Septimus.Liber.

O pater quare dereliquiſti me. habebatet tunc labia pallida. ⁊ linguam ſanguinolentam. Uentrem ſubmiſſum coherētem dorſo ac ſi nulla intus habuiſſet viſcera. Ucd̓o quoqꝫ clamauit iterum cūanxio dolore maximo O pater in manꝰtuas cōmendo ſpiritum meū. et tunc caput eius erigens ſe aliquantuluꝫ ſtatiminclinauit ſe et ſic emiſit ſpiritum. Quetunc mater eius videns tota cōtremuitpre immenſa amaritudine volens cadere in terram. niſi ꝙ ſuſtentabat̉ ab alijsmulieribꝰ. In illa igit̉ hora manꝰ illiusaliquantulum ſe retraxerunt a loco perforationis clauoruꝫ pre nimio ponderecorporis. et ſic corpus eius quaſi ſuſtentabat̉ a clauis quibus pedes crucifixierant. Digiti aūt et manus et brachia.magis iam extenſa erāt ꝙͣ ante. Spatule vero ⁊ dorſum eius quaſi ſtringebant̉ad crucem E Tunc deniqꝫ circumſtantes iudei irridentes clamabāt ꝯtramatreꝫ eius multa dicentes Alij namqꝫ dicebant. maria iā mortuus eſt filiustuus Alij vero dicebant alia verba irriſoria. et ſic ſtantibus turbis in circuituvenit vnus accurrens cum furia maxima. et infixit lanceam in eius latere dextero. tam vehementer et valide ꝙ quaſiꝑ aliaꝫ partem corꝑis lancea voluit ꝑtranſire. Quod cū extraheret̉ lancea decorꝑe. ſtatim abundāter exibat de vulnere illo cū impetū quaſi quidā fluuiꝰ ſanguīs. ferrum vero lancee et aliqua parshaſte rubicūda exibant de corꝑe et intincta ſanguine. Que videns mater ita vehementer ꝯtremuit cū amaro gemitu.ꝙ bene cernebat̉ in eiꝰ facie ⁊ geſtu. ꝙanīa eius tūc penetrabat̉ acuto dolorisgladio. hijs aūt expletis cū turbe multerecederēt depoſuerūt dn̄m. quidā amicieius. quem tunc pie mater recepit interſua brachia ſanctiſſima et reclinauit euꝫſedens in genu ſuū. totū vulneratū dilaceratum et liuidū. et tunc terſit mat̓ eiꝰmeſtiſſima cum lintheo ſuo totū corpus

ipſius et vulnera. clauſitqꝫ eius oculosdeoſculando eos et inuoluit eū in ſyndone munda. et ſic duxerunt eū cum planctu et dolore maximo. ⁊ poſuerunt eumin ſepulcro.Cōqueritur xpūs ſpōſe de omībus principibus terre ⁊ p̄latiseccleſie ex eo ꝙ nolūt habere in memoria nec recordari taliū dolorū et paſſionis ſue. nec volūt cōſiderare illa ſacraloca terre ſancte. et cōminatur eis niſiſe emendauerit.¶ Capitulum. xvj.Oquebat̉ poſt hec xpūs ineadem hora eideꝫ ſponſe ſuebeate Birgitte dicens. AHec em̄ que vidiſti nūc. et alia que egoſuſtinui. principes mūdi non attendūtnec etiā loca conſiderant in quibus egonatus ſum et paſſus. quia ip̄i ſimiles ſūthomī habenti locū deſignatū pro beſtijset feris indomitis. in quē dimittēs canesvenaticos delectat̉ in aſpiciendo curſuꝫcanū ⁊ ferarū. Sic per ſimile principesterre et prelati eccleſiarū. et omēs ſtatꝰmundi auidius et libentius aſpiciūt delectamenta terrena. ꝙͣ morte ⁊ paſſioneꝫmeā et vulnera mea Ideo mittā eis adhuc per te verba mea. qͥ niſi mutauerintcorda ſua et ea cōnerterint ad me. condemnabunt̉ cū illis q̄ partiti ſunt veſtimenta mea. ⁊ ſuper veſtē meā miſeruntſortē. ¶ Additio. Sequitur reuelatiofacta beate Birgitte in famaguſta.Ilius dei loquit̉. Hec ciuitaseſt gomorra ardens igne luxurie ⁊ ſuꝑfluitatis et ambitiōisLIdeo ruent ſtructure eius et deſolabit̉et minuet̉. ⁊ habitatores eius migraburet pre dolore ⁊ tribulatione ingemiſcentet deficient. ⁊ nomīabitur confuſio eiusin multis terris. quia iratus ſum eisI De duce qui conſcius erat mortis fratris ſui. Xpūs loquit̉ Hic audaster dilatat ſuꝑbiam ſuā. gloriat̉ de incō