Secundus.Liber.

Capl̓m. xv.Iraris quare talia loquoret tanta oſtēdi tibi. ANunqͥd ꝓpter te ſolā? Nonvtiqꝫ. ſꝫ propt̓ alioꝝ eruditōem et ſalutēNā mundus erat quaſi quedā ſolitudo.in qͣ ōn erat niſi vna via. que deducebatad maximā abyſſum. In abyſſo āt duoerant receptacula. vnū erat ſic ꝓfundūꝙ nullum habebat ſub ſe fundum. in qd̓qui deſcenderūt nunꝙͣ aſcender̄t Scd̓ꝫvero nō erat ſic profundū vt primumnec ita horribile. ſed quicunqꝫ deſcenderunt in ip̄m. ſperabāt ſibi auxiliū. deſiderium et dilatiōem qͣndam habebāt nonmiſeriā. tenebras exꝑiebant̉ non penasIſti aūt qui habitabāt in iſto ſcd̓o receptaculo. clamabāt quotidie ad ciuitatēquādam optimā ꝓpe iacentem. que plena erat omībus bonis et delectatōibꝰꝫClamabant aūt valenter. qꝛ ſciebāt viam ad ciuitatem quā irent. Sed ſolitudo et ſilua ſic arta et denſa erat. ꝙ predenſitate nec tranſmigrare. nec incedede valebant. ſed nec fortitudinē ad p̄parandam viam habebāt. Sed quid clamabāt? Uere clamabāt ſic O deus vēiet da auxiliū. monſtra viā ⁊ illūina nosqui expectamus te. In alio enī non eſtſalus nobis niſi in te. Iſte clamor aſcēdebat in celum ad aures meas. iſte metraxit ad miſcd̓iam: B Ego āt mitigatus clamore tanto. Ueni in ſolitudine ſicut peregrinus. Sꝫ an̄qͣ incedereet laborare inciperē. vox an me ſonuitque dixit. ſecuris iā poſita eſt ad arborēQue fuit vox iſta niſi iohēs baptiſta. qͥante me in heremo miſſus clamabat. ſecuris ad arborem poſita eſt. qͣſi diceret.Homo iā paratus ſit. qꝛ iā ſecuris parata eſt. et venit ille quaſi p̄parādo viā adciuitatē. et extirpabat omīa obſtaculaEgo autē veniens ab ortu ſolis vſqꝫ adoccaſum laboraui. id eſt ab incarnatiōemea vſqꝫ ad mortem crucis. oꝑatus fuiſalutē homīs. fugiēs in principio ingreſ-

ſionis inſolitudinē iſtam. ꝓpter inimicos meos ſcꝫ herodē ꝑſequentē. tēptatus a dyabolo fui. et ꝑſecutiōes paſſusab hoībus. Deinde labores ml̓tiplicespaſſus. comedebam et bibebā. et aliasnature neceſſitates expleui abſqꝫ pctōad fidei inſtructōem. et vere nature aſſumpte oſtenſionē. C Deinde viāad ciuitatē ſcꝫ celeſtem p̄parās. et contraria ſub orta extirpās. Aculei et ſpineacuciſſime pupugerūt latꝰ meū. ⁊ acerbi claui vulnerauerūt manus et pedesmeos. Dētes mei et gene mee male cōtracte ſunt. Ego aūt patient̓ ſufferensnō retroceſſi. ſed eo feruentius proceſſi tanꝙͣ animal qd̓ inedia confectū. cuꝫconſpicit hoīem lanceā contra ſe tendetem. irruit in lanceam ꝓpter deſideriūviri. et quo plus homo lanceā in viſcēaanimalis intruſerit. tāto plus aīal propter deſideriū homīs. ſeip̄m econtra ītrudit in lanceam. donec viſcera et totumcorpus perfodiunt̉. Sic ego tanta caritate arſi ad animā. ꝙ cū viderē omīaacerbiſſima tormenta ⁊ experirer. quomagis homo voluntarius fuit ad occidendū me tanto plus ardētior eram adpatiendū ꝓpter ſalutem animarū. Sicigit̉ ego in ſolitudine iſta mundi. ī labore et miſeria proceſſi. ⁊ p̄paraui viam inſanguine et ſudore meo. Qui quidē mūdus bene ſolitudo dici poteſt. qꝛ ab eoomīs virtus deficiebat. ⁊ ſolitudo viciorum remanebat. in quo nō erat niſi vnavia. ꝑ quā omēs ad infernū deſcēdebatſꝫ damnati ad dānatiōem. boni aūt adtenebras ſolas: D Longum igiturfuture ſaluatōis deſideriū miſericorditaudiens. veni ſicut peregrinꝰ ad laborandum. et incognitus ſcd̓m potentiaꝫet deitatem meā. p̄paraui viā que ducitad celum. Hāc viā amici mei videntes⁊ difficultates laboris mei et alacritateanimi conſiderātes. gaudētes ſecuti ſuimulti et multo tꝑe. Sed nūc vox imitata eſt q̄ clamabat eſtote parati: Uꝰ