Prologus dn̄i.Alphouſi.

tueretur in ſe ſperantem: et nō ſe ſꝫ ip̄mex dilectiōis eius plenitudine glorificātem: Uel nūquid bonus ſponſus caſtaꝫconiugem et fidelem exponit. adulteroilludendamHic oſtenditur qualihus modis beata Birgitta habebat viſiones et reuelatiōes.Capl̓m quartum.Reterea quia iam dixi ſupra⁊ patefeci neſciētibus. aliquade qualitate perſone ⁊ virtutibus beate birgitte. Ac Nūc aūtquia multi miratur et dubitant de iſtagracia. videndi et audiendi viſiōes ſpirituales prefate dn̄e beate data Et certificari deſiderantes. de modo quo ipſatalia videbat et audiebat ſepe requiſierunt me. ꝙ ego eis hoc ſerioſe dicerē. ⁊de pura veritate eos clare certificarē:et cuius infuſione ſpūs. omīa iſta reuelata exiſtant. Ideo ego ad honorē deiet virginis. ⁊ predicte beatiſſime domine. ac eciam ad remouendū dubium decordibusʸ predictorū dubitantiū: oſtendam eis primo qualiter et quibus modis ip̄a viſiones. et reuelatōes videbatet audiebat. Et poſtea per ventilabruꝫdiuīe ſcripture probabo. ꝙ a ſpū ſanctohec ⁊ non a ſpiritu illuſionis certiſſimeprocedebant. ¶ Ad primū igit̉ dico. ꝙip̄i poſſunt de modo quo ip̄a viſiones videbat certificari. non ſolū per mea. ſedeciam ꝑ verba ip̄ius met beate birgitte que in pluribus capitulis librorū hecipſa humiliter ſatis clare notificat: et p̄ſertim in. iiijᵍ libro celeſti. lxxvijº. capitꝰEt in libro. viº lijº. capitulo. vbi cū xp̄oipſa loquitur in hec verba. ¶ O cariſſime deus et omniū dilectiſſime. mirabile om̄ibus audientibus eſt illud. qd̓ tumecum feciſti. Nam qn̄ placet tibi tūcſopis corpus meū. non tamē ſopore corporali. ſꝫ quadā quiete ſpūali. Animamaūt meā tunc quaſi a ſomno excitas: ad

videndum et audiendū atqꝫ ſentiendumſpūaliter. B O dn̄e deus o quādulcia ſunt oris tui verba. Uidet̉ veremichi quotiēs verba ſpūs tui audio. ꝙaīa mea illa in ſe deglutiat cū quodamſentimēto ineffabilis dulcedinis. ſicutſuauiſſimū cibum: qui cadere videtur īcor corꝑis mei cū magno gaudio et īeffabili conſolatōe. Mirabile tn̄ hoc eſſevidet̉. ꝙ dū verba tua audio. tunc vtrūqꝫ efficior ſcꝫ ſaciata et famelica Propt̓hoc aūt ſacīata: qꝛ tunc nichil aliud michi libet niſi illa. Proprer hoc vero famelica: qꝛ ſemꝑ auget̉ appetitus meꝰ adilla. ⁊tͣ. Et de hoc in prologo. et eciā infine regule ſaluatoris eidem dn̄e diuinitus reuelate: cū alijs ſimilibus Ego eciam deo teſte pluries vidi predictā dn̄aꝫaliqn̄ ſedendo aliqn̄ ꝓſtratā ſtare in or̄one totam abſorptā. ⁊ quaſi exanime alienatam a ſenſibus corꝑis raptā in extaſiſpūs: nichil videntē nec audientē de hijsque agebant̉ in loco illo. vbi ip̄a corꝑaliter erat Que qn̄ reuertebatur ad ſe.narrabat michi indigno ad talia. ⁊ p̄fatis duobus cōfeſſoribus ſuis: viſiōes qͣstūc habuerat et ſecreta magnalia et archana dei. ¶ Habet̉ eciā eius modꝰ videndi viſiones ſatis clare. in quadā viſion et reuelatōe ſecreta. ꝑ ip̄am dn̄amtranſmiſſa dn̄o pape Gregorio. xjº. Ubinarrat̉ qualit̓ ipſa exiſtēte in orone vigilando rapta fuit in ſpū. Et tūc oēs eiuscorꝑis vires quaſi deficere videbantur.ſed cor ip̄ius inflāmabat̉ ⁊ exultabat caritatis ardore. Eiuſqꝫ aīa cōſolabatur ⁊quodā diuino robore ꝯfortabat̉ ſpiritꝰeius: Ac eciā tota ip̄ius cōſcientia et intelligētia replebat̉ intellectū ſpūali. vtibi continet̉. ¶ Aliqn̄ qͦꝫ ipſa ſenſibiliter ſentiebat cū ineffabili exultatōeſpūs. quendā ſenſibilē corꝑalem motuꝫmirabilē in corde ſuo: quaſi ſi ibi eſſet infans viuus ſe reuoluens. qui motus abextra videbatur. Et de hoc dubitās ip̄aan eſſet illuſio dyabolica: oſtendit ſuis