dixerim frēs: ne quis forte turbet̉ apuſillanimitate ſpūs: ⁊ ieiuniū pn̄sminori deuotōe fuſcipiat: dū ſe fortaſſis meminerit pͥoris qͦꝫ ieiunij pōdus ſatis difficile toleraſſe. Hoc enīquātū poteſt laborat aduerſariꝰ noſter. vt olocauſtuꝫ noſtrū deuotōispinguedine vacuet̉: vt ⁊ minus acceptū ſit deo ⁊ ꝯſciētia noſtra in ſpirituali gaudio minus exhilaret̉: ſicqꝫ de puſillanimitate tolerātie. et tāpe virtutiꝯſciētie puſillanimitas generet̉. Cunerſatōis puleraOncila eſt gl̓a reius aſtutias nō ignorātes. tota obſecro aduerſus eū ſollicitudine vivrng aurtis: circūagilemus: ⁊ qꝛ hylarē datorē diligit⁊ alit̓ hͦdeꝰ ⁊ ipſa qͦꝫ ꝯſciētia noſtra ampliodem puri exinde fiducia ſubleuat: vt deuota ſint nr̄a ieiunia: ſollicite nobis toē. Quid ni ſeintatius eccleſie ꝓponamus exēpla. Sedquid de hijs loquor qͦs habemus invt ſanahac ieiunij obſeruatōe ꝯſortes: qͣſinō multo excellentiores habeamusin ea duces imo ⁊ ꝯſecratores? Quāximo claudata deuotōe ſuſcipiēdū eſt nobis qd̓pſi ꝯſea ſancto moyſe tāꝙͣ hereditario iure tradit̉: cui ſpeciali p̄ ceteris ꝓphetis p̄rogatiua facie ad faciē dn̄s loquebat̉? Quāto feruore amplectēdū eſt. qd̓ helyas ille ꝯm̄dat: igneocurru raptꝰ in celū? Ecce enī ꝙͣ ml̓ta milia a diebꝰ illis generalis cōditio mortis inuaſit: helyas tn̄ vſqꝫadhuc ꝯſeruāte dn̄o manus eius euaſit. Iam vero ſi ꝯmēdant ieiuniuꝫp̄ſens moyſes et helyas. ꝙͣuis magni tn̄ ꝯſerui noſtri quātū ꝯmēdatillud iheſus dn̄s noſter. qͥ ⁊t ipſe diebus totidem ieiunauit? Qualis illeeſt. nō dicaꝫ monachus ſꝫ xp̄ianꝰ: qͥminus deuote ieiuniū ſuſcipit qd̓ eitradidit ipſe xp̄us? Deniqꝫ tantodeuotius imitandum nobis eſt dilectiſſimi xp̄i ieiunātes exemplū: quāto certius eſt ꝓpter nos eū ieiunaſſe:non ꝓpter ſeipſū. Ieiunemꝰ gͦ km̄iet deuote ieiunemus ſancto hoc qͣdrageſime tēpore: ita ſane vt nouerimus quadrageſimā noſtrā nō ſolos quadraginta dies habere. Cōtinuāda enī nobis eſt qͣdrageſimacūctis diebꝰ miſere huiꝰ vite: dumꝑ auxiliū gͣtie que in qͣtuor euāgelijs ꝯmendat̉ neceſſe eſt nos decalogū legis implere. Errāt plane quipauciſſimos dies iſtos ad penitētiāſufficere credūt: cum totū vite huius tempus ꝯſtat ad nihil aliud inſtitutum. Querite dn̄m ait ꝓphetanō ſolū quādraginta diebꝰ: ſꝫ duminueniri p̄t: inuocate eū dū ꝓpe eſt.Neqꝫ enī tūc erit inuocādi tempus.quādo nemini ꝓximus erit deus: ſedalijs quidem p̄ſens. alijs vero nimisvalde remotus. Interim ſane ex eoꝙ ꝓximus dicit̉ manifeſtum eſt ꝙnōdū habet̉: ⁊ tamē haberi ⁊ inueniri facile p̄t. Quis tibi videt̉ ꝓximusfuiſſe illi qͥ incidit in latrones? Vtiqꝫ qui fecit cū eo miſcd̓iaꝫ. Ergo qꝛtoto hoc tꝑe miſcd̓ie ꝓximus eſt: q̄rite dn̄m cariſſimi dū īueniri poteſtinuocate eū dū ꝓpe eſt. Verūtamēp̄ſenti qͣdrageſima maiore nobis ēferuore q̄rēdus: q̄ nō ſolū ꝑs ſꝫ ⁊ ſacͣmentū eſt totius tꝑis huius. Propte̓a ſi forte diebꝰ ceteris ſtudia veſtra aliqͣtenus intepuerāt: dignū ēvt nūc in feruore ſpūs recaleſcant.Qd̓ ſi gula ſoīa peccauit: ſola qͦꝫ ieiunet. ⁊ ſufficit. Si vero peccauerūt⁊ mēbra cetera: cur nō ieiunēt ⁊ ip̄a?Ieiunet g oculꝰ qͥ dep̄datꝰ ē aīaꝫ:ieiunet auris. ieiunet lingua. ieiunet manꝰ: ieiunet etiam anima ip̄a.Ieiunet oculus a curioſis aſpectibus et omni petulantia: vt bene humiliatus coherceatur in penitentia.qui male liber vagabatur in culpa