ait. Qui nō ex ſāguinibꝰneqꝫ exvolūtate carniſ neqꝫ exvoluntate viri:fꝫex deo nati ſūt Itē ip̄e in epiſtolaom̄iſ qui natus ē ex deo nō peccat:qꝛ generatō celeſtis cōſeruat eum.Ad carnis traducē ais carnalis teſtatur cōcupiſcētia: ⁊ peccatū qd̓ incarne ſentimus manifeſte ꝓbat ꝙſcd̓m carnē de carne peccatoris deſcēdimus. Sꝫ enī nichilominꝰ ſpūalis illa generatō nō qͥdem in carneſetitur. ſꝫ in corde. ab his dūtaxatq̓ cū paulo dicere poſſūt. nos auteꝫſenſū xp̄i habemus: in quo ⁊ eatenꝰꝓficiſſe ſe ſētiūt: ut ⁊ ip̄i cuꝫ omnifiducia dicant: ip̄e ſpūs enī teſtimoniū reddit ſpūi nr̄o. ꝙ ſumꝰ filij deiEt illud. Nos aūt nō ſpūꝫ huiꝰ mundi accpimus ſꝫ ſpūm qui ex deo e: utſciamus que a deo donata ſūt nobisPer ſpūm ergo qͥ ex deo ē caritasdiffuſa ē in cordibus nr̄is: ſicut et ꝑcarnē q̄ eſt ex adā manat concupiſcētia nr̄is inſita mēbris. Et quomōiſta q̄ a ꝓgenitore corporū deſcendit nūquā in hac vita mortali a carne recedit: ſic illa ꝓcedens ex patreſpūum. ab intētiōe filiorū dūtaxatꝑfectoruꝫ nūꝙͣ excidit. Si ergo exdeo nati et in xp̄o electi ſumus. quena iuſticia ē ut plus noceat hūana.atqꝫ terrena. ꝙͣ valeat diuina celeſtiſqꝫ generatō: dei electōem vnicatcarnalis ſucceſſio. et eterno eiꝰ ꝓpoſito carnis p̄ſcribat tēporaliter troducta cōcupiſcētia? Quinimio ſi pervnū hominē mors. cur nō multomagis ꝑ vnū ⁊ illū hominē vita? Et ſiin adā om̄es morimur: cur nō lōgepotētius in xp̄o om̄es viuificabim̉?Deniqꝫ nō ſicut delictū: ita ⁊ donumNā iudiciū ex vno in cōdēnationeꝫ:gr̄a aūt ex multis delictis in iuſtificatōem. Xp̄s igit̉ ⁊ peccatā dinitte̓potuit cū deus ſit. et mori cū ſit hō.et mortis moriēdo ſoluere debitū qꝛiuſtus: et om̄ibꝰ vnus ad iuſticiā vitāqꝫ ſufficere: qn̄qͥdē ⁊ peccatum ⁊in ors ex vno in om̄es ꝓceſſerit. Sꝫhoc qͦꝫ neceſſarie om̄mo ꝓuiſū ē ꝙdilata mortē hō int̓ hoīnes dignatus aliꝙͣ diu cōu̓ſari qͣtenus crebriset veris locutōibꝰ ad inuiſibilia excitaret̉: miris oꝑibus aſtrue̓t fidē:rectis mores inſtrue̓t. Itaqꝫ in oculis hominū deus hoſobrie ⁊ pie ꝯu̓ſatus. vera locutꝰ. mira oꝑatus indigna paſſus: in qͦ iam defuit nobisad ſalutē? Accedat ⁊ gr̄a remiſſionis peccatorū. hͦ ē ut gratis peccata dimittat: et opus ꝓfecto nr̄e ſalutis cōſummatū ē. Nō aūt metuendū ꝙ donādis pcc̄is aut ptās deo a̓volūtas paſſo ⁊ tāta paſſo ꝓ peccatoribꝰ deſit: ſi tn̄ ſolliciti inueniam̉digne vt oportet ⁊ imitari exēpla. ⁊venerari miracula: doctrine qͦꝫ nonexiſtamus increduli: et paſſiōībusnō gͣuati. Itaqꝫ totū nobis de xp̄ovaluit. totū ſalutiferuꝫ: totūqꝫ neceſſariū fuit: nec mīꝰ ꝓfuit infirmitas ꝙͣ ⁊ maieſtas: qꝛ ⁊ ſi ex deitatispotētia pcc̄i iugū iubēdo ſubmouit:ex carnis tn̄ infirmitate mortiſ iuramoriendo ꝯcuſſit. Vn̄ pulcre ait apoſtolꝰ. Qd̓ infirmū ē dei: fortius ēhoībꝰ. Sed ⁊ illa eiꝰ ſtulticia ꝑ quaꝫei placuit ſaluū face̓ mūdū. ut mūdiꝯfutaret ſapiētiā. ꝯfūderet ſapiēteſꝙ videlicꝫ cū infirma dei eſſꝫ deo eqͥlis. ſemetip̄m exinaniuit formā ẜuiaccipiēs: ꝙ diues cū eſſꝫ ꝓpter nosegenꝰ fcūs e: de magno ꝑuꝰ. de celſo hūilis. infirmus de potēte: ꝙ eſurijt. ꝙ ficijt. ꝙ fatigatꝰ ē in itine̓: etcetera q̄ paſſꝰ ē volūtarie nō ncc̄itate. Hec gͦ ip̄iꝰ q̄daꝫ ſtulticia nonnefuit nob̓ viā prudētie. iuſticie fo̓ma:ſanctitatiſ exemplū? Ob hͦ itē apl̓s.qd̓ ſtultū inquit dei ſapiētiꝰ ē hoībꝰ