SeptimusLiber.

pore meo. nec dolorem aliquē. Sed ſtatim inuolui eū panniculis mūdis. quosdiu antea preparauerā Que quando vidit ioſeph miratus eſt cū magno gaudioet leticia. ex eo ꝙ ſic ſine adiutorio pepererā. verū qꝛ magna multitudo gentiūin bethleem circa deſcriptioneꝫ occupata erat. Ideo tantū ip̄i attendebant adillud. ꝙ non poterant int̓ eos mirabiliadei diuulgari. Et ideo ſcias veraciter. ꝙꝙͣuis homīes ſcd̓m humanū ſenſum conātur aſſerere. ꝙ filius meus naſcebat̉ permodū communeꝫ. Ueritas tamē eſt etabſqꝫ aliquo dubio. ꝙ ip̄e natus eſt ſicutego alias dixi tibi et ſicut tu nūc vidiſti.Auit ad preſepe domini hec reuelatō facta eidē domīe in bethleem qualiter paſtores venerūt ad preſepe ad adorandum xp̄m natum.¶ Capitulū. xxiij.Idi etiā ī eodē loco dū virgo maria et ioſeph ſtarēt puOerū adorando in preſipio. ꝙunc paſtores et cuſtodientes gregē venerūt. vt viderent et adorarent infantēQueꝫ cū vidiſſent prius voluerūt inquirere vtrum maſculus vl̓ femina eſſet. exeo ꝙ angeli eis annūciauerant ꝙ ſaluator mūdi natus erat. ⁊ nō ſaluatrix dixerant Tunc igitur virgo mater eis oſtēdit naturam et ſexum maſculinuꝫ infartis. quem ip̄i ſtatim adorauerūt cū mana reuerentia ⁊ gaudio. ⁊ poſtea reueſi ſunt laudantes et glorificantes deuꝫin omībꝰ hijs que audiuerant ⁊ viderātHanc reuelacionē habuit ſponſa in Bethleem in capella vbixp̄s natus eſt in qua v̓go maria narratei qualiter tres magi reges adorauerūtxp̄m filiū eius.¶ Capl̓m. xxiiij.Ixit etiā michi eadē mat̓ domini. Filia mea ſcias. ꝙ quādo tres reges magi venerūtin ſtabulū ad adorandū filiū meū Beneego antea preſciebā eoꝝ aduentum. Et

quando intrauerunt et adorauerūt eūexultauit tūc filius meus. et pre gaudiohabebat tunc faciē hylarioreꝫ. Ego etiānimis gaudebā et letabar. mirabili gaudio exultatiōis in mente mea Attendēsad verba eoruꝫ et actus. conſeruans eaet conferens in corde meo.Nater dei loquēs dn̄eCLBirgitte narrat ei aliqua de humilitateſua. et filij ſui dicens. ꝙ ſicut humiles fuerunt filius ſuꝰ et ip̄a tunc erāt in mūdoita et nūc humiles ſunt. licꝫ ſint in celo.¶ Capitulū. xxv.Ater dei loquitur. AtEEadeꝫ humilitas eſt nūc infilio meo in potentia deitatis ſue. ſicut tunc fuit quando reclinabatur in preſepio. qui iacens inter duoanīalia. licet omīa ſciret ſcd̓m deitatē. nichil tamen loquebat̉ ſcd̓m humanitateꝫSic etiā nūc ſedens ad dexterā patris.audit om̄es loquētes ad eum cū caritate. ⁊ reſpōdet ꝑ infuſiones ſancti ſpūsquibuſdā verbis ⁊ cogitatiōibꝰ. quibuſdaꝫ quaſi ore ad os loquit̉ ſicut ei placꝫSimilit̓ ego que ſuꝫ mat̓ eius. ita hūilisſum nunc in corꝑe meo. qd̓ eſt ſuꝑ oīa q̄creata ſunt exaltatū. ſicut tūc fui qn̄ ioſephj deſpōſatā erā Uerūtn̄ ꝓ certiſſimoſcire debes ꝙ ioſeph anteꝙͣ deſpōſauit meintellexit in ſpū ſancto me vouiſſe virginitatem meaꝫ deo. immaculatamqꝫ eſſecogitatiōe verbo et opere. Qui ea intētione deſpōſauit me vt ſeruiret michi. habendo me pro domina ſua non pro vxore. Ego etiam in ſpirituſancto ſciui certiſſime. ꝙ virginitas mea perpetue permaneret illeſa. licet ex occulta diſpenſatione dei viro deſponſabar B Sedpoſtꝙͣ ꝯſenſi nūcio dei. ioſeph vidēs vterū meū ſpūſſancti v̓tute intumeſcere. expauit vehement̓. nō ſuſpicatꝰ cōtra mealiquid ſiniſtrū. ſed recordatus dicta ꝓphetarū prenunciantin filium dei naſciturum de virgine reputabat ſe indignū