Prologus.Cardinalis.
que interpretatur ꝯfitens et glorificāsdeum Tercium. ſcꝫ materie ſinceritasveritatis. ibi Omnia que locuta es vera ſunt Quartū ex parte forme ſcꝫ gratitudo cōformitatis. ibi. Non eſt in ſermonibꝰ tuis vlla reprehenſio. Quintūꝙ ex parte circūſtantiaruꝫ perſone eſteuidencia ſcītatis. ibi. Nūc ergo ora ꝓnobis. qm̄ tu mulier ſancta es ⁊ timesdeum Et qm̄ ex iſtis ſumēda ſunt argumenta precipua. et teſtimonia veritatis/ quibus libri reuelationum ſcē Birgitte ſint diuino ſpū inſpirati De ſingulis iſtis ꝑ ſingl̓a capitula dignū iudicaui eſſe ꝓtendendū ſermonē Iuxta ergoquinqꝫ ſigna quibus diſcernunt̉ reuelationes diuine a dyabolicis quīqꝫ eruntcapitula: ex qͥbus quinqꝫ formabunturratōes oſtendentes veriſimiliter reuelatōes cōtentas in libris btē birgitte adiuino ſpiritu veraciter emanaſſe.Rimū capitulū in quo ponitur primū ſignū. et primū argumentū diſcernēdi reuela-tiones diuinas a diabolicis deceptiōibus inter alia ſigna. que doctores ſcī etſacre theologie ꝓfeſſores dedere ad cognoſcendū veriſimiliter. que reuelatōesdicende ſint ſpūs boni. et que ab illuſione ſpūs mali ꝓceſſerunt. ex hoc iuxtaordinē ꝑtiū thematis primū nomīo. videlicꝫ qn̄ graues et experti ſapiētes ſpirituales viri ita iudicāt Sane ſi eoruꝫiudicio approbant̉ tales: ſignū eſt ꝙ tales veriſimil̓r a deo inſpirate ſint. licetab inſipientibꝰ ⁊ carnalibus hoībus. qͥnō niſi carnalia ſapiūt aliter iudicēturcū dicat apl̓us. jͣ. corī. ij. Aīalis homonō ꝑcipit ea que ſunt ſpūs dei/ ſtulticiaenī eſt illi ⁊ nō poteſt intelligere. qꝛ ſpiritualiter examinant̉ / ſpūalis aūt iudicat omīa. gloſa. i. intelligit et diſcernitEt Bernardꝰ loquēs de ſigno iſto aitEa cogitatio que pudica videt̉ nec advicia trahit aperte. tūc diuinum a deonoueris eſſe / ſi pacifica ſit. ſi prelati tui
ac ſpiritualiū fratrū tuoꝝ approbet̉ iudicio Hac ratōe paulus mittit̉ ad ananiam. ſic cornelius dirigit̉ per petruꝫ.ſic eunuchus inſtruit̉ ꝑ philippuꝫ Hacinſuꝑ ex cauſa in libro collationū ſcorūpatrū approbatōem. et iudiciū ſpūaliūvirorū edocem requirere. Unde abbasmoyſes ita de hoc loquit̉ Nullatenusenī īquit decipi. quiſꝙͣ poteſt: qͥ nō ſuciudicio. ſed maiorū viuit exemplo. necvalebit ignorātie eius callidus hoſtisilludere. qui vniuerſas cogitatōes corde naſcētes ꝑnicōſa verecundia neſcitobtegere. ſed eas maturo examīe ſeniorū vel reprobat vl̓ admittit illico nāqꝫvt patefacta fuerit cogitatio malignamarceſcit. et anteꝙͣ iudiciū diſcretiōisꝓferatur ſerpens teterrimꝰ velut a tenebroſo ſubterraneo ſpecū v̓tute ꝯfeſſionis ꝓtractus ad lucē. et traductusquodammō ac de honeſtatus abſceditTam diu enī ſuggeſtiōes noxie dn̄ant̉in nobis. ꝙͣdiu celantur in corde. Hecille moyſes. Circa qd̓ ſignū notandū.ꝙ precipuū veritatis reuelationis hoceſſe dicit̉. qn̄ nedū grauiſſimoꝝ patruꝫintelligētia et exꝑiencia magnorū. ſedeciā ſummi pōtificis iudicio approbātur. dicit. n. Ieronimꝰ. et ponit̉. xxiiij.q. j. Hec eſt fides papa beatiſſime. ꝙͣ ineccleſia catholica didicimus / quamqꝫſemꝑ tenuimꝰ in qua ſi minus ꝑite autparū apte aliquid poſitū eſt emendaricupimꝰ a te qui petri et ſedē tenes ⁊ fidē. ſi aut hec nrā ꝯfeſſio apl̓atus tui iudicio ꝯprobet̉. quicūqꝫ me culpare voluerit. ſe īperitum. aut maliuolum. veleciā non catholicum. ſed hereticū comprobabit. Ex quo ſigno efficaciſſimuꝫvidet̉ accipi argumentū. ꝙ reuelatōesbtē birgitte a dei ſpū ſint inſpirate cummagnoꝝ viroꝝ. ⁊ eciā ſummi pōtificisiudicio approbate videantur Pro quonotandū. ꝙ reuelatōes iſte duplici tꝑeinueniunt̉ examīate. viuēte ſcꝫ ipſa btābirgitta. ſcd̓o poſt mortē eius. Iu vitaij.
a. iij.