Vi habitat in adiutorio altiſſimi ait ꝓpheta: dicet domino ſuſceptor meꝰ es tu ⁊fōfugiū meū deus meus: ſperabo incum Dicet in gratiarū actōne: cōfitentes dn̄o miſericordie eius. ſuperduplici adiutorio eius. Om̄is enī qͥabhuc in adiutorio habitat non inregno: et frequēter opus habet fuaxere et interdū cadit. Fugere inydū in hoc corꝑe ſumus a facie tēptatōnis ꝑſequētis oportet. Quodſiminus celeriter fugimus: aliqn̄ vtaſſolet impellimur ⁊ euertimur: ſeddijs ſuſcipit nos. Ip̄e itaqꝫ refugeum eſt. ut veniētem cū ſtercoribusboum pigrorū lapidatorē impigrifugīamus: et euadere poſſimꝰ fedānimis lapidatōem. Ip̄e qͦꝫ ſuſceptor eſt. vt etiā cū ceciderimuſ nō collidamur: qm̄ ſupponit manū ſuam.Cū ergo temptatōis impetū ſentimus in cogitatōe. ſtatim fugiamꝰad ip̄m: et hūiliter poſtulemꝰ auxiliuꝫ. Qd̓ ſi forte p̄occupauerit nosrimtiptinvt aliqn̄. cū tardiꝰ ꝙͣ oporteat adſſtintalieū ꝯfugimꝰ: ſolliciti ſimꝰ ut ſuſcipiat nol manꝰ dn̄i. Hoīeſ enī aliqn̄ cadere neceſſe ē dū in hͦ ſeculo detinētur: ſꝫ alij collidūtur. alij nō: qꝛ deusſupponit manū ſuā. Sꝫ quō eos diſceruere poterimꝰ: vt ſegregemuſlixta dn̄i exēplū agnos ab hedis.uſtos ab iniuſtis? Nā ⁊ iuſtus ſepties in die cadit. Verū hoc intereſtinter eoꝝ caſus: ꝙ iuſtus ſuſcipit̉ adno ideoqꝫ refurgit fortior. IIniuſtus aūt cū ceciderit. nō adiciet vltͣvt refurgat: imo vero aūt in pudorem noxiū: aut in impudētiā cadit.Aut eni excuſat qd̓ fecit. ⁊ Hic eſtpudor adducēs peccatū: aut fit frōſneretricis. et iaꝫ nec deū timet. nectomineꝫ reueretur: ſꝫ predicat peccatū ſuū ſic̄ ſodonia. Iuſtus vero ſuper manū dn̄i cadit: et miro quodāmodo etiā ip̄m ei peccatū iniuſticiācooꝑatur. Scimꝰ enī: qm̄ diligētibꝰdeū om̄ia cooꝑātur in bonū. Nōnecooperatur nobis ille caſus in bonū: vn̄ ⁊ hūiliores efficimur. et cautiores Nōne dn̄s cadētē illū ſuſcipit:qͥ ab hūilitate fuſcipit̉? Impulſuseu̓ſus ſū ut caderē ait ꝓph̓a: ſꝫ nihilꝓfecit qͥ impulit me: qm̄ dn̄s ſuſcepit me. Sic ergo dicit fidelis animadn̄o: ſuſceptor meꝰ es tu. Poſſuntoīa dicere creator meꝰ es tu: pn̄t ⁊aīalia dicere paſtor meꝰ es tu: pn̄toēs hoīeſ dicere redeptor nieꝰ es tuAt vero ſuſceptor meꝰ es tū is tm̄dice̓ p̄t: qͥ habitat̉ in adiutorio altiſſimi. Vn̄ ⁊ addidit. Et deꝰ meꝰ. Curnō deꝰ nr̄? Quia in creatōe. in redēptōne ceteriſqꝫ cōmunibꝰ bn̄ficijs.eſt deꝰ oīm: ſꝫ in temptatōnibꝰ ſuistanꝙͣ ꝓpriū. eū habēt ſinguli electorū. Sic enī ꝑatus eſt ſuſciꝑe cādētē⁊ eriꝑe fugiētem: ut videri poſſit relictis om̄ibꝰ alijs. ei ſoli oꝑam dareꝓpterea expedit omni anīe deū ſēꝑattēdere tanꝙͣ ꝓpriū: nō mō adiutorē. ſꝫ etiā inſpectorē. Quo enī negliges poterit fieri: qͥ intuētē ſe deum nunꝙͣ deſinit intueri? Aut quōnō quaſi ꝓpriū illuꝫ habere videt̉ qͥſic eū ſuꝑ ſe videt intentū. vt oīa interiora eiꝰ ⁊ exteriorā omni hora cōfiderae̓ nō ceſſet: oēſqꝫ nō ſolū actꝰſꝫ etiā ip̄os ſubtiliſſimos aīe motꝰ ꝑſcrutet̉ atꝫ diiudicet̉? Hic igit̉ nonīmerito dice̓ p̄t. deꝰ meꝰ: ſꝑabo ī eūEt attēde ꝙ nō dixerit ſperaui autſpero: ſꝫ ſꝑabo. Hoc inqͥt ē votū meum hͦ ꝓpoſitū meū: hͦͨ intentio cordiſmei. Repoſita ē hͨ ſpēs mea in ſinumeo: ⁊ ī hac ꝑſeuerabo. Sꝑabo ī eūNec deſꝑabo. nec fruſtra ſꝑabo: qꝛ