De abſtinentia Carthuſien̄.

himenta. ¶ Quāobrem cui tueqꝫ petitōisnō immemor/ tandē aliqn̄ ſumpta occaſipne in vna ex iectōibus meis conatus ſuꝫ.licet viribus imparibus/ ſatiſfacere pio etferuido religionis tue zelo. ¶ Qd̓ ſi ꝑfecerim id qd̓ optaui/ gratias illi a quo omnedonū optimū ⁊ ꝑfectum. ſi minus attigerim/ ſuppleant aut corrigāt. imꝑfectū meum tui fratres. patres mei. ⁊ alij ꝓfundiſapiētes. Bene vale. mei memor in or̄onibus tuis. ¶ Et ſi latini forſan eloquij nonſatis es idoneus auditor; nolito conqueriqm̄ habes copiā interp̄tum abundantem.p̄dictos pr̄es loquor. quorū genibus ꝓuolutus or̄onū ſuarū ſuffragia/ egens ⁊ mendicus expoſtulo.¶ Incipit tractatus¶Randis ⁊ mira eſt nobis IoGhannis abſtinātia et ſobrietasrecitata cum dictū eſt. locuſtaset mel ſilueſtre edebat. Sꝫ horrere de facili ſolēt abſtinentiā qui voluptatibus defluūt. quorū deus venter eſt. ⁊ ſobrietas ab eis auſteritas inculpat̉. ex ſua īfirmitate vicioſa in maloqꝫ radicata conſuetudine alienā vitam metiētes/ iudicātmirabile eſſe aūt ſuꝑſtitioſuꝫ aut indiſcretum attenuare corpus duris ieiunijs. Cōceſſis inſuꝑ cibis qͦs deus (inquiunt) creauit ad ꝑcipiendū cum gr̄arumactōne/ irrident nō vtentes. ¶ Non aduertūt aut capiunt ꝙͣ leta ſit ꝙͣ ſalubris ⁊ expedita/ ⁊ exbona cōſuetudine ꝙͣ facilis ⁊ iocūda reddat̉. deuotorū ſobrietas. qͥ cū apl̓o caſtigātcorpus ſuū ⁊ in ſeruitutē redigūt. Qui demum corꝑali ieiunio vicia cōprimūt. mētē eleuāt. virtutes acquirūt ⁊ pͥmia. Subinde iſta eſt infamis palma viciorū. ⁊ extrema quorundā criminoſorū impudentiſſimaqꝫ ꝑuerſitas. ſancta polluere. calūniaribn̄ acta. ⁊ q̄ imitari non pn̄t ſaltem voluntea deteſtari. Hinc blādit̉ iniquitas ſibi. ſide ſanctitate cōfixerit ꝓbrum aliqd̓. ſi contra bn̄ viuentes infames ſnīas ꝓtulerit. ⁊aliene vite reprobationē ſuam laudē ⁊ ſolamen eſſe arbitrat̉. ¶ Experimur hāc carnalium hoīm inſaniā. tum in multis. tumnoīatim erga venerabiles pr̄es ⁊ fratres d̓ordine carthuſien̄. apud qͦs reꝑitur ſicubi

in eccleſia quicꝙͣ veſtigij reliquerit p̄dicāda illa priſcorum patrū deuotio admirabilis feruor et ſua ꝓpe modū incredibiliscōtinentia. Hos nanqꝫ carthuſien̄. exagitant nōnunꝙͣ imbuti ſapīa terrena aīali etdyabolica dicētes contra charitatem denegare ſibipſis p̄ſertim in infirmitate poſitꝭeſum carnium. Uox iſta. vox plane illorūeſt qui ſuſpirabāt ad ollas carniū egypti.faſtidito manna. ¶ Subijt itaqꝫ pluriesanimū aliquid de hoc ſcribere vt temptarēfunditus eruere/ ⁊ cortice ſublato medullitus ꝑſcrutari id qd̓ difficultatē affert ī pn̄ti materia. Nunc tandē occaſione ſumptaex contextu pn̄tis lectionis q̄ de abſtinētialoquit̉ Iohānis baptiſte conabit̉ idipſūꝑagere tenuitas ingenij mei abſolute quidem ⁊ breuiter. qm̄ veritas lux eſt. ⁊ intuetur nunꝙͣ melius/ ꝙͣ dum nuda breuitatemōſtrat̉. folijs aūt faleris verborū nō magnoꝑe eget. obumbrāt ipſam qn̄qꝫ ⁊ offuſcant veritatem potius ꝙͣ illuſtret ⁊ expediant.Rit igit̉ triplex cōcluſio. vna di.recte rn̄ ſalſs. due ſequētes difficulAtatum nodos tangent ⁊ euoluent.He difficultates p̄cipue ⁊ ſummatim dueſunt. vna de caſu neceſſitatis extreme. aliade infirmitatibus et abbreuiatione vite.¶ Prima cōcluſio. Poteſt rōnabiliter inordine carthuſien̄. eſſe lex vel generale ſtatutū. vt nullus frater illius ordinis comedat vnꝙͣ carnes. immo ⁊ ſi petat ꝙ ſibi nōminiſtrent̉. Et ad hmōi obſeruationē fāseſt diſciplinam grauem cōtra tranſgreſſores inſtitui. ¶ Scd̓a concluſio. nō obſtatrationabilitati p̄fate legis vel ſtatuti ꝙ dabilis eſt caſus in quo frater carthuſien̄. etiam ꝓfeſſus obligaret̉ veſci carnibus ⁊ alius ſibi miniſtrare teneret̉. ¶ Tercia cōcluſio. abbreuiatio vite corꝑalis aut ſanitatisdebilitatio non auferūt rōnabilitatē p̄fatelegis aut ſtatuti.Uadet̉ ꝑ indirectū prima concluſio qm̄ niſi ſic liceret generaliter ordinaſſe. nullo modo ſentiendū eſtꝙ tanti tꝑis curſum .ſ. ꝑ trecentos annos.et amplius talis fuiſſet lex inter ipſos Carthuẜ. ꝓmulgata ⁊ ſeruata. inter qͦs tot hactenus floruerunt ſumme religionis ⁊ ex