Quinquaginta annos ⁊ eo amplius virit in ſeruitio illius cui ſeruireregnare eſt: qꝛ a puerilibꝰ annis lotatus eſt nni ſāctuario dei. Nobiſcūtriginta annis ab ip̄o pene principlo monaſterij huiꝰ ꝯuerſatus eſt:nō ſolū ſine querela. ſꝫ et cū gr̄a cuius ex hoc memoria in benedictōneerit nobis. et generātō ni que vētura eſt. Sicut aduena ⁊ ꝑegrinus ꝑtrāſit viā et vitā iſtā: ꝙͣtū minꝰ potuit de mūdi rebus accipiēs. utpoCami.teſciēs qꝛ non erat de hoc mundo.Non habebat hic manētem ciuitatem ſic̄ nec patres ſui: ſꝫ in anteriora extētus ſeq̄bat̉ ad palmā ſuꝑnevocatōnis. Nihil habet mūdus qd̓iure clamet i eo. vel de eo: qꝛnec mūdus ei placuit: nec ip̄e mūdo. Quātū parciꝰ potuit de ſubſtantia eiuſaccepit: ⁊ minꝰ accepiſſet. ſi nō obedientia coegiſſet. Victū et veſtituꝫhabens is ꝯtentus fuit: nō ad ſuꝑfluitatē ſꝫ ad necc̄itatē: niſi ꝙ ip̄aꝫxxiixi tijqͦ neceſſitatē ſuꝑfluitatē eſſe ſepiꝰvitt hamreut quscauſabat̉. Ante hos paucos dies ſijxtijbn̄ memini dū colloquerem̉ ad inuicem dicebat ſe monaſterij huiꝰ prebendariū eſſe: et nulliꝰ tanꝙͣ vtilitatis hoīem paſci in domo dei. Eratenī vere mitis et humilis corde: etcū ceteris floreret v̓tutibꝰ. gr̄aꝫ tn̄māſuetudinis ſpeāliter obtinebat.Ideo ſe amabilē ⁊ affabileꝫ oībusexhibebat: ſic̄ erat amabilis valdePerunti in his om̄ibꝰ ꝙͣ circūciſuꝫruerit os eius ⁊ lingua. oēs vos plemiſime cognouiſtis: qui tam diu vidiſtis eiꝰ ꝯuerſatōeꝫ ⁊ ẜmonē eiꝰ audiſtis. Quis vnꝙͣ ex ore eius ſonuꝫcetractōnis. verbum ſcurrilitatis:ſermonē gl̓e. inuidie vocē audiuit?leuis eū vel alios iudicātem vel iudicāti ꝯſētiētē aliqn̄ deprehendit̉neuis eū loq̄ntem mania audir epotuit: imo quis nō ab eo timuit ſi talia forte loqueret̉ audiri?Nimiruꝫſollicite cuſtodiebat vias ſuaſ ut nōdelinqueret in lingua ſua: ſciens qꝛqui in verbo nō offēdit. hic ꝑfectuseſt vir. Longe a te humberte vel illud euāgelicum: ve vobis qͥ ridetisnūc qm̄ flebitis. Nūquid aliqͥs vr̄meū ridentem et int̓ multos ridentesinuenit? Serenabat qͥdē vultū fuū.aſſidentiū gr̄a. ne fieret oneroſus:ſꝫ riſū integrū ſi bene recolitis nonadmiſit. Porro quāti feruoris ī opere dei diebꝰ et noctibꝰ fuerit non ſolū vidiſtis ſꝫ etiā amimirati eſtis uſqꝫ ad diem mortis ſue. Cū enī fereiam ad decrepitam ꝑueniſſet etatem. p̄ter incōmoda ſenectutis etiātot et tātis infirmitatibꝰ quas multi vr̄m nō ignorāt laſſatꝰ atqꝫ qͣſſatus. erat tn̄ ut d̓r animꝰ victor ānorū. et cedere neſciēs infirmitati. Deniqꝫ in frigoribꝰ et caloribꝰ ꝑ montes et valles aſcēdēs et deſcendensiuuenū laborem ꝓſequebat̉: ita vtammiratōn eſſet om̄ibꝰ et ſtupori.Si eum qn̄qꝫ ꝙppter multitudinē negociorū. cōfilij gr̄a retinuiſſeꝫ: triſtis ꝑſeuerabat ⁊ nubilus donecveſtro ꝯſortio redderet̉. Rariſſime vnꝙͣ ſolēnibꝰ vigilijs qͣs nō raro anticipabat rariſſime certiſ horis pſallētiū choro. inuētuſ eſt defuiſſe: necniſi ea neceſſitate vt ex inſtanti reſpōſū mortis habens infirmitas ſequeret̉. Porro in refectorio vix cōmunibꝰ vtēs cibiſ. ſi qͥd forte aliudapponeret̉. aut nō accipiebat. auttam moleſte accipiebat: vt ſuꝑ hocvniuerſitatē nr̄aꝫ ſepiꝰ moleſtaretDecreuerat aquā bibere ſēꝑ: ſi nōtotis viribus reſtitiſſem. Vinumſi quandoqꝫ bibere cogeretur eratvinum colore potius quam ſapore:adeo illud aquis nimijs obruebat.