ꝙͣ ipſa vere miſcd̓ia: nihilominꝰ etiam pr̄ miſericordia ē: atqꝫ hij tresnō niſi vna miſcd̓ia: ſic̄ vna eſſentia.vna ſapiētia: vna diuītas. vna maieſtas. In eo tamē ꝙ pat̓ miſcd̓iarū dicit̉ deus. qͥs nō videat vel ꝓprionoīe filiū deſignari? Et bene dicit̉pater miſcd̓iaꝝ: cui ꝓpriū eſt miſereri ſemꝑ ⁊ parce̓. Sꝫ forte quis dicat. Quō illi ꝓpriū ē miſereri: cuiꝰ iudicia abiſſus multa? Neqꝫ enī dicit̉om̄es vie eiꝰ ſola miſcd̓ia: ſꝫ miſcd̓iaet veritas. Nō minus iuſtus qͣꝫ miſericors eſt: cui miſcd̓ia et iudiciuꝫ decantat̉. Verū id quideꝫ cui vult miſeret̉ ⁊ quē vult īdurat: ſꝫ ꝙ miſeretur ꝓpriū illi eſt: ex ſe enī ſumit materiā ⁊ velut quoddā ſeminariū miſerēdi. Nā ꝙ iudicat ⁊ ꝯdēnat. noseū quodāmodo cogimus: vt longealiter de corde ipſius miſeratio ꝙͣaīaduerſio ꝓcedere videat̉. Ipſū audi dicentē. Nūquid volūtatis mee ēmors impij dicit dn̄s: ⁊ nō megis vtꝯuertat̉ ⁊ viuat? Recte igit̉ nō pat̓iudicioꝝ vl̓ vltōnū d̓r. ſꝫ pr̄ miſcd̓iarū: nō modo ꝙ pr̄is videat̉ miſereripotius ꝙͣ indignari: et quēadmodūpater filioꝝ miſereat̉ timentiū ſe:ſꝫ eo magis ꝙ miſerēdi cauſaꝫ ⁊ orſginē ſumat ex ꝓprio: iudicādi vel vlciſcēdi magis ex nr̄o. Sꝫ ſi ꝓpter hͦpat̓ miſcd̓ie: qͣre pr̄ miſcd̓iaꝝ? Seniel locutꝰ eſt deus ait ꝓpheta duohec audiui: qꝛ ptās dei eſt ⁊ tibi dn̄emiſcd̓ia. Ceterū apl̓us nobis in vnoverbo in filio vno ipſaꝫ qͦꝫ miſcd̓iaꝫduplicē ꝯmēdat: patre dicēs nō vnius tm̄ miſcd̓ie ſꝫ miſcd̓iarū: et deumnō vnius ſꝫ totius ꝯſolatōis: qͥꝯſolatur nos nō mō in hac vel in illa: ſedin om̄i tribulatōe. Miſcd̓ie dn̄i multe ait quidā: videlicet qͥa multe tribulatōes iuſtoꝝ: ⁊ de om̄ibꝰ hijs liberabit eos dn̄s. Vnus eſt dei filiꝰvnū verbuꝫ: ſꝫ miſeria noſtra multiplex. non mō magnā miſcd̓iaꝫ: ſꝫ ⁊multitudinē q̄rit miſeratōnū. Forte tamē ꝓpter ſubſtantiā duplicemqͣ ſubſiſtit hūana ꝯditio. cū ſit vtraqꝫ tā miſera. non incōgrue duplexhoīm dicat̉ eſſe miſeria: licet ſit multiplex in vtraqꝫ. Siquidem et corporis et cordis noſtri tribulatōes ml̓tiplicate ſūt: ſed abvtriſqꝫ neceſſitatibꝰ eruit: qui totū homine ſaluumfacit. Cum g vnus ille ⁊ vnicus deifilius etiam nunc venerit ꝓpter aīastolle̓ ſcꝫ peccata mūdi: ⁊ ſcd̓o ꝓptercorꝑa ſit venturus vt ea reſuſcitet ⁊ꝯfiguret corpori claritatis ſue: nonincōgruū fortaſſe videbit̉: vt in eoꝙ patrē miſcd̓iarū benedicimꝰ: duplicē hanc miſcd̓iaꝫ ꝯfiteamur. Suſcipiens enim humane nature corpus ſimul et animā non modo ſemelcōſolamini. ſed vt ſupra quoqꝫ meminimus conſolamini ꝯſolamini dicit dominus deus veſter: vt videlicꝫcerti ſimus ꝙ vtrūqꝫ ſit ſaluaturꝰqui neutrū ſuſcipere eſt dedignatꝰSed in quibꝰ putasᶜ Plane in populo ſuo. Ipſe enī ⁊ nūc ſaluum facietnō quoſcunqꝫ ſꝫ ppl̓m ſuū a peccatiseoꝝ: ⁊ poſtmodū non omnē corpꝰ:ſꝫ corpus humilitatis cōfigurabitcorpori claritatis ſue. Deinqꝫ populum ſuum ꝯſolatur: vtiqꝫ populumhumilem quē ſaluum faciet: nā oculos ſuperboꝝ humiliabit. Vis noſſe populū eius? Tibi derelictus eſtpauper: ait homo ſecundum cor deiSed et ipſe in euangelio: ve vobisinquit diuites qui habetis conſolatōnem veſtram. Vtinam nos dilectiſſimi in eo populo inueniri ſemper optemus: non cui dicit ve: ſedquem conſolatur dominus deꝰ ſuul