Reuelatiōes.Extrauagātes.
Scribat igitur audacter libros v̓borūmeorū tibi reuelatorū: quia ip̄e habebitadiutores. Et ab illo tꝑe vſqꝫ trigintaannos dolorem capitis non ſenſit/Ꝙ ab indigentibꝰ cumgrārum actōe accipiēda ſunt que offeCapl̓m. ex.runtur.¶ Um btā birgitta a ſcā ciuitate hierl̓m verſus romā rediret. Regina quedā certā ſibipecunie quātitatē. in Neapoli ciuitatepro ſubſidio ex cōpaſſione trāſmiſit Dubitante vero illa vtrū tale munꝰ deberet admittere. Xp̄us apparēs ei dixit.Nūquid ꝓ amicicia reddenda ē inimicicia? Aut ꝓ bono reddēdū eſt malum?Aut in frigido vaſe reponēda eſt nix.vt plus frigeſcat. Ideo ꝙͣuis regina exfrigido corde. tibi dedit qd̓ obtulit. tam̄cū caritate et reuerētia a te ſuſcipiendūeſt: et orandū pro ea vt ad diuinū calorem valeat ꝑuenire Quia ſcriptum eſtAlioꝝ abundantia ſuppleat pauperumdefectus: Et ꝙ nulla bona oꝑa coramdeo in obliuione erunt.Bona clericorum ſuntꝓprium xp̄i. vnde vult ꝙ pauꝑes ſuſtententur.Capm. cxj.Um btā birgitta ſemel in peregrinatōe pecunia ꝙͣ ſecumtulerat pro honore dei iā conſumpta inopiam pateret̉. Dn̄s ihūs procuius amore ſua largiēdo alienis indigebat apparēs dixit ei orāti. Quamuismūdus meus ſit. et oībus oīa dare poſſim. tn̄ qd̓ ex caritate offert̉ acceptiuseſt michi. Et ea libētiꝰ exigo. q̄ ꝓpͥa meaſunt. Nūc aūt qꝛ bona vr̄aʳ expendiſtishilarit̓ ꝓ honore meo: Ideo tꝑe neceſſitatis vr̄e de meo accipietis. Fac ergodici archiep̄o huius ciuitatis ſic Sicutoēs eccl̓e ſūt mee. Ita ⁊ oēs elemoſinemee ſūt. Da ergo michi in amicis meisde hijs q̄ mea ſunt. Quia licet acceptūſit michi erigere muros eccl̓iaruꝫ: eque
tn̄ acceptū michi ē iuuare indigētes amicos meos: qͥ ꝓ amore meo bona ſuaexpoſuer̄t. Recordare ꝙ helyā ad pauperē viduā deſtinaui: quē pͥus ꝑ coruospauerā. Nō qꝛ eo tꝑe aliqͥ vidua iſta ditiores nō erāt. vel qꝛ ſine vidua ꝓphetāqui. xl. diebꝰ impaſtus ſuſtinuerat: abſqꝫalimōijs ſuſtētare nō poterā. Sꝫ hͦ feciqꝛ de caritate vidue volui exꝑimētū ſūmere. ꝙͣ ego ſcrutās corda ⁊ renes deꝰbene nouerā. vt alijs fieret manifeſtaTu ergo qͥ pat̓ es et dn̄s vidue. bn̄facviduis de meis. Quia ꝙͣuis ſine te poſſum oīa. ⁊ tu ſine me nichil: volo tn̄ īterim caritatē tuā in eis cōtemplari.Quā malū eſt inquietare amicos dei. capl̓m cxij.um ſcā birgitta ſtaret rome.coqus eiꝰ ip̄am ſic nequit̓ eſtaffatꝰ Dn̄a inqͥt Iā filius vr̄dn̄s karolꝰ ē ſuſpēſus. Cui ip̄a rn̄dit dicēs. Prohibeat hoc deꝰ. ⁊ a qͦ hoc audiuiſti? Et ille. Peregrini michi hͦ dixer̄tPoſtea circa finē anni. idē coqus ꝯtritus ⁊ ꝯfeſſus obijt. Btā v̓o birgitta ꝓaīe ip̄ius ſollicita ſalute. or̄oni ſe deditElapſis aūt diebus ſeptē rapta in viſionē ſpūalē. vidit qͣſi vna trabe trāſuerſuꝫſuꝑ infernū poſitā. in cuius medio ſedebat aīa p̄dicti mortui Tūc apparuit vurgo maria dicēs ei. Nullꝰ homo creditin qͣnto timore ſedet hic aīa iſta. Et hocideo qꝛ exiſtēs ī corꝑe inqͥetauit amicosdei. Uerūtn̄ ſcias ꝙ ē de nūero ſaluādoꝝꝘ cātus ſoroꝝ ordinisſcī ſaluatoris ⁊ hore. qͦs dictauit mgr̄ petrus ꝯfeſſor ſcē birgitte. ⁊ legēda matutinal̓ et regl̓a ſūt ex ſpū ſco. (cap. cxiij.Aria dixit ſcē birgitte Mit(Ite illi aīco meo horas measEt dic ei ꝙ idē dictauit easqͥ dictauit regulā. et idē ſpūs qui tibi dedit lectiōes ſcribere. oſtēdit et illi cātūdictare cū rebus imrabilibus. Ip̄i nāqꝫtātus in aures aer aduenit. ꝙ caput eiꝰ