TlxxIIS.Liber.
Uerba xp̄i ad ſpōſamineffabilis trinitatis miſteriū declarantia. et qūo dyabolici pctōres ꝑ contritionē et voluntatē emendādi obtinēt deimiſcd̓iam. et de rn̄ſione xp̄i qualit̓ miſeretur oībus ſcꝫ tam iudeis. ⁊tͣ. et de duplici iudicio damnādoꝝ ſcꝫ et ſaluando¶ Capitulum. xxvj.Ilius loquit̉. A Ego ſicreator celi et t̓re. vnus cuꝫpatre et ſpūſcō verus deusQuia deus ē pat̓. deus filius. deꝰ ſpūſſanctus. nō tres dij ſed tres ꝑſone et vnusdeus. Nūc āt querere poteris ſi tres ꝑſone qͣre non tres dij. Rn̄deo tibi ꝙ nōeſt aliud deꝰ niſi ipſa potētia. ipſa ſapientia. ipſa bonitas. a qua ē omīs poteſtasinfra celū et ſupra omīs ſapīa et oīs pietas q̄ poterit cogitari Itaqꝫ deus trinꝰē ⁊ vnus. trinꝰ in ꝑſonis vnus in naturaNā potētia et ſapīa ē pat̓. a quo ſūt oīaet qui eſt an̄ oīa. potēs nō aliunde ſed⁊ſeip̄o et eternalit̓. Potētia et ſapīa eciāfilius eqͣlis pr̄i non a ſeip̄o potens. ſed ⁊patre potent̓ ⁊ ineffabilit̓ genitꝰ principiū de prīcipio ⁊ a patre nunꝙͣ ſeꝑatum.Potētia et ſapiētia eciā ſpūſſcūs a patreet filio ꝓcedens. et̓nus cū pr̄e et filio. etequal̓ in maieſtate et ptāte Unus ergodeus et tres ꝑſone qꝛ vna natura triū.vna oꝑatio et voluntas. vna gl̓ia et poteſtas. qui ita ē vnū in eſſentia. ꝙ eciamſunt diſtincti ꝓprietate ꝑſonarū. Nā totus pat̓ eſt in filio ⁊ ſpū. ⁊ filius in pr̄e ⁊ſpū. et ſpūs in vtro q̄ in vna deitatis natura: Nō ſicut prius et poſteriꝰ ſed ineffabiliter. Ubi nichil eſt prius aut poſterius. nichil alio maius aut minꝰ vel alterius. ſed totū ineffabile et eqͣle. Propterea bene ſcriptū eſt. ꝙ deus ē mirabil̓ etmultū laudabilis. B Nūc aūt conqueri poſſum ꝙ laudabilis ſum parū etmultis ignotꝰ. qꝛ omēs querūt ꝓpriā voluntatē. ſed pauci meā Tu vero eſto ſtabilis et hūilis. nec te extollas in cogita
tu. cū aliorū oſtendo tibi ꝑicula. nec eorum ꝓdas noīa niſi tibi p̄cipiat̉. Nō enīad confuſionē eoꝝ oſtendunt̉ tibi eoruꝫꝑicula. ſed vt conuertant̉ et cognoſcāiuſticiā et miſcd̓iam dei. Sed nec eos fugere debes tanꝙͣ iudicatos. qꝛ eciā ſi dixero hodie ꝙ aliqͥs peſſimus ē ſi inuocauerit me cū contritōe cras et cū voluntate emendādi. paratus ſū indulgere eEt quē heri dixi peſſimū. hūc hodie dicoamicū cariſſimū ꝓpter contritōem. Intm̄ ꝙ ſi contritio fuerit ſtabilis. dimittoei nō ſolū pctm̄. ſed et penā pctī. Sicutper exemplū cognoſcere poteris. Quaſi ſi eſſent duo fruſta argēti viui. et āboconcurrerēt feſtinādo inuicē. Si in eoꝝconiūctione nō eſſet reſiduum niſi quaſivnus athomus. adhuc potēs eſſet deusfacere ne conuenirēt. Sic ſi aliqͥs peccator eſſet ita radicatus in diabolicis operibus ꝙ ſtaret in ip̄o pūcto ꝑditiōisadhuc obtineret veniā et mīam. ſi deusinuocaret̉ cū contritōe ⁊ volūtate emēdandi. ¶ Nūc aūt cū ita ſim miſericors. q̄rere poteris. cur non miſereorgētilibus et iudeis. quoꝝ aliqui ſi erudirent̉ fide recta. libenter ꝓ deo morerentur? Rn̄deo tibi ꝙ om̄ibus facio miſericordiā. tā gentilibus ꝙ iudeis. nec relinquit̉ aliqua creatura ſine mīa mea/ Naꝫquicunqꝫ audiūt ꝙ fides eorū non ē vera. et deſiderant feruēter verā. aut quicūqꝫ credūt hoc eſſe optimū qd̓ tenentqꝛ non eſt eis aliud vnꝙͣ predicatū. faciuntqꝫ toto conamine que pn̄t. hoꝝ iudiciū erit in leuiori mīa. ¶ Nā duplex ē iudicium damnandoꝝ ſcꝫ et ſaluandorum¶ Xp̄ianoꝝ enī damnādoꝝ erit ſine mīaquorū pena erit eterna. et tenebre. ⁊ voluntas firmata contra deū. ſaluandoꝝvero erit viſio dei et gloriatio in deo. etvelle deo bonū. Ab hijs excluſi ſunt gtiles et iudei et mali et falſi xp̄iani Quꝙͣuis nō habuerūt fidem rectam. habierunt tn̄ iudicē conſcientiā ſuā. credeſtes eundem eſſe deum quē coluerunt et