cōmoratur: ut poſſit intellige̓ triplicē illū ſpm̄: de qͦ idē ip̄e puer dn̄i fuper ſeniores intelligēs clamabat ⁊decātabat. Ne proicias me a facietua: ⁊ ſpm̄ ſcm̄ tuū ne auferas a meCor mūdum crea in me deꝰ: ſpm̄ rectū innoua inviſceribꝰ meis. Reddemihi leticiā ſalutaris tui: ⁊ ſpū principali ꝯfirma me. Spiritū ſanctumip̄m intellige ꝓprio noīe deſignatūa nobisRogat ergo neꝓiciatur a facie epellātur.ius tanꝙͣ aliqͥd immūdū: qꝛ ſpiritꝰttuſcrūt viprudēt.iſte odit ſordes: nec habitare potenueiptaſrit in corꝑe ſubdito peccatis. Cui ethallēterit apēntaſit ad ipinnim ꝓpriū eſt pcc̄a repellere. ipſi etꝓpriū eſt pectā odire: nec in vno doſtec latuteda qnuiimicilio pariter morabūtur. tāta mūnelip̄m fecit æꝰ: mna pdicia ⁊ immūdicia tāta. Recepto gſt̓ in̄ ꝓpt̓ ſealit ꝓt̓ ſuaſancto ſpū ꝑ ſanctimoniā. ſine qͣ nepe qd̓ dicit̉ oīa ꝓpter lumo videbit deū. audet quis an̄ faciēꝯmēdat̉ orro: in eo aieius apparere tanꝙͣ lotus et munpter ſuos: magis edus: vpote qui contineat ſe ab om̄iq̄ns. Om̄ia fecit ꝓpturmalo: ⁊ qui actōnes ⁊ ſi non cogitatuita videlicet bonitatitōnes frenauerit. Sed qꝛ ꝑuerſe etlectos ſuos: ꝓ eoꝝ ſcyimmūde cogitatōes ſeparāt a deo.illa quidē efficiēs cauſaorandū eſt vt cor mundū crectur inHij ſūt ſpūales viri ſic vnobis: qd̓ vtiqꝫ fiet: ſi ſpūs rectꝰ fuenūdo. tanꝙͣ nō vtētes: ſẜꝫrit in nr̄is viſceribꝰ innouatus. Spijrentes deritū rectū qd̓ ait filio p̄t nō incōuete cordis fuignoꝑe veſtimēter aptari: qui nos veterē hoīemalis hec maexuēs nouū induit: qui nos renouaoluptatuuit in ſpū mētis noſtre tanꝙͣ in viveritatemſceribꝰ nr̄is: ut cogitemꝰ que factahat ſculiſūt: vt ambulemus in nouitate ſpiritꝰ et nō ī litere vetuſtate. Formāenī rectitudinis de celis attulit reliquit in t̓ris: immiſcēs fane ⁊ mittēsdulcedinem rectitudini in omnibusutioioperibꝰ ſuis: ſicut de eo idem ip̄e p̄dixerat. Dulcis et rectus dn̄s: ꝓpt̓hoc legem dabit delinq̄ntibꝰ in via.Caſtigato ergo corꝑe ꝑ ſanctitudinem operū mundatō corde vel potiꝰmnouato ꝑ rectitudinē cogitationuꝫ redditur leticia ſalutaris: ut iāin lumine vultis dei ambules: et innoīe eiꝰ exultes tota die. Quid igitur reſtat: niſi vt ſpiritu principaliꝯfirmeris? Patrē intellige ſpirituprincipalē: nō ꝙ maior: ſed ꝙ ſolusa nullo: cū ab eo ſit filius: ſpūs ſcūsab vtroqꝫ ¶ In quo autē ꝯfirmatiohec. niſi in caritatē? Aut quod donum aliud tam dignū patre: quodmunus aliud tam paternum? Quisnos ait apoſtolus ſeparabit a caritate xp̄i? Tribulatio. an anguſtia.an fames. an nuditas. an periculū.an gladiꝰ? Certi ſitis: qꝛ neqꝫ morsneqꝫ vita neqꝫ cetera alia que apl̓stam multipliciter ꝙͣ audacter enumerat poterūt noſſeparare a caritate dei: que eſt in xp̄o iheſu. Nunquid nō hoc ꝯfirmatōꝫ ab om̄i huius ſentētie parte demōſtrat̉ Scisvas tuū poſſidere in ſanctificatōe ethonore et non in paſſione deſiderij:ſpiritū ſāctum accepiſti tibi. Vis vtquecūqꝫ tibi fieri vis ab homībꝰ tuqͦꝫ facias illis: ⁊ qd̓ tibi fieri nō visalij ne feceris: ſpiritū rectū ad opꝰꝓximi ſuſcepiſti. Hec eſt enī rectitudo quā lexvtraqꝫ ꝯmēdat: ⁊ quenature indita eſt: ⁊ q̄ tradita perſcpͥturā. Iam ſi invtroqꝫ bono ⁊ inHijs que ad vtrūqꝫ ꝑtinēt firmiterperſeueras: pͥncipalem ſpiritū quēſolum deꝰ approbat recepiſti. Alioquin que modo ſunt modo non ſūt.is qͥ vere eſt nō acceptat: nec in caducis iſtis ſibi poteſt eternitas cōplacere ¶ Itaqꝫ ſi deſideras ut in tedeus eligat partem ſibi: eſto ſollicitus ſicut tibi ſpiritum ſāctum ſicut proximo ſpiritum rectum: ſic eiquoqꝫ tanꝙͣ vero principi et patriſpirituum principalem exhibere.Vere multiplex ſpiritus: qui tam