Incipit liber tercius. Proſa prima.Am cantū illa finierat: cū meaudiendi auidū ſtupentemqꝫarrectis ad hec auribꝰ carminis mulcedo defixerat: itaqꝫpaulopoſto inꝙͣ ſummum: lapſorūqꝫ ſolamen animoꝝ: quantum me velſententiarū pondere: vel canendi etiā iocūditate refouiſti: adeo vt me iaꝫ poſthac imparem fortune ictibꝰ nō arbitrer. Itaqꝫ remedia que paulo ante acriora eſſe dicebasnō modo nō ꝑhorreſco: ſꝫ audiēdi auidusvehementer efflagito. P. Tum illa ſenſi inquit cū verba noſtra tacitus attentuſqꝫ rapiebas: cūqꝫ tue mentis habitū vel expectaui: vel qd̓ eſt verius ip̄a ꝑfeci. Taliaſunt qͥppe q̄ reſtant: vt deguſtata qͥdē mordeant: interiꝰ aūt recepta dulceſcant. Sedꝙ tu te audiendi cupidū dicis: quanto ardore flagrares: ſi quo nā te ducere aggrediamur agnoſceres. B. Quonā inqͣꝫ? P. adveram inꝙͣ felicitatē quā tuus qͦꝫ ſomniatanimus: ſꝫ occupato ad imagines viſu: ip̄aꝫillā nō potes intueri. B. Tū ego fac obſecro: ⁊ q̄ illa vera ſit: ſine cūctatione demōſtra. P. Faciā inqͥt illa tui cā libenter. ſꝫ q̄tibi cānotior eſt eā prius deſignare verbisatqꝫ informare conabor: vt ea ꝑſpecta: cuꝫin ꝯtrariam parteꝫ flexeris oculos vere ſpecimen beatitudinis poſſis agnoſcere.