Nec flat mihi v̓bū ſcriptū ⁊ mutū.ſꝫ incarnatū ⁊ viuū: hͦ eſt non mutisfiguris mortuis in pellibꝰ exaratū:ſꝫ in forma hūana meis caſtis viſceribꝰ viuaciter imp̄ſſū: ⁊ hͦ nō mortuicalami depictōe: ſꝫ ſancti ſpūs oꝑatōe. Eo videlicet modo fiat mihi: qͦnemī an̄ me factuꝫ eſt: nemini poſtme faciendū eſt. Porro multiphariā multiſqꝫ modis olim deus locutꝰ eſt patribꝰ in ꝓphetis: et alijs qͥdem in aure alijs in ore. alijs etiā inmanū factū eſſe verbū dn̄i memoratur: mihi autē oro vt in vtero fiat.iuxta verbū tuū. Nolo aūt vt fiat mihi aut declamatorie p̄dicatū. aut fi.guraliter ſignificatū. aut imaginatorie ſomniatū: ſꝫ ſilenter inſpiratūꝑſonaliter incarnatū: cōꝑaliter inuiſceratū. Verbuꝫ igit̉ qd̓ in ſe necpoterat fieri nec indigebat: dignet̉in me: dignet̉ ⁊ mihi fieri ſecūdumverbū tuū. Fiat qͥdeꝫ gn̓aliter om̄imūdo: ſꝫ ſpecialit̓ fiat mihi ẜm v̓buꝫtuū amē.¶ Expliciunt omelie et expoſitō beatibernardi ſuꝑͣ euāgo miſſus ē āgelꝰ.Excuſatō eiuſdē ꝙ locū hūc euāgelicū poſt expoſitores alios explanare voluerit.Ectōeꝫ euangelicā expoſuiſic̄ potui: nec ignoro ꝙ nonomnibꝰ placebit: ſꝫ ſcio meob hac re multoꝝ fore indignatōiobnoxiū: et aūt iudicabor ſuꝑfluusaut p̄ſūptor: ꝙ videlicꝫ poſt prēs qͥhūc ipſū locum pleniſſime. rurſus ineodem nouus expoſitor auſus fuerīmitte̓ manū. Sed qͥd dictū eſt poſtpr̄es qd̓ nō ſit ꝯtra pr̄es: nec pr̄ibꝰarbitror nec cūiqͣꝫ diſplice̓ debere?Vbi aūt dixi qd̓ a pr̄ibꝰ accepi. dūſic abſit tipus p̄ſūptōis vt non deſitfructus deuotōis: patient̓ audiā deſuꝑfluitate cauſantes. Nouerint tn̄qui me tanqͣꝫ de ocioſa ⁊ nō neceſſaria explanatōe fuggillāt. nō tā intēdiſſe exponere euāgeliū: qͣꝫ de euāgelio ſumere occaſionē loquēdi qd̓loqui delectabat. Si vero peccaui ꝙꝓpriā magis ex hͦ excitari deuotōnē qͣꝫ ꝯmunē queſierim vtilitatē: potēs erit pia virgo apud ſuū miſeri.cordem filiū hͦ mecū excuſare peccatū: cui hͦ meū qͣlecūqꝫ opuſculū deuotiſſime deſtinaui. ¶ Explicit bernardus ſuper miſſus.Invigilia natiuitatis dn̄i ẜmo pͥmꝰOnuit vox leticie in terra noſtra: vox exultatōnis ⁊ ſaluxratitis in tabernaculis peccatoꝝ. Auditū eſt verbū bonū. verbū ꝯſolatōriū: ẜmo iocūditate plenus: dignꝰom̄i acceptōe. Iubilate mōtes laudem: et om̄ia ligna ſiluarū. Plaudite manibꝰ an̄ faciem dn̄i qm̄ venit.Audite celi ⁊ auribꝰ ꝑcipe terra: obſtupeſce ⁊ lauda vniu̓ſitas creature:ſꝫ tu magis o hō. Iheſus xp̄s filiusdei naſcit̉ in bethlehē iude. Quis tālapidei cordis: cuius aīa nō liq̄factaſit in hͦ v̓bo? Quid ānūciari dulciuspoterat: qͥd delectabilius ꝯmēdari?Quid tale auditū vnquā: aut qͥd ſimile aliqn̄ mūdus accepit? Iheſusxp̄us filius dei naſcit̉ in bethlehemiude. O breue v̓bū de v̓bo abbreuiato: ſꝫ celeſti ſuauitatē refertū. Laborat affectō melliflue dulcedinis: copiā latiꝰ effunde̓ geſtiens nec inueniēs v̓ba. Tāta ſiqͥdem ē gr̄a ẜmonis huius: vt ꝯtinuo incipiat minꝰſaꝑe ſi vel vnū iota mutauero. Ih̓sxp̄s filiꝰ dei naſcit̉ in bethlehē iude
Druckschrift
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten