ii tomine dn̄e: ⁊ nō fatit q̄ dicit ip̄e.Nouit nomen eius. qui eum nec honorat ut patreꝫ: nec ut dn̄m timet.Non nouit nomē eius: qͥ ad vanitatra et inſanias falſas ꝯuertit̉. Beatus vir cuiꝰ eſt nomen dn̄i ſpes eilio: et non reſpexit invanitates etnſamias falſas. Petrus hoc nomencognouerat qui dicebat. Nō enimiſt aliud nomē datū homībꝰ: in quoopoiteat ſaluos fieri. Nos qͦꝫ ſi nouimus nomen ſanctum quod inuocatū eſt ſuꝑ nos: deſiderandū vtiqꝫnobis ut ſemꝑ ſāctificet̉ in nobis:atqꝫ ita orandū iuxta doctrina vtiiiitqꝫ ſaluatoris. Pater noſter qui es īcelis. ſanctificet̉ nomē tuū. Deniqꝫaudi qͥd ſequat̉ in pſalmo. Clamauit ad me: et exaudiā eum. Hic fruIxt ilulactus noticie noīs. clamor oratōnis:ipatiſoſſuporro fructus clamoris: exauditioſaluatoris. Quo enī aūt nō inuocāsexaudiri poterat: aut nomē dominineſciens inuocare? Gr̄as ei qͥ manifeſtauit hoībus nomē pr̄is: fructūſalutis in eius inuocatōe ꝯſtituēs.ōtitutatſicut ſcpͥtū eſt: quicūqꝫ inuocaueritalſcu:nomen dn̄i ſaluus erit.coma ſiGSermo. xvi. vn̄ ſupͣ.Lamauit ad me: ⁊ exaudiāeum. Hoc plane eſt teſtam̄tū pacis: hoc pietatis fedꝰhoc pactu miſcd̓ie et miſeratōnis.Sperauit in me: liberabo eū. Nomēneū cognouit: ꝓtegā eum. Inuocauit me: et ego exaudiā euꝫ. Niſien hec aut ſimilia diceret: quis nōdiffideret. Quis gl̓abit̉ caſtū ſe hatere cor?Nunc aūt apud te ꝓpiciaalitio eſt: ⁊ ꝓpter hāc legeꝫ tuā ſuſtinūſ te dn̄e. Dulcis lex: que merituꝫexauditōnis in clamore ꝯſtituit poſtulatōis. Clamauit inquit ad me:⁊ exaudiā eum. Merito nō exauditur qͥ clamare diſſimulat: aut om̄ſnō non poſtulās. aut tepide poſtulans et remiſſe. Siquidē in dei auribus deſideriū vehemēs clamor magnus: e regione aūt remiſſa intentio: vox ſubmiſſa. Qn̄ illa penetra.bit nubes qn̄ audiet̉ in celis? Nēpevt clamādum ſibi nouerit homo inter pͥmordia ſue oratōnis: ip̄e queꝫoraturus eſt patrē in celis eſſe protinus āmonetur: quo videlicet impetū quodā ſpūs illo ſibi iaculandā eſſe meminerit oratōem. Spus ē deꝰ:et in ſpiritū clamet neceſſe eſt: quiſquis clamorē ſuū ad eū deſiderat ꝑuenire. Sicut enī nō ad facie hominis reſpicit tāꝙͣ homo ſꝫ magis intuetur cor: ſic ad cordis potiꝰ vocēꝙͣ corꝑis. aures eius: cui merito d̓rDeus cordis mei. Hinc ē ꝙ moyſesforis taces intus audit̉: dicēte dn̄oQuid clamas ad me? Clamauit adme: et exaudia eum. Non immeritoClamorē magnū ſane magnitudoneceſſitatiſ extorſit. Quid enim ciamas petijt: niſi cōſolatōem. liberatōnem. glorificatōem? Alioquin quōſuꝑ hijs exaudit̉: ſi ꝓ alijs clamat?Exaudiam eum. ait. In quo exaudies dn̄e: vel in qͥbus? Cum ipſo ſumin tribulatōne: eripiā eum: ⁊ glorificabo eum. Ad magnū illud tridūum qd̓ ꝓxime ſumꝰ celebraturi. hūcmihi trinariū arbitror referēdum.Siquidē et ip̄e ꝓpter nos tribulationē et dolorē inuenit: qn̄ ꝓpoſito ſibigaudio. ſuſtinuit cruce ꝯfuſiōe ꝯtēpta. Verūtn̄ que de ipſo erāt ſicutante mortē p̄dixerat. fineꝫ babuerūt: et ſicut in morte dixit cōſumata ſūt: et extunc ſabbatizauit. Necdilata eſt gloria refurrectōnis: dietercia. ſūmo diluculo ſol iuſticie detumulo ortus eſt nob̓. Ita gͦ fru-