eſt ut diximus qui vidēs lupum veniētem fugit: querit g que ſua ſūt:nō que ih̓u xp̄i. Alioquin utiqꝫ nōfugeret ſed ſua immo et ſeip̄m ſuꝑimpēderet: potiꝰ ꝙͣ gregē ſuū raptoribꝰ exponeret. Multi ſunt mercēnarij qͥ in ꝓſperitate leuiter diſcerni nō poſſūt a bonis paſtoribꝰ. Habent enī multa cū ip̄is cōmunia. Habent nāqꝫ ſanā electionem in ingreſſu: habēt nichilominus mūdā ꝯuerſationē in ꝓgreſſu: paceꝫ eccleſie amāt et querunt: vtiliter ac virilitereccleſiaſticis implicāt̉ negotijs: nōrecuſant grauedines oneris: ſꝫ ideohoc qꝛ ābiūt gloriā honoris. Amātenī primos recubitus in cenis: ſalutatōes in foro: et vocari ab homībꝰrabbi. Multōtiēs etiaꝫ cibātur panelacrimarū: et vino ꝯpūctionis potātur: et recordatōe peccatorū. Sicutteſtatur iunior filius qͥ in regiōe lōginqua cōſūpſit omnē ſuā ſubſtantiā viuens luxurioſe: vnde et dixit.Quanti mercēnarij in domo patrismei abūdāt panibꝰ. Si panibꝰ abūdāt marcenarij: nunquid fame peribūt operarij? Oꝑarios dico: qͥ quāto rarioreſ in terris: tanto carioresin celis habentur. De paucitate eorū cōquerit̉ veritas dicēs: meſſis vtiqꝫ multa ⁊ ſacerdotes multi ⁊ mercēnarij multi: ſꝫ operarij pauci. Pauci plane et operarij rari admodū incōfuſibiles qͥ ſpiciētes in auctorē fidei ⁊ cōſūmationem ih̓m. quos inſtituunt verbo ſancte p̄ditatōis nō deſtruūt exemplo praue oꝑatōnis: efficacius oꝑe ꝙͣ verbo p̄dicātes. Notandū vero ꝙ filiꝰ non dicit fac mevnū de mercēnarijs tuiſ. ſꝫ fac me ſic̄vnū de mercēnaijs tuis: ut videlicetea ſibi offerat bn̄ficia: quibus illi cōinuicāt in pn̄ti. Inqͥt pſalmiſta. Cibabis illos ex adipe frumēti. Quoad eos audi quod p̄mittitur. Inimici dn̄i mētiti ſunt ei. Hij ſūt quos cibat frumēto: et melle ſatiat. Hij ſūtmercēnarij qui licꝫ ad horā credantintempore tn̄ tēptatōis recedunt:vnde ptꝫ ꝙ amici ſūt mūdi. Amicusaūt huius mūdi inimicus dei ꝯſtituitur Interū querūt que ſua ſūt nonq̄ iheſu xp̄i: et ſi nō querūt que illiꝰſūt. ait qui nō eſt mecū cōtra me ē.Et qui cōtra eū ſunt: inimici eiꝰ ſūt.Hij ꝑ exteriora mētiunt̉ deo de interioribꝰ. Cū enī ſane p̄dicēt ⁊ mundeviuāt ſanitatē locūtur intentōis: utvidelicet deum habeant in cauſa: etom̄ia interiora eorū benedicant nomini ſācto eius: cū tūc tamē nō deūſed mūdū. nō dn̄m ſꝫ ſeip̄os. nō habeāt in cauſa. mētiūtur. Potius deoꝙͣ homībꝰ ad cuius cōtunieliam ſpectat tāta collatō gr̄arū quibuſ nonhonorē dei ſꝫ honorē hominis ꝯſtatacquiri: nec caritati ſꝫ cupiditati deſeruire. Vnde operarius incōfuſibil̓poſtulat nō duo tm̄ ſed tria: qꝛ funiculus triplex difficile rūpitur. Nōenī poſtulat diſciplinā et ſciētiā qͣspoſſūt habere et mercenarij. Sed dicit. bonitatē ⁊ diſciplinā ⁊ ſciētiamdoce me. q̄ tria in ſolis filijs inueniūtur. Quid enī ꝓdeſſꝫ diſciplinā habere in cōuerſatiōe. in oꝑatione ſciētiā: niſi aſſit bonitaſ in intētōe? Nulꝙͣ ſcriptū eſt aut carius obſequiuꝫaut rationiſ ſciētiā ſufficere: ſꝫ bonavolūtas ſufficit. Sanata ergo volūtate vtilis erit ⁊ p̄mioſa tā caſtigatio carnis ꝑ diſciplinā: ꝙͣ illuminatio rationis ꝑ ſcientiam. Propterſupra dictas ergo rationes huiuſmodi diximus: quia in proſperitatemercennarius leuiter diſcerni nonpoteſt a bono paſtore: quia dumAm iij