¶ C. xij.De bethfage.Vid de bethfage dicā viculo ſacerdotū quā pene p̄terieram: vbi ⁊ cōfeſſionis ſacramentū. et ſacerdotalis miniſterij. miſteriū continet̉. Gethfage quippetomus bucce interp̄tat̉. ꝯcriptuꝫ ēautē. Prope ē verbuꝫ in ore tuo etin corde tuo. Nō in alterū tm̄: ſed ſimul in vtroqꝫ verbū Habere memineriſ. Et quod verbū in corde peccatoriſ oꝑat̉ ſalutiferā cōtritōnē: verbū vero in ore noxiā tollit ꝯfuſionē:ne impediat neceſſariā cōfeſſionemAit enī ſcriptura. Et ē pudor adducēs peccatū: et ē pudor adducēs gl̓iam. Bonꝰ pudor ē quo peccaſſe autcerte peccare cōfunderis: et om̄is lꝫhūanus arbiter forte abſit. diuinuꝫtāꝙͣ hūanū tāto verecūdius reuerens aſpectū. qn̄ ⁊ verius deū ꝙͣ hoīeꝫcogitas puriorē: tantoqꝫ eū grauiꝰofendi a peccāte: ꝙͣ conſtat lōgiuſab illo eē om̄e peccatū. Huiuſcemodi ꝓculdubio pudor fugat opprobriū. parat gloriā: dū aūt peccatuꝫom̄ino nō admittit. aut certe admiſſū ⁊ penitēdo punit ⁊ cōfitēdo expellit: ſi tn̄ gloria etiā noſtra hec ē teſtimoniū cōſciētie nr̄e. Quod ſi qͥſpiā cōfiteri cōfundit̉ id qͦꝫ vn̄ conpūgit̉: talis pudor peccatū adducitet gloriā de cōſciētia ꝑdit: qn̄ malūquod ex ꝓfundo cordis cōpunctioconat̉ expellere. pudor ineptus obſtruſo labiorū oſtio nō ꝑmittit exire: cū eū exemplo dauid dicere potius oportet: et labia mea nō ꝓhibebo dn̄e tu ſciſti. Qui ⁊ ſeip̄m redargues puto ſuꝑ hominū ſtulto ⁊ irratōnabili pudore. qm̄ tacui inqͥt inueterauerūt oſſa mea. Vn̄ et optatoſtiū poni circūſtātie labijs ſuis: utoris ianuā ⁊ aꝑire cōfeſſionē: et defenſiōi claude̓ norit. Deniqꝫ ⁊ aꝑtehoc ip̄m orās petit a dn̄o: ſciēs quiaconfeſſio ⁊ magnificētia opus eius.Et ꝙ videlicꝫ nr̄am maliciā ⁊ ꝙ eq̄diuine bonitatis ⁊ virtutis magnificētiā minime tacemus magnū qͥdeꝫgemine cōfeſſionis bonū: ſꝫ dei ē donū. Ait itaqꝫ. Nō declines cor meūin v̓ba malicie ad excuſandas excuſatōes in peccatis. Quāobrem miniſtros v̓bi ſacerdotes caute neceſſe ēad vtrūqꝫ vigilare ſollicitos: qͦ videlicet delinquētiū cordibus tato mōderamīe verbū timoris et cōtritōisinfligāt: quatenus eos neq̄qꝫ a verbo confeſſionis exterreāt: ſic cordaaꝑiāt ut ora nō obſtruāt: ſed nec abſoluāt etiā ꝯpūctū. niſi viderint ⁊ cōfeſſum: quādo qͥdem in corde credit̉ad iuſticiā. ore aūt confeſſio fit adſalutem. Alioquin a mortuo tāquāqͥ nō eſt perit cōfeſſio. Quiſquis verbū in ore habet et in corde nō Hꝫ: a̓doloſus ē aut vanus. Quiſquis veroin corde et nō in ore aut ſuꝑbus eſtaut timidus.¶ De bethania.C. xiij.Ane nō om̄ino et ſi multumfeſtinē debeo trāſire ſilēterdomū obediētie bethaniā videlicꝫ caſtellū marie et marthe in qͦlazarus eſt reſuſcitatus: vbi nimirūet vtriuſqꝫ vite figura ⁊ dei erga peccatores mira clemētia: necnō et v̓tꝰobediētie vna cū fructibꝰ penitētieꝯmēdatur. Hoc ergo in loco breuiter intimatū ſufficiat: ꝙ quidē necſtudiū bone actionis. nec ociuꝫ ſāctecōtēplatiōis. nec lacrima penitētisextra bethaniā accepta eē poterūtilli qui tanti habuit obedientiam.