Dialogus

tionis liberoꝝ. Hec ē cur de tuis eccleſiaſtieis ſtomachabar ob niceni cuiuſdam conſtitutiones concilij de perpetuo talium celibatū. ¶ Sophia ¶ Senſeram. volui tamen vti circūlocutionibus ante dictis adintroductionem ſequentium. Subiungetur inſuꝑ ratiocinatio de caſtitate heroicapoſt moralē priuſꝙͣ de diuinali. quā adeograuem cenſes. verbuꝫ fiat Beniuolam tedederis ⁊ attentam ⁊ docilem ¶ Natura.Laudabis videns.Tercius actus principalis.Ecorderis oportꝫ eorū que Q¶ Sophiaprior actio ꝯcluſit de fine ꝯditionis hūane. ¶ Natura. ¶ Nimirū ille eſt ꝯtēplatio pͥme cauſe ẜm deductionē Areſto. mei; ꝙͣuis de felicitate politica et yconomica q̄dā alia ſednō aduerſa tradiderit reponēs eā in tranquillo ꝯuictu ciuiū ꝑ ſe ſufficiēti. ⁊ in diſpoſitiōe bona domus. ¶ Sophia Loquamur interim de felicitate monaſtica ſeu ſpeculatiua hoīs vt homo eſt. ad quā practica/ ſeu politica vel yconomica tandem habet ordinari. ¶ Natura ¶ Age ꝓut vis.etſi cur ita facias nō ſatis agnoſco? ¶ Sophia ¶ Agnoſces. nam interrogo te ſi felicitas hoīs (qua nihil ei melius. nihil optabilius. nihil honeſtius vtilius delectabiliijs eſt) acquirit̉ ſepe melius ꝑ caſtitatē heroicam ꝙͣ per copulam ꝯiugalem/ caſtitascalis erit p̄ferenda ſeu amplectenda. Iamem̄ dictum eſt ꝙ ẜm exigentiam finis/ media ſunt accipienda. que nullam ꝓrſus habent bonitatē ſi nō ex fine. quēadmodumv̓itas cōcluſionū in ſpeculabilibus dependet ex primis principijs. Eſt em̄ finis principiū pͥmū in practicis. ¶ Natura ¶ Uellem exponeres qͥd ꝑ nomen heroice caſtitatis intelligis. ne ꝓceſſus forte fallat. ignoro¶ Sophia ¶ Recte cupis ⁊ iam paulo ante reliqueram inſinuādū quo pacto caſtitatis nedum de facto vel de iure poterat iugiter amplecti. per nō paucos. ſed ꝙ hoc fieret ſeu fieri perſuaderet ꝯditionis electiomelioris. Et hic ſtamus penſandū dicentes heroicā caſtitatē. ex duobus maxīe. primitus ex fine felicitatis. de hinc ex electione

ꝯtinentie virginalis ſeu vidualis ad ſemt⁊ pro ſꝑ. ꝓpter adeptionē faciliorē huiꝰ finis. poſſem dictis ⁊ exemplis cultoꝝ tuorūdeducere. Nihil credo plus obeſſe veritati vel acquirēde vel ſpeculāde (potiſſimuꝫde cauſis altiſſimis) ꝙͣ voluptatē venereaꝙͣ contactum illum corpoꝝ ſine quo vxorcum liberis haberi non poteſt/ vbi ſorbet̉ ⁊abſorbetur rationis iudiciū. vbi nihil virile. nihil altum nihil celeſte/ mens que tali ſedederit paſſioni/ ſinit̉ meditari. Quid igitur ſi ſenſerit adoleſcens vel tuo vl̓ diuinomunere vel alterius cōmotiōe perpetuamhuius furoris carentiam cōferre plurimūfelicitati capeſcende/ ad quam cōditus eſthomo. Nonne poterit conſulto velle iugiter continere mortificando tyrannicā huius moribūdi corporis rabiem. ne reuocetaut retrahat aut deturbet ad alta tendentem? ¶ Natura. Ecce ī modico ſuadescontinentiam ſicut ⁊ felicitatem omnes homines debere complecti. Sic perinde qualis poterit ſuꝑſtes eē poſteritas? ¶ So Aphia Non hec formidaueris. quia ſi Mcut non omniū eſt heroicos eſſe id eſt diuinos ⁊ ſuꝑ cōmunē hoīm ꝯditiōem eleuatos ita nec talit̓ caſtos exiſtere. Proptereadicit magr̄ noſter ⁊ dn̄s. Qui p̄t caꝑe capiat. Nō ē omittēda laus libertatis nō liberaliū collaudatio ſtudioꝝ/ formidando neẜui remaneāt nulli/ ne p̄terea mechanicisnemo deditꝰ inueniat̉ exercitijs. Rara ſūtexcelſa om̄ia. ſemꝑ quoqꝫ viliū aut mediocriū maior erit numerus. ſuaſione optimorum nō extante. ¶ Natura ¶ Atuero difficilis. ne dicā impoſſibilis eſt hec heroicavel horrida caſtitas. ¶ Sophia ¶ Difficiteſt fateor. ſed tēdit ad ardua v̓tus. Difficil̓ſed apud plurimos adoleſcētes ⁊ adoleſcētulas/ inuēta ē. Deniqꝫ nō ego ſola cū meis ſed tui/ virtutem heroicam poſuerūt. qͣſi ſupra hominē. ſicut in ſolitarijs bn̄ compoſitis. ſicut econtrario deprimit ſub homine incompoſita ſolitudo. Solitariꝰ qͥppe/ vel deus vel beſtia. ¶ Natura ¶Recolo dicta meorū. Sed moderatus venereorum vſus quin aptus ſit ad virtutis et conſequenter felicitatis adeptionem/ non palā cognoſco. Nec intemꝑatū laudo. ſꝫ necꝓrſus nullū approbare valeo ꝓpt̓ diuinā