tem quē in om̄i ꝯ fabulatōe duplextimor iſte ſollicitat. ⁊ duoꝝ cōſideratio ſtimulat auditoꝝ: pͥmū qͥdeꝫ diuine maieſtatis in cuius manus incitere prorſus horrendū: dehinc fraterne infirmitatis cui nihilominusperfacile eſt offendiculū dare. Puto tamē ne eū qͥdem qui in verbo cauet offenſionē. perfectū adhuc dicieportere: niſi forſitan ꝯꝑatōe prioris qui tantum ſuꝑ oꝑa vigilabat.Nā ⁊ veritas in euāgelio de vigilātibꝰ ẜuis ⁊ aduentū dn̄i p̄ſtolantibꝰloquēs. ſi inquit in tercia vigilia venerit ⁊ ita inuenerit. beati ſunt ſeruiilli: qd̓ nequaꝙͣ de pͥma. ſꝫ nec de ſecūda dictū quideꝫ reꝑies. Eſt auteꝫvigilia hec ſuꝑ cor. cui ſane omnemieariiſā cuſtodiā exhibere ſapiēs monet:utuapnuanimirū qͥa ex ipſo vita ꝓcedit. Egopiſſi nitaatamē etiam hanc cōſtare arbitrorx eſt: ⁊ fitea et antin: aruiporbum de­ Cuōerim nutt. cuappecialiter in duobꝰ: vt videlicet ſuper affectōnū pariter ⁊ cogitatōſcredidenxxxite. xppꝫ ijnū ſuaꝝ greges. mens ſollicita viitit: quo autiat rini annintit.gilanter intendat. Et bene huic daere ꝓtereamaiorē ci diigertur om̄is cuſtodia a qͦ ceteraſqꝫ duv cuſtadiā cōueritas ꝓcedere ꝯſtat: niſi forte qd̓ abtufā mnidibſit ſimulatōnis gerant̉ ſtudio ⁊ pieiu Ilocuntatis habeāt ſpēciē: nō virtutē. Sic̄artūitioeenim fontis vena ſcaturiēs. niſi foſvititlasſas ante repleuerit adiacētes. necrefluere nec ſedari. nec in altuꝫ ſeſetollere preualeb̓it: qd̓ videlicet alias occupet̉: ſic hūanus animus donec eas quas prediximus manus ⁊lingue cuſtodias ſollerter impleatnec ad ꝑfectam hanc ſuiipſiꝰ poterit reflecti curam: nec iocūdā deuotonis tranqͥllitate frui: nec in ſublimē diuine ꝯtemplatōnis ꝓficere gͣdum. Eya fratres. ſi ſuperne viſitatōis grām querimus ſic queramꝰ:ſi ſpiritales cōſolatōes deſideramuspercipere ſic petamus: ſi celū nobisaperire cupimus ſic pulſemus. Hocdeniqꝫ triplici mō vigilemus: ſi adniuptias volumus intrare cum ſpōſo iheſu xp̄o domino noſtro: qui eſtbenedictus in ſecula amen.¶ De verbis apoſtoli: non eſt regnūdei eſca ⁊ potus.On eſt regnum dei eſca ⁊ potus: ſꝫ iuſticia et pax et gaudiū in ſpiritu ſancto. Quidpretergredimur viam: qui ad gaudiū ꝓperamus? Eſt quidem gaudiūde regno dei. ſed nō premium eſt.Eſt gaudium de regno dei. ſed nongaudium carnale. non gaudium ſeculare: non gaudium cuius extremū luctꝰ occupat. ſed in quod magis triſticia vertitur: nō deniqꝫ gaudiū eoꝝ qui letantur cum malefecerint. et exultatō que fit in rebuspeſſimis eſt: ſed gaudium in ſpirituſancto. Vnde autē hoc gͦ audium interim: niſi de iuſticia ⁊ pace ꝓcedit?Ipſa ergo precedant tanqͣꝫ cellulemellis: vt facile adhuc labilem licͦrem ſuauitatis ſolidior poſſit materia continere. Erit quando iam ipſoſimplici melle fruemur: et gaudiuꝫnoſtrū plenū ⁊ purum erit: vt nonmodo in ſpū. ſed de ip̄o qͦꝫ ſpū gaudeamꝰ. Erit quādo omnimodis eritgaudiū ſpūale. vt nullis iam corporeis occaſionibꝰ excitet̉: nō operibꝰmiſcd̓ie. non lacrimis penitentie. nōexercitatōne iuſticie. non probatōne paciētie: ſed ipſa magis preſentia ſpiritus in quem deſiderant etiāangeli proſpicere. Interim ſane velut ſalis loco ſapientia mihi ceteraꝯdit: tanqͣꝫ nō ſit ⁊ ip̄a cibꝰ. Interiprius qͣꝫ comedā ſuſpiro: et nec tūcqͥdeꝫ ꝑmittor vt glutiā ſaliuā meā