germaniores ſpū: ⁊ intus negocijs.et in ſecularibꝰ ſcd̓m te ſapiēteſ. Suſtuliſti hinc alios atqꝫ alios. qͥ onꝰmeum portabāt: onus grāde quodmihi impoſuiſti. Vnꝰ mihi ꝓpe ſolus hūbertus ſuperat tātis neceſſarijs meis. eo ſuauior amicus. quo antiquior: et hūc tuliſti qm̄ tuus eratEgo ſolus ad verbera relinquor.ego maior in ſingulis: et oēs fluctꝰtuos induxiſti ſuꝑ me. Vtmā queꝫflagellas occidas ſemel: et nō miſerū hominē tot et tātis mortibꝰ ſerues. Verūtn̄ nō cōtradico ſermonibus ſācti. ſꝫ qui cepit ip̄e me conterat: ⁊ hec mihi ꝯſolatio ſit. vt afflizens dolore nō parcat. Ego in flagella ꝑatus ſū. ſi forte piꝰ pat̓ in beneficia flagella cōmutet: vn̄ et verba nō murmure plena ſūt ſꝫ doloreNon ploro humbertū: neqꝫ enī illeplorādus eſt: qui vocatuſ eſt ad mēſam diuitis: ſꝫ ſuꝑ me et ſuꝑ vos ploro. ſuꝑ domū iſtā. ſuꝑ ceteros fr̄esnr̄os. qui oēs ab eius ore ꝯſiliū exſpectabāt. Sic ⁊ ſaluator crucē ſuā.tanꝙͣ latro ſuū laqueū portās. cummulieres q̄ cū a galilea ſecute fuerāt ſuꝑ ſe lamētātes reſpiceret. cōuerſus ad eas dixit. Filie ihrl̓m noſite flere ſuꝑ me: ſꝫ ſuꝑ vos ip̄as flete: et ſuꝑ filios vr̄os. Etenī ea quede me ſūt finē habent. Que vidētisnihi pparari tꝑalia ſūt: q̄ non videtis eterna. Si tꝑalia ſūt. trāſitoriaſit. ſi trāſitoria ſūt et mortalia fūt:et trāſeūdi vel moriēdi argumētū.doc ſolū eſt. qꝛ videri poſſunt. Temroralia q̄ in humberti mortē ꝯſpexinus: ſꝫ iā obtinet gaudiū ⁊ leticiaꝫn ꝑpetuas et̓nitateſ. Non eſt ergoigedus nobis: cui nec luctꝰ nec door eſt. Sed nec ꝓ nobis quibus illeniblatus eſt murmurādum: magisgratias agamus ꝙ tam diu cōceſſus eſt nobis. Siquidē ut ego arbitror decēniū iam decurſuꝫ eſt. ꝙ nōvixit niſi nobis et ꝓ nobis: atqꝫ hictimor meus. ne ideo trāſlatꝰ ſit. qꝛnō eramus iam digni ꝯſortio illiusQuis ſcit tn̄ ſi idcirco ſublatus fuerit vt nos fuis interceſſionibꝰ ꝓtegat apud pr̄em? Vtinam ita ſit. Sienī tante caritatis erat dū eſſet nōbiſcū. vt oīa q̄ ad corꝑeaꝫ neceſſitatem ſpectāt libētiꝰ mihi ꝙͣ ſibi cederet: ꝙͣtomagis nūc cū illi ſūme caritati q̄ deuſ ē inheret. maiorē habetin me gr̄am et caritatē?: Sed forſitan nūc de me et de ꝯuerſatōe meapleniꝰ nouit veritatem: nec cōꝑatitur vt ſolebat: ſꝫ vt vereor indignatur. Quod ſi etiā ꝓpter peccata nōſtra abſtulit eū deꝰ. vt ideꝫ ip̄e obtineat. ut nobis hͦ ip̄m miſcd̓iter relaxet̉ p̄cem̄: ne penā ſuꝑ penā fuſtineamuſ. De reliquo fr̄es dico vob̓.ſi ſeq̄remini veſtigia eiꝰ. nōtā facile in vanis cogitationibꝰ et ocioſisẜmonibꝰ in iocis ⁊ ſcurrilitatibꝰ laberemini: qꝛ in his multū ꝑditis ⁊de vita vr̄a et de tꝑe vr̄o. Volat irreuocabile tꝑus: et dū creditis voscauere penā iſtā mīmā: īcurritiſampliorē. Illud enī ſcitōte: qꝛ pꝰ hācvitā in purgabilibꝰ locis cētupliciter q̄ fuerint hic neglecta reddentur uſqꝫ ad nouiſſimū qͣdrātē. Scioego qꝛ duꝝē hōi diſſoluto. app̄hēde̓ diſciplinā. v̓boſo ſilētiū pati. vagari ſolito ſtabilē ꝑmanere: ſꝫ duriꝰ et multo duriꝰ erit futuras illasmoleſtias tolerare. Et hō iſte quiHic ſepultus ē. multa in principio ſicut ipſe cognoui ſuper huiuſmoditemptamenta ſuſtinuit: ſꝫ cū multo luctamine pugnauit ⁊ vicit. Etſicut tunc ei durum erat pugnam