rredentiuꝫ erat cor vnum et animavna. De hac autē. Qui adheret domio: vnus ſpūs ē. Et quoniā in futurō magis ſperāda eſt. res eſt enimfuturi temporis magis ꝙͣ preſētis:eam interim omittamus. ⁊ a deo ſpeIntuſaremus potius ꝙͣ tractemus. Illamſtlmas.vero que iuſtificat q̄ etiā nūc potiſſimū neceſſaria eſt. in vſū noſtri oꝑisq mtiliaſſumamus. Ipſa eſt enī decus ſuaſtēditutatis: quam dulcedine ſacra inſonatim ſenpſalmiſta. Ecce ꝙͣ bonū et ꝙͣ iocundum habitare fratres in vnū. Cuiꝰvnitatis cū deſcripſiſſꝫ ſermo ꝓpheticus pulcritudine eius etiam nō tainteb phcuit vtilitatem: quoniā illuc inquiēspent iheſumandauit dn̄s benedictōeꝫ et vitaꝫolleguritjHic ſcꝫ benedictōnē: et in futuro ſelū ſitijculo vitā eternaꝫ ¶ Ipſa eſt enī inꝙͣteſtat̉. vt intavnitas: quā ſūma diligētia obẜuanQuā vero ꝑtinarhudā tradidit apl̓s dicēs. Solliciti ẜuanritas. docet ip̄e domre vnitatē ſpiritus in vinculo pacispli ad beatumiSeruatur aūt hoc vnitatis bonumuis illiꝰ quaſitduobus modis ab his qͥ curā gerūtuamis ſe pͥnſeruādi. Debet quiſqꝫ ꝑfectus vnitar: et neſitē habere ad ſeipſū: debet ⁊ ad ꝓxiIna alimū. Ad ſeipſuꝫ ꝑ integritatem: adꝓximū ꝑ conformitatē. Om̄is quippe creatura. ⁊ maxime rationabilisdebet ſuū principiū imitari. Si ergodeus noſter vnus eſt dicēte moyſe.audi iſrahel dn̄s deus tuus vnus ē.ſed ⁊ ille cū ſit vnus et idem atqꝫ inſcip̄o ꝑfectus nec vllo indigēs. ineſtei tn̄ benignitas erga nos. et amorex beniuolētia in nos veniēs: debēꝰet nos quiſqꝫ ſibi vnus eſſe ꝑ integritatē virtutis: et vnū cū ꝓximis pervniculū dilectōnis. Hāc imitationēloquēs de caritate cōmendat nobisapoſtolus iohannes dicēs. Quia ſic̄ille ē: ⁊ nos ſumus in hoc mūdo. Sedhacvnitatē quā quēqꝫ ſibi ipſi dixinus habere debere tria ſūt que ſolent impidire: nimietas. puſillanimitas: leuitas. Et nimij quidē ſunt quiputāt ſe poſſe quod non poſſunt: etqd̓ non acceperūt p̄ſumūt. Quoruꝫſpeciē tenebat petrꝰ in paſſione dn̄i.cū diceret. Dn̄e tecū ꝑatus ſum ⁊ incarcereꝫ et in morteꝫ ire. Puſillammes cōtrarij ſūt nimijs. Et horuꝫ qͦtenuit ymaginē petrus cū diceret.Exi a me: quia hō peccator ſū dn̄e.Leues ſūt ⁊ incōſtātes qͥ circūferūt̉om̄i vento doctrine: qͥbus qd̓ pauloante placuit nūc diſplicet: ⁊ qd̓ nūceligunt poſt paululum reprobant.Sed qͥd prodeſt hec vicia enumeraſſe. niſi etiā doceamꝰ quibꝰ remedijspoſſit quiſqꝫ in ſemetipſo curare?Perſeqͣmur vnitatis inimicos: nunccōuertamur donec deficiāt ¶ Igiturꝯtra nimietatē. opponēda eſt cōſideratio ꝓprie fragilitatis. Ipſa enī ēque odioſā p̄ſūptionē potiſſimuꝫ deicit. Contra puſillanimitatē habenda eſt diuine fiducia poteſtatis: utquod tuis viribus non poſſe putasex illius adiutorio poſſis: ⁊ cū apl̓odicas. Omnia poſſū in eo qͥ me ꝯfortat dn̄o iheſu xp̄o. Contra leuitatēadhibēda ē ꝯſultatō ſenioris: ſcꝫ nedoctrinis varijs et ꝑegrinis abducaris: ſꝫ facias qd̓ lex diuina p̄cipitInterroga pr̄em tuū et ānūciabittibi maiores tuos ⁊ dicēt tibi. Diximus de illa vnitate quā habet qͥſqꝫad ſeip̄m. Dicamꝰ et de illa quā habet ad ꝓximū. Sed illa duobus mōdis habetur. dum ⁊ nos ꝑ dilectōeꝫtēdimus in alterū: et alterius quoqꝫviciſſim in nobis recipimus affectūEt hoc etiā duobꝰ modis impedit̉:obſtinacōe et ſuſpicōne. Obſtinationō ꝑmittit nos ad alteriꝰ cor ingredi. nec ſuſpitio patitur credere nosab alijs amari. Ita fit vt dū nec noſQ