū. ⁊ p̄ualet in vanitate ſua. Hec idcirco ſibi cauet eb omni excellentia nimia. ab omni qͦꝫ defectū. vt neextollat̉ p̄ſumptōe/ nec frangat̉ deſperatōne nō obſtinet obſtinatōe nec diſſoluaturenerui mollicie/ quēadmodū de his ⁊ alijsin oī materia virtutis ſi vacaret/ fieri poſſet manifeſtū. ſi qͣlicer ardua mediocritatevia regia ſēꝑ incedit doceremꝰ. ¶ Sedad dn̄antiſſimum eius imꝑium venio Mem̄ eſt rebus dn̄ari (ꝓut alias ꝓſecutusſum latius) quid em̄ ē dn̄ari rebꝰ inquāniſi eis vti poſſe iuſte vt placuerit. Hoc at̄ꝯuenit hūilitati. oīa quippe aſſumit in ſuifacultatē ⁊ vſum. dū ꝓpter deū ſe ⁊ oīa aliacōtemnēda decreuit. Quo cōtēptū ſatiat̉amplius (ne nos irrideant phariſei auarihec audiētes) et copioſius abſqꝫ vlla ꝯpatione cōtētat̉. ꝙͣ ex nuda poſſeſſiōe ciuilistituli ꝙͣ inſuꝑ extendentia inhiāte ad qͣſcunqꝫ diuitias. aut eas ꝑ amorē amplectēte. aut eis incubante ac mentetenus inherēte ditaret̉. Sic de Cathone p̄clare dictūſt a Saluſtio. ꝙ quo plus gloriam fugie-

aA 3