Breuitati ſtudēdū ſtatuimꝰ: et ideode vario vite ſtatū dice̓ ſuꝑſedemꝰ.De illa vita hoc in loco dictū eē credimus. de quo iohānis euāgeliū loqͥtur: qͥ māducat me ⁊ ip̄e viuit ꝓpt̓me. Quid niviuat: qͥ viuat: qͥ vitammāducat̉ Ego ſū inqͥt vita: et btūsqͥ māducat paneꝫ hūc in regno deiqd̓ intus ē. Regnū dei caritas. gaudiū. pax. Et vitā ⁊ panis et caritasvnuꝫ ſunt. Magne delicie caritas q̄foras mittit timoreꝫ. Qui manet inhac: et māducat eā ⁊ manducat̉ abip̄a. Ip̄a eſt q̄ paſcit inter lilia: paſcit et paſcit̉ ⁊ nos et a nobis. Quōinqͥs? Si diligit deꝰ nos. in ſe traicitnos ⁊ econierſo. Cibus iſte caritasdei et deus virtutū ⁊ ſciētiaruꝫ fonsvit ā p̄ſtat aīe q̄ nunc eſt et futurā.Et hec nobis ſācta ſanctoꝝ mēthonomice ſcꝫ que ⁊ vitā hāc nobis peꝑit et p̄cibꝰ infūdit. Hec eſt de quadicit apl̓us. Michi viuere xp̄us eſt:et viuit ī me xp̄s. De hac ī deuteronomio circūſciſione carnali. Et eritvitā tua pendēs āte oculos tuos: etnō credes vite tue. Vita hec dat dulcedineꝫ ſed ip̄am de ſeip̄a. Si inuenigratiā in oculis tuis ait moyſes adplenitudinē gratie: oſtēde michi teip̄m. Et econtra. Ego om̄e bonumoſtendā tibi. Vnuꝫ petijt: et repromiſſa ē oīmoda plenitudo. Quid tādiuerſū: ꝙͣ vnū et om̄ia? Sono diuerſuꝫ. re vnū: diu̓ſum ꝓnūciatōe: vnūidēptitate. Deus ergo om̄e bonū ⁊ſūmū bonū: etiam dulcedo ⁊ dulcedinis genus generaliſſimū. Qui edūtme adhuc eſuriūt inqͥt: et qui bibūtme adhuc ſitiēt. Quare? Quia bonꝰet dulcis. Bonus deꝰ iſrl̓ rectis corde: ſꝫ et dulcis ⁊ rectus. Nec bonitasnec iuſticia ſine rectitudine. Qui bibit de illa fitiet iterum: de iſta qͥ biilieberit: fiet in eo fons aque ſaliētis invitā eternā. Siquidē apud ip̄m fonſvite ⁊ ip̄e fons vite: et iā flumīs impetus qͥ letificat ciuitateꝫ dei. Eſtociuitas dei: et letificabit te impetusdiibſehic Parat enī in dulcedine ſua pauxiperi deus. Fructus enī dulcis gutturitir inri: et guttur eius ſuauiſſimū ineffajibilia om̄ia. Hic calculus ē quē nemotitu te deiotſcit: niſi qui accipit. Sūt enī in illa inighiptuntterne feſtiuitatis gaudia: q̄ qͦtidiejturitateꝫmētibꝰ nr̄is ꝑ īſpiratōeꝫ ſui amorisrarnnomē homimpͥmit interna et eterna dulcedo.mrurmināt faciēNota inquit feci vobis om̄ia q̄cūqꝫuāt fortitudinandiui a pr̄e. Et ad moyſen. Bonuꝫpter dicet deooſtēdā tibi. Om̄ia que audiuit a paſtituiſti me. Et ītre et q̄ ꝓmitrit moiſi vnus denariꝰpimiā et requieeſt qui ꝓmittit̉ laborātibus in vineloribꝰ ⁊ ſtipatais: et vna illa quā petit dauid: et vq̄ foras mirtit tinnū illud quod neceſſariū eſt. Ael ēeius ſub capite nqd̓ fugit iſrl̓ de petra: et oleum deāplexabit̉ me. l.ſaxo duriſſimo. Gaudiūē qd̓ nemocij: dextra ꝓmiſſitollit: oſculū ē de quo ſcriptū ē: oſcupes cubat. in nletur me oſcl̓o oris fui. Interne ſuatis: vita ⁊ dulceduitatis guſtus ac dulcedo ē. et maneſt mediūnā abſcoditū et theſaurus abſconditus in agro. cui cōparatuꝫ omneꝟe quodulce amarū: om̄e decorū fedū. omne iocūdū triſte. om̄e p̄cioſū vile: ſordidū om̄e qd̓ deſiderabile ē in oculiſamatorū mūdi fluētis. Nam p̄cioſāmargaritā datis om̄ibꝰ terrenarūpem infereꝝ delectamētis ſācta ſactoꝝ ꝯpagna mirauit: et nobis in filio ſuo p̄parauit:rum coet p̄parat ſꝑ interuētū ſuo nobis orātibꝰ oleū effuſū dulcedīs huius.Nō erit ab re ſꝫ valde optimū ſi ipſā reginā miſcd̓ie vitā ⁊ dulcedinēnr̄am dicamus. qui minus exꝑti adhuc vite huius ac dulcedinis ſumꝰ.ſed per ipſam ſperamus nos poſſecōſequi quicquid totius bonitatisfacto dignatꝰ fuerit gratie nobisimꝑtiri. Sequitur. Spes nr̄a ſalue.