rū replebo eū. Quod prius dixeratglorificabo eū: euidētius hoc verſiculo declarauit. Cui tn̄ nō ſufficerꝫab eo glorificari: cuius ꝑfecta ſūtoꝑa? Non enī tanta immeſitas. niſiinimēſum quēpiam glorificare poteſt. Neceſſe ē magna ſit glorificatio: a magnifica gloria que deſcendit. Voce delapſa a mag̓fica gl̓a.ait petrus. Bene magnifica gl̓agl̓ificās tam magnifice: in lōgitudine. in multitudinē. in plenitudineclaritatis. Fallax gl̓a et vana ē claritas: dieſ hoīm breuis. Sapiēs eiuſmodi non optabit: magiſ loqueturex corde ei qui intuet̉ cor: et diē hominis nō deſideraui tū ſcis. Ego tn̄plus aliquid ꝙͣ nō deſiderare deſidero: ut ne recipiam quidem. Scio enīcuiꝰ vox ſit: ego claritateꝫ ab hoīenon accipio. Quā vero miſeri. qͥ gloriam que ab inuicem eſt q̄rimus: etnolumns ea que a ſolo eſt deo. Sola ſiquidē ea quā ſola negligimus.lōgitudinē habet: ſola repletōem.Breues dies hoīs: et dies eiꝰ tanꝙͣflos agri ſic efflorebit. Exficcatumeſt inquit fenū. et cecidit flos: verbū aūt dn̄i in eternū manet. Veruſnimirū dies qͥ nō nouit occaſū: et̓naveritas vera eternitas. ac ꝑinde vera eternaqꝫ ſatietas. Alioquin quōgloria illa rēplebit: que fallax ⁊ vana eſt? Deniqꝫ et inanis d̓r: ut noueris te ex ea mag̓ exinaniri poſſe:non poſſe repleri. Bonū ergo interim magis abiectio ꝙͣ elatio eſt: bonuꝫ magis neceſſitas ꝙͣ voluptas:qd̓ cum vtraqꝫ res citius tranſeat:altera penā habeat. altera ſit paritura coronam. Vtilis tribulatio q̄ꝓbatōem oꝑatur: ducit ad gloriaꝫCum ip̄o ſum inquit in tribulatōe:eripiā eum: et glorificabo eū. Aga-1ſmꝰ gratias patri miſericordiarū:qui nobiſcū eſt in tribulatōne: et inom̄i tribulatōne nr̄a nos conſolat̉.Res enī ut dixi neceſſaria: tribulatio que in gl̓am: triſticiā que mutatur in gaudium. Gaudiū ſane lonegum qd̓ nemo tollit a nobis: gaudiū multiplex gaudiū plenū. Resneceſſaria eſt iſta neceſſitaſ. que corona parit. Non ꝯtēnamꝰ fratreſ:ſemen modicum eſt: magnꝰ exindefructus exfurgit. Forte inſipiduꝫ:forte acerbū eſt: forte granū ſinapis. Non ꝯſideremus que vidētur:2ii3xique nō videtur in eo. Que enī videntur tꝑalia ſunt: que aūt nō vidētureterna. Prelibemus primitias gl̓e:xiixiidicgloriemur in ſpe glorie magni dei.niuturaNon ſolū aūt: ſꝫ vt dicam exp̄ſſius:gloriemur in tribulatōne. In ea ſix li. xiquidē ſpes glorie eſt. Vide ſi nō hocip̄m docere voluit apl̓us. cū ſubiunxit: qm̄ tribulatio paciētiā oꝑaturſcbtic.et cetera. Manit̉ eſte aduertere eſtin hijs verbis. cum p̄miſiſſet apl̓usgloriari in ſpe. nō aliud aliquid: ſꝫamplius eum addidiſſe dicēdo. Nōſolū aūt: ſꝫ et gloriari in tribulationibꝰ. Nō enī altera gloriatio ꝯmendat̉: ſꝫ addit̉ vbi ſpes gl̓e: vbi ipſaſpei gl̓atio reqͥrat̉. Siqͥdem in t̓bulatōne ſpes gl̓e: imo et ip̄a in t̓bulatōne gl̓a ꝯtinet̉. ſic̄ ſpes fructꝰ ī ſemine: ſic̄ ip̄e fructꝰ in ſemīe eſt. Inhūc modū etiā modo regnū dei intͣnos eſt: theſaurꝰ ingēs in fictili vaſe in agro vili. Eſt inꝙͣ ſꝫ abſcōditūē: felix qͥ ibi inuenerit illud. Quis ille? Nēpe qͥ meſſeꝫ magis cogitauerit ꝙͣ ſemētē. Oculꝰ fidei inueīt hūctheſaurū: nō ſcd̓m faciē iudicās. ſvidens que non apparēt: ſꝫ intuensque non videntur. Quā veracit̉ hūctheſaurū inuenerat: quem volebat