Dialogus
Quartus actus principalis.¶ SophiaN ſatis o natura ſoror pau Cſatum eſt. ¶ Natura ¶ Satis¶ Sophia ¶ Terminemus gͦqd̓ ſuꝑeſt. ¶ Natura ¶Terminemus. expecto. ¶ Sophia ¶Hactenꝰin actōe ſuꝑiori triplici/ v̓ſata ē or̄o nr̄a qͣſip̄paratoria ꝓ qͣrto hoc (qͥ et vltimꝰ ē) actupotiſſimū intētio. nō ſuꝑgreſſi ſt̓ t̓mini capacitatis tue. Nūc ī altiori ſupra nō ꝯͣ te regiōe collocerꝭ oportꝫ. vbi de xp̄ianoꝝ moribꝰ ac ritibus agendū ē. qͥ nō tua traditōeſꝫ mea / ꝑ deū ⁊ ex deo ſuꝑnaturali ſūt reuelatiōe ſuſcepti. ¶ Natura ¶ Hoc tāto mihi facilius erit quāto cauſā vnā eē p̄ſtātiſſimā optimā ⁊ ſup̄mā non dubito. Eſt em̄vox mea apud oēs talē eē quā appellāt deum. de qͣ poſt inqͥſitionē ſolertiſſimā dixiſſe fert̉ Areſto. meꝰ. Inueni te cauſā primāfac me tibi placentē. Demū qͣ gens tā efferaq̄ natio tā barbara q̄ nō aliqͣ religiōe tueatur? Atuero qͥs ⁊ qͣlis ſit verꝰ cultꝰ/ ꝑ reuelationē ſpecialē alit̓ ꝙͣ ex creaturꝭ meis acceptꝰ fateor ſupͣ me ē. nō (vt bn̄ dicis) ꝯͣ me ē¶ Sophia ¶ Da te interī mihi meeqꝫ fid̓icredēs vt intelligas vnicū xp̄iane religiōisveꝝ eē cultū dei nr̄i. ¶ Natura ¶ Credo.qͣtinꝰ ad ītelligētiā docēdoꝝ ꝑ te pateat via¶ Sophia ¶ Collocabimꝰ gͦ pͥncipiū docedoꝝ/ vbi dictoꝝ finis fuit. Iſtā qͥppe legēeē diuinitatꝭ vt ſup̄mū inferioꝝ iugat̉ pͥncipijs ſuꝑioꝝ tradit ille magnꝰ olī tuꝰ ariopagita Dionyſiꝰ. quē p̄dicatio cū miraculis meū fecit ⁊ extulit. ¶ Biximꝰ d̓ heroicacaſtitatē. quā non aduerſā tibi nec impoſſibilē mōſtrauimꝰ. ¶ Natura Monſtraſti ꝯfiteor. ¶ Sophia Cōiungūt̉ huic īaſcēſu caſtitas diuinal̓. ꝓut moralē heroica ſibi ſternit caſtitatē. ¶ Natura ¶ Caſtitas hec diuinal̓ qͣles ē ⁊ qͥd ſuꝑaddit ediſſere? ¶ Sophia ¶Rite petis. Et qͥdē ex finis ꝯſideratōe cognoſces. ¶ Nā moraliscaſtitas habꝫ ꝓximū finē ſe ꝯtinere ẜm dictamē recte rōnis ꝑ te natura hoībꝰ indite¶ Aſt heroica tendit altiꝰ in pͥmā cauſā ſereuoluēs ⁊ exaltās. ¶ Diuinalis v̓o finē attingit eūdē qͥ d̓s ē. ſꝫ eminētiori mō. ꝓptertria p̄cipue. Prīo qꝛ voto firmat̉. Scd̓o qꝛ
fide ſpe charitateqꝫ dedicat̉ xp̄o. qui ſimuiī vnū d̓s ⁊ hō ē. dn̄s ⁊ ꝓximꝰ. frat̓ amicus ⁊ſponſus: Tercio qꝛ ſacroſanctis myſterijshec caſtitas applicat̉. Propt̓ hec tria plurimū diſtat hec caſtitas a caſtitate idolatrarū. Fuerūt quippe virgines int̓ eos demonijs vt feſte ⁊ palladi et telluri non deo ſacrate īmo execrate. ſic ⁊ apd̓ diabolicos manicheos. ¶ Forro moralis caſtitas ē velutincipientiū ⁊ purgandorū Heroica velutꝑficiendorū et illuminandorū. Diuinalistercia tanꝙͣ ꝑfectorū in eterna beatitudinecōſummandorū. Talis eē debet caſtitas eocleſiaſticorū preſertim ſacerdotū ⁊ maximep̄latorum. ¶ Natura ¶ Debet eē dicis.ſed an ſit tu viderꝭ o ſophia. ¶ Sophia INondū agimus d̓ caſtis. ſed d̓ caſtitate quā abſolute conſideratā/ ꝑſonalis abujſus nō ſordidat aut violat ſed effugat. quēadmodū te naturā vicia quantūlibet enormia qualia nomināt̉ fieri cōtra te nō te poſluunt/ qͥn digna iugi veneratiōe ſubſiſtas.¶ Cōuenio te nunc igit̉/ an p̄ſuppoſita fide laudabilis tibi ſit huiuſmōi caſtitas diuinalis. Quid differs? Quid muſitas? Sicaſtitatē heroicā cōuincit apertiſſima ratōte laudandā cōcedere. quo pacto ſuꝑeſſetaliquas dubietas de p̄conio caſtitatis diuinalis qualis deſcripta eſt vota deo. dicataxp̄o. dedita cultui ſacro? ¶ Nat̉a ¶ Uincor veris. nec effugiū video. ſi nō ad abuſus culpandos querelam meam receperis.¶ Sophia. ¶ Abuſus ego non minus ꝙͣtu culpo. criminor. abominor. damno. Uerumtamē dic quales reperis intolerabilesin caſtitatē ꝓfeſſis exorbitatiōes. Sūt qͥppe nōnulla ꝙͣuis vicioſa. locis temꝑibuſqꝫ⁊ ꝑſonis tolerāda. Alioqͥn tollāt̉ om̄ia bona/ tā tua ꝙͣ mea neceſſe eſt. Quoniā nullaſūt quibus nō cōtingat abuti. Cognoſcitdeus figmentū humanū. ſcit homīes circūdatos infirmitate; a ſummo vſqꝫ deorſumIō ꝓpiciabilis eſt ſuꝑ malicia. ¶ NaturaIure mihi tibiqꝫ diſplicibilis eē debet tātaml̓tiplicatio īdignoꝝ. tāta freq̄ntatio p̄uaricatiōis votorū. tāta ꝯtaminatio ſacrorūmearūqꝫ legū horrēda ꝑuerſio. maxime cūvideas ip̄a tot ſcelera/ flagitia/ iuiquitates/pctā delicta/ abominatiōes qͣs vel nomīare vl̓ etiā cogitare turpe ē in meū reuerti ꝓ