vn̄ refelle̓t pha̓riſeos: q̄ ſine pcc̄oeſt vr̄m. pͥmus in eā lapidem mittatVerbū quideꝫ abbreuīatū ſꝫviuū ⁊na diesefficax: ⁊ ancipiti gladio penetrade cpijbilius. Quā grauiter enī ad verbūhoc ſaxea corda trāſfoſſa: ꝙͣ vehem̄abſolititer hͦ vno lapide ꝯtrite ſunt lapideefrōtes: rubor ipſe ꝯfeſſionis ⁊ clāderumnē litu.ſtinꝰ ꝓbauit abſceſſus. Meruit quizinē fugiliſſitate benedictōodem adultera lapidari: ſꝫ is punirennū duuiū: vbi paritugeſtiat. qͥ dignꝰ nō ē etiā ipſe puninlta egiaapori Is p̄ſumat a peccatrice exigerehiōmedia eſca tpimn.vltionē: qͥ eādeꝫ exciꝑe non meret̉.mot efiat ad nebeAlioquin ip̄e ſibi vicinior a ſe incipiat: in ſe prius ſētētiā ferat: exerceid̓ nō etiam vuſtictia paatqꝫ vindictā. Hec veritas. Ceterūquidem optime afirmāꝫadhuc minus eſt. Et ſi accuſatoreste cibꝰ ſolidus ad nutisniqꝫ beati qͥ efuriūt ilarefellit hec veritas: ſꝫ reā necdū abſoluit: ſcribat iterū. ſcribat gr̄aꝫ: leurabunt̉. Nūquid nōtegat ⁊ audiamus. Nemo te ꝯdemnadei fui? Dulciſſimuslauit mulier. Nemo dn̄e. Nec ego teibēs in ſe fuauitatimꝯdemnabo: vade ⁊ amplius noli pecſaporis. Imo verolacare. Ovox miſcd̓ie: o auditus letivendicās. nō mō delucie ſalutaris. Auditā fac mihi mane⁊ medet̉ Accedammiſcd̓iaꝫ tuā: qͥa in te ſperaui dn̄e.cfrēs mei: ⁊ ex ſingSola nimirū ſpes apud te miſeratōmodicū aliqͥd degue moyſes mandauitnis obtinet locū: nec oleum miſcd̓ieniſi invaſe fiducie ponis. Sꝫ eſt infie aiūt de peccatce pedelis fiducia. ſolius vtiqꝫ maledictōultera phariſei 86nis capax: cū videlicet in ſpe peccaidei cordis vrimait ſe dn̄enuimus. Quanqͣꝫ nec fiducia illa dicēda ſit: ſꝫ inſenſibilitas q̄dā ⁊ diſſintinitmulatō ꝑnicōſa. Que enī fiducia ei:xqui ꝑiculū nō attendit̉ Aut qd̓ ibiptimoris remediū: vbi nec timor ſenhtinſittit̉ nec materia ip̄a timoris? Fidutura. fic alcia ſolaciū eſt: nec eget ſolacio qͥ leg ſiſtat cū malefecerit: et in peſſimis re6bus magis exultat. Rogemꝰ itaqꝫ fr̄es reſpōderi nobis quātas habeamus iniquitates ⁊ pcc̄a: ſceleranr̄a et delicta nobis deſideremꝰ on̄di. Scrutemur vias nrās ⁊ ſtudia noſtra: ꝑiculaqꝫ vniu̓ſa vigili intētōepenſemꝰ. Dicat qͥſqꝫ in pauore ſuovadā ad portas inferi: vt iā nō niſiin ſola dei miſcd̓ia reſpiremus. Hecvera hoīs fiducia a ſe deficientis. etinnitētis dn̄o ſuo. Hec inquā verafiducia cui miſcd̓ia non denegat̉ ꝓpheta atteſtāte: qm̄ beneplacitū ēdn̄o ſuꝑ tim̄tes eū: ⁊ in eis qͥ ſperātſuꝑ miſcd̓ia eiꝰ. Nec ꝑua vtiqꝫ ſuppetit nobis. In nobis qͥdem timorisin ipſo aūt cauſa fiducie. Suauis etmitis ē ⁊ copioſe miſcd̓ie: p̄ſtabilisſuꝑ malicia: multus ad ignoſcēdū.Credamus ſane vel inimicis: qui ineo nil aliud vn̄ occaſionē ſtruēde calūnie caperēt inuenerūt. Cōpatiet̉aiūt peccatrici: nec ſibi oblatā vllatenus occidi patiet. Tenebit̉ itaqꝫmanifeſtus aduerſarius legis: cumabſoluerit lege dānataꝫ. In vr̄m ophariſei caput. vr̄e malignitatisadinuētio retorquet̉. Diffiditis cauſe. qͥ iudiciuꝫ ſubterfugitis. Nā illaquidem ſine iniuria legis abſoluit̉:que ſine accuſatore relinquit̉. Sꝫ cōfideremus qͦnā hij abeāt phariſei.Vidētis ne duos ſenes. nā a ſenioribus exire ceperunt: quō in pomerioioachim abſcōdūt̉? Suſāna querūtvxorē eiꝰ: ſeqͣmur eos: nā iniqͣ cogitator pleni ſūt ꝯtra eā. Conſentirenobis aiūt ſenes. aiūt phariſei aiūtlupi: qͥ ab alterius paulo an̄ licꝫ errātis ouicule fuerāt deuoratōe fruſtrati. Cōſentire nobis: ⁊ ꝯmiſce̓ nobiſcū. Inueterati dieꝝ maloꝝ: mōaccuſabatis adulteriū. mō adulterium ſuadetis? Sꝫ hͦ tota iuſticia vr̄a:et que palam arguitis: eadem agitis in occulto. Hinc fuit ꝙ exiſtisvnus poſt vnum: cum ille omniū cōſcius occultoꝝ veſtra tā valide percuſſiſſet ꝯſcientias dicens. Qui ſinepcc̄o ē vr̄m: pͥmꝰ ī eā lapidē mittat