tūt et oſtēſa. Non eſt igit̉ qͦd vobisvel ꝓ vobis timeā. a viribꝰ ſathaneet mīſtroꝝ eius: cū nouerim illiusfortitudinē ꝑ redemptoris vulneratraductā et deductā ad nihilū ¶ IInſpū enī fortitudinis fortē fortior ille ꝯtriuit. portas ereas ⁊ vectes ferreos cōfringēs. Averfutijs ⁊ aſtutijs illius formido mihi eſt ꝓvobis:in quibꝰ partim ſubtilitate nature.partim exꝑientia tēporū ſub tot anoꝝ milibꝰ eruditꝰ: fragilitatē humane nature quaqͣ verſuꝫ ſe verterit non ignorat. Sic ille inſatiabilishomicida pͥmis parētibꝰ noſtris nōyrſos nō leones nō fortia terre aīalia delegauit: ſꝫ tortuoſū ⁊callidumſerpentem: qui ꝑ ſinuoſa voluminamnnuirūc caput cauda. nūc caudā capitetegere conſueuit. Dennqꝫ ⁊ ſerpensno fortior erat ſed callidior cūctisanimātibꝰ terre. ait ſcriptura. ¶ Vn̄et ab interrogatōne incepit mentēmulieris explorās. ſciēs ingenio nōviribꝰ laborādū: cur precepit vobistnoti lini.dominus deus inquiēs. ne comedeſedſeepisretis? Que reſpōdit. Ne forte moriamur. Quod deus ꝓ certo poſueratdicens. q̄cunqꝫ die comederitis morte moriemini: iſta ſub dubio ſupponit. ne forte inqͥens ſi comederimusmoriamur. Et audi ingeniū malicianiqꝫ ſerpentis. Nequaꝙͣ inqͥt morienini. Deus affirmat. mulier dubitat: ſathā negat. Sic ⁊ ego timeone ſicut ſerpens euā ſeduxit aſtutiaſua: ſic ⁊ ſenſus veſtri corrumpant̉acaſtitate que eſt in xp̄o ih̓u. Putaſne aliquis in vobis eſt. cui dicatincogitatōibꝰ ſuis: cur precepit vopis deus vt iſtā regulaꝫ teneretis?decūdū enim impetū ſpūum veſtrorū hūic tepido remiſſiorē illi feruenſſvitā artiorē ꝓponit: hoc ſolū expetens ⁊ exſpectans: vt qͦqͦ modo tollat eum a cōſilio iuſtoꝝ ⁊ cōgregatōne. Profecto ſpūs ille qui tibi hͨloquit̉. ſpūs mendax eſt: ſpūs poteſtatē habens. qui tibi inuidet locuꝫtuū. Vnde ⁊ ſapiens huius rei nonignarꝰ: ſi ſpūs poteſtatē habentisſuper te aſcēderit ait: locū tuū ne dimiſeris. ¶ Abſit enim vt ſpūs veritati s qui te hūc adduxit. te reducerevelit: qͥa non eſt in ore eius eſt ⁊ no.ſꝫ eſt in illo eſt: ſicut irrefragabilisautoritas teſtat̉. Nemo ait apl̓s loquēs in ſpū dei dicit anathema ihēſu ¶ Iheſus ſaluator ſiue ſalus: anathema ſeparatō interp̄tat̉. Qui vero tibi ſeparatōem a ſalute ſub̓murmurat. nec dei ſpūs eſt nec a deo: qꝛſpūs ſanctus nō diſpergere. ſꝫ collige̓ venit: qui ſemꝑ reuocat diſperſos iſrahel in terram ſuā. Quid? Vitaꝫ fortiorē aliquis q̄rat̉ Dico vob̓quia iſta fortiſſimā eſt: et q̄ ex om̄īparte ſi diſſimulare nolueris. primeilli ſcole ſaluatoris ꝓ ſua poſſibilitate reſpondeat. An audes ad molliorem vel cogitando deſcendere? O ſiꝯgnouiſſes ⁊ tu qͣꝫ multa ⁊ qͣꝫ multis debeas. videres qͣꝫ nihil ſit qͦdfacis: qꝫ nec inter minima numeraduꝫ ad cōꝑatōnem debitoꝝ tuoꝝ.Vis ſcire q̄ ⁊ qͥbꝰ debeas? Primo criſto ih̓u debes oēm vitā tuā. qꝛ ipſevitā ſuā poſuit ꝓ vitā tua: et cruciatus amaros ſuſtinuit: ne tu perpetuos ſuſtineres. Quid tibi dirū vel durū eſſe poterit: cū recordatꝰ fueris.qꝛ ille in forma dei. in die eternitatis ſue in ſplendoribꝰ ſanctoꝝ an̄ luciferū genitus. ſplēdor ⁊ figura ſubſtātie dei. venit ad carcerē tuū. adlimum tuū: infixus vt d̓r vſqꝫ ad cūbitos in limo ꝓfundi? Quid nō ſuaue tibi. cum tibi collegeris omnesF f