De Appellationi.

arbitros non multum remotos quide ſuſpitionē ꝯgnoſcant. qd̓ ſi nonfecerint iudex ꝑtes ad hoc cōpellat et ſi infra terminuꝫ ꝯpetentē aiudice aſſignatū ſuſpitio reprobata nō fuerit iudex ex tūc in cā ꝓcedat. ſed ſi ſuſpitio fuerit ꝓbata iudex vlterius in cā nō ꝓcedat. quiaſuſpecti et inimici iudices eſſe nondebent. No. ꝙ uerba intentioni deſeruiunt. et ſcd̓m intentionē ꝓferētis verbum prolatum intelligendum eſt. ¶ Iteꝫ appellatio refert̉ad omnia que in cōmiſſione ponūtur. ¶ Item de terminationes quein principio ponuntur omnia ſeq̄ncia determinant et econuerſo ¶Item cā ſuſpitionis ſpecificanda ēcoram iudice ¶ Itē cā ſuſpitionisnon coram iudice ſuſpecto ſꝫ coraꝫarbitris a partibus electis probari debet. ¶ Item iudex debet compellere partes vt arbitros eligātqui de cā ſuſpitionis cognoſcant.Itē ſi cā ſuſpitionis infra terminum prefixum probata non fueritiudex in cā procedere debet. Iteſuſpecti et inici iudices eſſe n̄ dn̄t.AliqͥsAn ſit diffēdendumꝑaruserat ſpoliare aliquem re ſua ilſe appellauit ne aliquaꝫ iniuriaꝫ ſibi faceret vel grauamen non obſtanteilla appellatione ſpoliauit illū. Spoliatus traxit ſuum ſpoliatorem incām paratus probare in ꝯtinentiſuam ſpoliationē ille ſpoliator appellauit Querit̉ an eiuſ appellatiōiſui deferendum ℟ n̄. papa ꝙ cū ineo ſit puniendus in quo peccauitappellatiōni illius non eſt deferendū qui appellatiōi deferre neglexſt ¶ Nota ꝙ punitur quis in quopeccauit. ¶ Item qui appellatiōiab alio interpoſite non defert necei appellanti eſt deferrndum quia

fruſtra legis auxilium implorat qͥcommittit in legem.Qnuit ille.Hominus pa. mandauit cuidaꝫ legato in francia vt terrā regis frācieſuppōeret interdicto quod et fecitRex francie conquerebatur de legato ꝙ perperam proceſſerat cōtra ip̄m quia cum eſſet ei ſuſpectꝰappellauit ab ipſo et poſt appellationem in terram ſuam tulit ſentenciam interdicti rn̄. papa regi dicēſꝙ cardinalis ſentenciam illam nonedidit ſꝫpociꝰ publicauit nec fuitdictator ipſius ſꝫ pocius executorſed ab executorē appellari non pōtniſi modum excedat Et papa in litteris cardinali directis appellationem inhibuit de ſuſpicione dicit ꝙnon credat eum ſuſpectum et ſi tn̄fuiſſet propter illam appellationēdeſiſtere nō debuiſſet quia nō ſuomotu ſed de mandato pa. proceſſit¶ No ꝙ ab executore appellari nōdebet niſi modum excedat. ¶ Iteꝫlicet executor ſit ſuſpectus ab eotn̄ propter hoc appellari non debꝫquod ſi fiat nihilominꝰ debet exequi quod mandat̉ cum nullam habeat cognitionem.Caſꝰ. aliquiSepe ꝯtingit.appellāt ad ſedem ap. ſed propter defectum alterius partis nō proſequentis appellationem interpoſitam nec ꝑ ſenec per aliū vel forſitā ex maliciaprocuratoris mandatum occultantis lites que de facili poterant terminari remanent indeciſe quia ſi ſitqueſtio iuris illa poſſet eiciꝰ expediri. cum probationes non ſint ibineceſſarie et ſi eſſet queſtio facti deleui poſſet partibꝰ preſentibꝰ cōprobari. Suꝑ hoc olim ſtatutumfuit in concilio lat. vt ſi quis in qͦcumqꝫ negocio appellauerit et ille