eruce deponi. Quid enim malignusille non audeat: quid non preſumatimpius attēptare? Quod egee manibꝰ de diſcipulo: hoc iudeoꝝ linguis facere cogitauerat et de xp̄o.In vtroqꝫ tn̄ ſera penitētia ductꝰ.victus ⁊ ꝯfuſus abſceſſit. Vtinā abeat ſil̓iter et a nobis: eo vincēte quiet in ſe et in diſcipulo triūphauit.Faciat ip̄e ut meream̉ ⁊ nos in hacnr̄a qualicūqꝫ cruce penitētie. quāꝓ ip̄iuſ noīe tulimꝰ feliciter ꝯſūmari: qui eſt ſuꝑ om̄ia deus benedictꝰin ſecula.¶ De virginibus ſermo primus.Apientia vincit maliciam.Sicut ſapientia ſapor boniita malicia ſapor mali dicit̉.Clauus clauo expellitur: ita et praua bonis ſuꝑueniētibꝰ illuminant̉.Virtute ſiquidē ⁊ ſapiētia pr̄is mediatorē dei et hoīm xp̄o ih̓u crucemꝓ nobis ſubeūte ſimul cū illo ſcd̓mapl̓m crucifixꝰ eſt hō noſter: ut deſtruat̉ corpus peccati. Quid ergodixerim corpus peccati: hoc meritodixerim imaginē quā impegit ⁊ cōfregit lapis exciſuſ de mōte ſine manibus: cuiꝰ caput aureū et ceterorum mēbrorū fuiſſe deſcribūtur quedam ex argēto. quedā ex ere. q̄dāex ferro: quedam ex luto ⁊ ferro.Caput eſt malicia: quod ſuꝑius ſaporē diximꝰ mali. Vnde ꝑ aurū expͥmitur: quo nimirū ſapiētia in ſcpͥturis deſignat̉. Aediū vero corꝑisid eſt pectus et brachia ex argētofuiſſe memorat̉. Argētum eſt lucidum ⁊ ſonorū: cuiꝰ ſonoritas demulcet auditū: et claritas viſū oblectatVnde ꝑ ip̄m curioſitas deſignat̉: q̄in his duobꝰ ſenſibꝰ viſu videlicet ⁊auditu maxime viget̉: qꝛ ꝑ ip̄os utpote principaliores. Habit ſiqͥdempacē nobis tranſferendo nos in archanū ſue diuinitatis: qꝛ om̄ia oꝑanr̄a oꝑatus eſt nobis in humilita.te ſue humanitatis. Si ergo nr̄amſaluteꝫ oꝑata eſt humanitas: quidoꝑatur diuinitas? Noſtraꝫ ꝓfectodelectatōnem: quia delectatōneſ indextera eius uſqꝫ in finē. Laborāteſigitur in agro pauꝑtatis duo habent irrigua: quibꝰ cordiū irrigat̉ariditas et terre nr̄e fructificat ſte.xxirilitas. Abſqꝫ harū aquarū refrigerio nulla ſane adeſſꝫ ꝓficiēdi poſxxiiſibilitas: ſꝫ deficiēdi incūberet neceſjxiſitas. Cū enī ad te reuerſus cōſiderliijitt?xxetijras hinc exaſperate potentiā maieterſtatis inde exaſperātis ꝑtinaciā inix xxixiquitatis: nōne repente ſubmtraretnirtiritdeſperatio: niſi mediatoris dei ⁊ hoxxire3minū hoīs ih̓u xp̄i incarnatō ſuccuireret et paſſio? Suꝑueniētibꝰ aūt ſeculi tribulatōnibꝰ ⁊ impugnatōibꝰdemonis. et eleuatis in planicie mētis tue tēptatōnū ꝓcellis. nōne paſſiōibꝰ huiꝰ tꝑis ſuccūberes. niſi forte futue̓ glorie ſpes ſubleuaret? Sicut ergo apud humanitatē xp̄i habes merita. ita apud diuinitatē ſūtp̄mia: de quoꝝ exſpectatōe poſſisītribulatōnibꝰ nō ſolū reſpirare ſꝫ etgloriari: qꝛ nimirū fecit nobiſcū miſericordiā ſuā. nō ſolū remittēs debita. ſꝫ etiā ꝓmittēs p̄mia. Quid ret̓buā dn̄o: ꝓ oībus q̄ retribuit mihi?Pro oībꝰ qͥdē q̄ mihi an̄ ꝯuerſionemeam tribuit. in ipſa conuerſionemea corpꝰ meū ⁊ aīaꝫ meā r̄tribuitimo reddidit. imo me pigritante ⁊renitente ip̄e a me retorſit. Ecceaūt ꝓ om̄ibꝰ q̄ ab initio ꝯuerſionismee mihi tribuit ꝯpūctōem vicꝫ ſacrimarū. deuotōneꝫ meditatōnum.conſolationem in laboribꝰ: delecta