humilitate: v̓tutē in infirmitate: inhomine deū. Ipſe eſt enī emanuel:qd̓ interp̄tat̉ nobiſcū deus. Et euidētius audi. Verbū inquit caro factū eſt: et habitauit in nobis. Deniqꝫ ex tūc ⁊ deinceps vidimꝰ gl̓ameius: ſꝫ gl̓am qͣſi vnigeniti a patre.vtiqꝫ plenū gratie vidimus ⁊ veritatatis. Non enī gl̓am poteſtatis autclaritatis: ſꝫ gl̓aꝫ paterne pietatisgl̓am gratie: de qua apl̓us in laudeinquit gl̓e gratie ſue. Sic g naſcit̉Sed vbi putas? In bethlehem iudeNeqꝫ enī decet nos ita bethleheꝫ p̄terire. Trāſeamus vſqꝫ bethlehemdicūt paſtores: nō bethlehem ꝑtrāſeamus. Quid enī ſi pauꝑ viculꝰ ēQuid ſi videt̉ minima in iudeaª Neid quidem incōgruū ei qui cū diueseſſet. ꝓpter nos factus eſt pauꝑ: etcū eſſet magnus dn̄s ⁊ laudabilis nimis: paruulus natus eſt nobis. Etdicebat. Beati pauꝑes ſpū: qm̄ ip̄orū eſt regnū celoꝝ. Itēqꝫ. Niſi cōuerſi fueritis ⁊ efficiamini ſicut pueriſte: nō intrabitis in regnū celorū.Vn̄ etiā ſtabulū elegit ⁊ p̄ſepe. vtiqꝫ domū luteā ⁊ diuerſoriū iumentorū: vt hunc eſſe ſcias qui de ſtercoreerigit pauperē. ⁊ ſaluos facit hoīeset iumēta. Vtinā aut inueniamur ⁊nos bethlehem iude: vt in nobis qͦꝫdignet̉ naſci ⁊ audire meream̉: qͥanobis timētibꝰ deū oriet̉ ſol iuſticie.Forte enī hoc eſt qd̓ ſupra meminimus: ad videndā in nobis dn̄i maieſtatē: ⁊ ſanctificatōe opus eſſe ⁊ p̄paratōe. Nā ⁊ iuxta ꝓphetaꝫ. factaeſt iudea ſanctificatō eius. qͥa videlicet om̄ia in ꝯfeſſione lauant̉: et domus panis qd̓ bethlehem ſonat adp̄paratōem fortaſſe videt̉ magnopere ꝑtinere. Quo enī ille paratuseſt. vt excipere tantū hoſpitē poſſitqui dicit: qꝛ nō eſt in domo mea panis? Deniqꝫ qꝛ imparatus erat quidā neceſſe habuit amici oſtiū clauſū media nocte pulſare ⁊ dicere: qͥaamicus meus venit ad me de via: etnō habeo quod pona ante illū. Paratū cor eius ſperare in dn̄o ait ꝓpheta. haud dubiū quin de iuſto loquēs: ꝯfirmatū eſt cor eius: nō ꝯmouebit̉. Non eſt paratū cor: qd̓ noneſt ꝯfirmatuꝫ. Scimus aūt ipſo eodem teſte ꝓpheta: ꝙ panis cor hoīsꝯfirmet. Non eſt g paratū cor ſedaridū ⁊ exſangue cor eius: qui oblitus eſt ꝯmedere panē ſuū. Eſt auteꝫparatus ⁊ nō turbatus vt cuſtodiatmādata vite: qui oblitus ea q̄ retroſūt: in ea que an̄ ſūt ſe extēdit. Vides ꝙͣ fugiēda quedā: ꝙͣ ſit quedāobliuio cupienda? Neqꝫ enim totusmanaſſes iordane tranſijt: ſꝫ nec totus citra ſibi elegit manſioneꝫ. Eſtqui oblitꝰ eſt domini creatoris ſui:et eſt qui ꝓuidet eū in cōſpectu ſuoſemꝑ: oblitus populū ſuū et domurpatris ſui. Et ille quideꝫ celeſtia obliuiſcit̉. hic vero q̄ ſunt ſuꝑ terraꝫ:iſte p̄ſentia ille futura: iſte q̄ videntur ille q̄ non vident̉: poſtremo iſteque ſua ſūt: ille q̄ iheſu xp̄i. Vterqꝫmanaſſes vterqꝫ obliuioſus: ſꝫ alterquidem iheruſaleꝫ alter babilonisoblitꝰ: alter eoꝝ que impediūt oblitus: et iſte paratus: alter ſane eorū magis q̄ expediūt ⁊ q̄ nō expeditobliuiſci: atqꝫ hic penitus imparatus ad videndā in ſe dn̄i maieſtatēNeqꝫ enī eſt domus panis. in qͣ ſaluator oriat̉: nō eſt manaſſes ille cuiappareat qͥ iſrl̓ regit: ⁊ ſuꝑ cherubin ſedet. Appare inquit corā effraym beniamyn ⁊ manaſſe. Ego arbitror iſtos tres eſſe qui ſaluant̉. qͦsaliꝰ quidā ꝓpheta noe daniel ⁊ iobE j