Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Einzelbild herunterladen
 

Non accedet inquit ad te maluꝫ:et flagellū non appropinqͣbit tabernaculo tuo. Nempe nil tam remotū: ꝙͣ quod adeſſe vltra nō poteſt. Sed qͥd agimꝰ fr̄es ? Vereordep̄hendi. Nempe horaꝫ hāc magnus ille et cōmunis abbas nr̄ etvr̄ non vacatōni ẜmonū ſꝫ oꝑi manuū noſcitur aſſignaſſe. Puto tn̄ignoſcet facile: p̄ẜtiꝫ nō īmeor religio ſe fraudis illiꝰ qua romāusolim tribus annis ei in ſpecū poſito pie miniſtrauit. Die ſiquidē vtlegimꝰ patris ſui oculis furabat̉horas: et quē ſibi ſubripere ad māducandum poterat certis diebusbn̄dicto panē ferebat. Et ego qͥdem non dubito fratres pluribusqui inter vos ſūt. abūdantioremſpūaliū deliciarū ſuppetere copiā:ſꝫ qd̓ vobis cōmunico: non ſubripio mihi. Quinimo et ſecurius. etſuauiꝰ quicquid illud ſit qd̓ dominus donat: ſumo vobiſcū. Nec enīalimonia hec diſtribuēdo minuit̉:ſꝫ potiꝰ auget̉ miniſtrādo. Veruntamē ꝙ aliqn̄ vobis loqͥmur pret̓ꝯſuetudine ordinis nr̄i. nō noſtraid agimꝰ p̄ſūptōne: ſꝫ de volūtatevenerabiliū fratrū et coabbatumnr̄oꝝ: qͥ id nobiſ ec̄ īiūgūt. qd̓ tn̄ſibi quidē paſſim nolūt om̄mo licere. Nēpe aliā mihi rationē: ⁊ ſingulare ncc̄itatē eſſe nouerūt. Neqꝫ enī modo loq̄rer vobis: ſi poſſeꝫlaborare vobiſcū. Illud forte vobis efficacius verbū foret: ſꝫ ⁊ coſciētie mee magis acceptū. Ceterū qn̄ id mihi peccatis meis exigētibꝰ. et oneroſi huius vt ip̄i ſcitistam multiplici infirmitate corporis ⁊ ip̄a qͦꝫ tꝑis ncc̄itate negat̉:vtinā dicēs et nō faciēs in regnodei vel minimus merear inueniri.Amen. Sermo. ix. vn̄ ſupͣ.Criptū eſt ⁊ veraciter ſep̓tū: qꝛ miſcd̓ie dei ꝙ ꝯſūpti nō ſumꝰ: ꝙ nō tradiditnos in manꝰ inimicoꝝ nr̄orū. Vigilat ſuꝑ nos indefeſſus ꝑuigiloille ſingularis clemētie oculꝰ: no.dormitat qui cuſtodit iſrahel. Idquidē neceſſe. Non enī dormit neqꝫ dormitat qui impugnat iſrahelEt ſicut ſollicitus nr̄i et ip̄i cura ēde nobis: ſicut ille ſollicitus eſt vtnos mactet et perdat: ⁊ vna ei cūra. ne forte qui auerſus eſt reuertatur. Nos antem aūt non attēdimus aūt minꝰ attendimus reuerentiam p̄ſidentiſ. ꝓtegētis cuſtodiam. bn̄ficia largientis: ingratigr̄e imo tā multiplicibꝰ gratijs:quibꝰ p̄uenit nos. ⁊ ſubuenit nob̓Et nūc quidē ꝑ ſeip̄m implet ſplēdoribꝰ aīas nr̄as: nūc ꝑ angelosviſitat. nūc ꝑ hoīes inſtruit: nuncetiā ꝯſolat̉ et erudit ꝑ ſcpͥturasQuecūqꝫ enī ſcripta ſunt ad noſtrā doctrinā ſcpͥta ſūt: vt ꝑ paciēc̄ ⁊ ꝯſolatōꝫ ſcp̓tua̓ꝝ ſpē hēamꝰBn̄ ad doctrinā: vt ꝑ pacientiamſperemus. Si qͥd ē vt alibi ſcpͥtū ē:doctrina viri ꝑ paciētiā noſcit̉. Sꝫet patiētia ꝓbatōeꝫ oꝑat̉: ꝓbatiovero ſpeꝫ. Quid nos ſoli nob̓ obſumꝰ: qͥd ſoli negligimus noſipos?An ideo diſſil̓ādū nob̓: qꝛ vndiqꝫſubuenit̉ nob̓. Imo v̓o ꝓpt̓ea ſtudioſiꝰ vigilādū nob̓. Neqꝫ enī taꝫmagna ꝓ nob̓ ī celo ꝑiter ⁊ in traſollicitudo ge̓ret̉: ſi nō magͣ nob̓ icūbe̓ ncc̄ita vide̓t̉: nō tā ml̓tiplexnob̓ cuſtodia: niſi ob ml̓tiplicesinſidias poneretur. Felices proinde fr̄es noſtri qͥ iā liberati ſuntde laqueo venantium: qui de taber