ta eius: tanꝙͣ p̄tātē hn̄s ſpōtaneusipſe obtulit paſſioni Decebat nēpepontificē noſtrū tēptari ꝑ oīa ꝓ ſimilitudine abſqꝫ pcc̄o: vt tanꝙͣ verus hō ⁊ ꝓſpera hoīm ⁊ aduerſa vitaret oportune. oportune ſuſciꝑet:Fnūbet vtraqꝫ rerū in ſeipſo nob̓ ſalutaredi mare p̄beret exēplū. Vt enī tꝑantie ēp̄conia ppl̓i ⁊ ſeculi huius ꝓſpera declmnare: ſic interdū iuſticie eſt certatercilaentqͥdem diſpēſatione admitte̓ ea. Perſecutō qͦꝫ ⁊ tꝑalis oīs aduerſitas ꝓnirullaritdi.loco et tꝑe prudent̓ aliqn̄ fugiēdammdde iiaſierit: cū aūt neceſſe fuerit virilit̓ toleruaiviorāda. Et in hijs qͥdem duobꝰ ꝓſpealant ala ſ qranritatē ⁊ aduerſitatē loqͦr: humanapatus locitus ait vaſiomnis vita verſat̉. Nihilominꝰ autēlolūt. vt ye nrinū aiin qͣtuor illis notiſſimis vtiqꝫ ſpecieum. ne vnū iota a ſaciabꝰ virtus vniuerſa ꝯſiſtit. Ita g omuerit aut p̄terierit ſinnē virtutē imple̓ decuit eū in qͦ pleuidentiꝰ tn̄ qͣtuor ꝓunius habitabat oīs plenitudo virī quem hodie colimustutis: vt notū fieret om̄ibꝰ qꝛ is ſciē ꝓceſſiōis. diē refectret maxime abūdare: ſciret ⁊ penuqetōnis: et reſurrecturiaꝫ pati. Nō enī dei ſapiētia de hijsilles admodū dies: ⁊erat qͦs occidere ꝓſperitas ſua: nonignes magis. Primadei virtus de hijs: qͦs occidere poſſꝫaꝫ ſuſciꝑe dignatus eaduerſitas. Vtrūqꝫ enī ſcriptū eſt:cū ingēti qͦda tripudioꝙ ꝓſperitas nō tn̄ om̄iū ſꝫ ſtultorūymuſe terre iheroſolioccidat illos: auerſio vtiqꝫ nō quot hactenus ꝯſueuerarūlibet: ſꝫ ꝑuuloꝝ ꝑdat illos. Quodintrare tmodeſte tn̄ hāc ipſam videt̉ gl̓ampaſſionē fuſuſcepiſſe: ad triūphalē occurſū inuidia ſaceaſino veniens: non incurribꝰ aut inn̄ turbēequis. Et dicebat. Si qͥs vobis alirēt: fugquid dixerit: dicite qꝛ dn̄s hijs opꝰhꝫ. Opus magnū: opus ſalutis. Nēpe hoīes ⁊ iumēta ſaluos facere venerat: multiplicās miſcd̓iaꝫ ſuā deꝰInitia nr̄e ꝯuerſatōis fouet iſta dignatio vt primū ex ancilla filiꝰ generet̉. Solutus eſt ad mādatū dn̄iqui antea tenebat̉ aut non valensaut nō volens beneface̓: aut vtroqꝫfortius vinculo alligatus: nec volēsſcꝫ nec valēs. Nō nouit interim purius in dn̄o gratulari: ꝑſuaſū tenetplacere ei qd̓ agit: ⁊ ꝯſolat̉ in eo ꝙſibi eum qͦdāmō ſe face̓ reputet debitorē: ſepius memorās qꝛ dn̄s hijsopus hꝫ. Nā ꝓceſſu temporis in eomagis afficiet̉ vt ſuo ſollicitet̉ debito: ⁊t timeat ne forte tātis beneficijsinueniat̉ ingratus: dicēs qͥa ſeruusinutilis ſū. et bonoꝝ meoꝝ nō egesAt hec quidem verax affectio: ⁊ fidelis hic filius libere: cum qͦ ancillefilius heres eſſe nō poſſit. Ita g inhac ꝓceſſione. Ceterū ante paſſionē affectuoſius pater familias refectōem ſuis curauit domeſticis exhibere: et in hͦ apparuit benignitas ⁊humanitas ſalnatoris. Cū enī dilexiſſet ſuos: in finē dilexit eos: ⁊ dicebat. Deſiderio deſideraui hͦ paſcamāducare vobiſcū anteꝙͣ patiar.Oportebat enī. Expetierat eos ſathanas vt cribaret ſic̄ triticū: opuserat p̄uenire refectōnem. Deniqꝫ qͥrefecti paulomiinus defecerūt: qͥdieiuni feciſſent?: Hinc fuit ꝙ nō mōcorpora. ſꝫ etiā corda refecit: et ea ꝙͣmaxīe. Neqꝫ enī corꝑalis paſſio ſedtemptatio ſpūalis inſtabat: qd̓ ſingularit̓ ille futurus eſſet donec trāfiret. Ea nimirum hoſtia ſic̄ ſola prodeſſe potuit ſic ſola ſuffecit: nec criſtū decuit ſimul ⁊ petrū aut iacobuꝫvel iohannē ꝓ ſalute hominuꝫ patiCrucifixi tamē fuere cū eo alij duoſꝫ duo nequā: de qͥbꝰ nulla ꝓrſus ſuſpitō poſſet haberi: tanꝙͣ ex eis minꝰ efficax ſacrificiū ſuppleret̉. Quibꝰ gͦ panibꝰ in cena refecit apl̓os?Vt ego arbitror quinqꝫ. Aeus inquit cibꝰ eſt: vt faciā volūtatem patris mei. Cibꝰ vtiqꝫ: ſed cibꝰ cordis.Quid enim eque cōfirmat et corroborat cor humanuꝫ. quid ita in om̄iR iiij