Libertercius
Reliquū v̓o vel potētie cā: vel delectationis aſſumit̉: iā v̓o corꝑis bona ꝓmptū eſt:vt ad ſuꝑiora referāt̉. Robur .n. magnitudoqꝫ vidēt̉ p̄ſtare valētiā: pulcritudo atqꝫvelocitas celebritatē: ſalubritas voluptatē. Quibꝰ oībꝰ ſolā btītudinē deſiderareliquet. Nā qd̓ qͥſqꝫ p̄ ceteris petit id ſūmūeſſe iudicat bonū. Sed ſummū bonū beatitudinē eſſe diffinimꝰ: quare beatū iudicateſſe ſtatū quē p̄ ceteris quiſqꝫ deſiderat. Habes igit̉ ante oculos ꝓpoſita fere formā felicitatis humāe: opes: honores: potētiā: gloriam voluptates. Que qͥdē ſola ꝯſideransepicurꝰ: ꝯn̄ter ſibi ſummū bonū voluptatēeē ꝯſtituit: ꝙ cetera oīa iocūditatē aīo videant̉ afferre. Sꝫ ad hoīm ſtudia reuertor qͦꝝ aīmꝰ ⁊ ſi caligāte memoria: tn̄ bonūſummū repetit: ſꝫ velut ebriꝰ domū qͦ tramite reuertat̉ ignorat. Nū .n. vident̉ errarehi qͥ nihilo indigere nitunt̉. Atqͥ nō eſt aliud qd̓ eque ꝑficere beatitudinē poſſit: ꝙͣcopioſus bonoꝝ oīm ſtatus: nec alieni egensſed ſibi ip̄e ſufficiens. Nū v̓o labunt̉ hī quiqd̓ ſit optimū id etiā r̄uerētie cultu digniſſimū putāt? Minime. Neqꝫ .n. vile qͥddā cōtēnendūqꝫ eſt qd̓ adipiſci oīm fere mortalium laborat intentio. An in bonis non eſtnumeranda potentia. Quid igit̉? Nū imbecillū ac ſine viribꝰ eſtimandū eſt: qd̓ om̄ibus rebꝰ ꝯſtat eſſe p̄ſtantius. An claritudonihilipendenda eſt? Sed ſequeſtrari neqͥtqͥn omne qd̓ excellentiſſimū ſit: id etiaꝫ videat̉ eſſe clariſſimū. Nā non eē anxiam triſtēqꝫ beatitudinem: nec doloribꝰ moleſtijſqꝫ ſubiectā: Quid attinet dicere? quādo in