ꝓpheta. Sic enī dicit̉ de eo in euāgelio: qͣa ꝓpheta magnus ſurrexit innobis. Et a minori quodam ꝓphetamagnus itidem ꝓpheta venturus ꝓmittit̉. Ecce inqͥt veniet ꝓpheta magnus: ⁊ ipſe renouabit ihrl̓m. Et tuquidem o virgo paruulū paries ꝑuulū nutries: paruulū lactabis: ſꝫ vi.dens paruū cogita magnum. Eritenim magnus: qꝛ magnificabit eūdeus in ꝯſpectu regū: adeo vt adorēt eū om̄es reges: om̄es gētes ſeruiant ei. Magnificet g aīa tua dominū: qͥa hic erit magnus: et filiusaltiſſimi vocabitur. Magnus erit: ⁊magna faciet tibi qͥ potēs eſt: ⁊ ſanctū nomen eius. Quod enī ſanctiusnomē. ꝙͣ qd̓ filius altiſſimi vocabit̉?Magnificet̉ ⁊ a nobis paruulis magnus dn̄s: qͦs vt faceret magnos.factus eſt ꝑuulus. Paruulus ait natus eſt nobis: filius datus eſt nob̓.Nobis inqͣꝫ nō ſibi: qui vtiqꝫ an̄ tꝑamulto nobilius natus ex patre. na.ſci tꝑaliter nō indigebat ex matreNon angelis qͦꝫ qͥ cum magnū haberēt: ꝑuulū nō requirebāt. Nobisergo natus. nobis ⁊ datus: qͥa nob̓neceſſarius. Iā de nob̓is nato ⁊ dato: faciamus ad qd̓ natus eſt ⁊ datus. Vtamur nr̄o: in nr̄aꝫ vtilitatē.de ſaluatore ſalutē oꝑem̉. Ecce ꝑ.uulus in medio ſtatuit̉. O ꝑuulꝰ: ꝑuulus deſideratus. O vere ꝑuulus: ſꝫmalicia: nō ſapiētia. Studeamus effici ſic̄ paruulus iſte: diſcamꝰ ab ipſoqͥa mitis eſt ⁊ humilis corde: ne magnus videlicet deus ſine cauſa factus ſit homo paruꝰ: ne gratis mortuus: ne inuacuū crucifixus. Diſcamus eius humilitatē: imitem̉ manſuetudinē. āplectamur dilectōem:ꝯmunicemus paſſionibꝰ. laueniur inſanguine eius: ip̄m offeramus ꝓpiciatōem ꝓ pcc̄is nr̄is: qm̄ ad hͦ ip̄enatus ⁊ datus eſt nō b̓. Ip̄m oculispatris. ipſū offeramus ⁊ ſuis: qͥa etpat̓ ꝓprio filio ſuo nō peꝑcit. ſꝫ ꝓ nobis tradidit illū: ⁊ ipſe filius ſemetipſū exinaniuit formam ſerui accipiens: ip̄e tradidit in mortē aīam ſuāet cū ſceleratis reputatus eſt: ⁊ ip̄epcc̄a multoꝝ tulit ⁊ ꝓ trāſgreſſoribus rogauit vt nō perirēt. Nō poſſūt ꝑire ꝓ quibꝰ filius rogat ne pereant: ꝓ quibꝰ pr̄ tradidit filiuꝫ inmortē vt viuat. Equalit̓ g ab vtroqꝫ ſperāda eſt venia quibꝰ eqͣlis eſtin pietate miſcd̓ia: par in volūtatepotētia vna in deitate ſubſtantia: inqua vnus cū eis ſpūs ſanctus viuitet regnar deus per omnia ſecula ſeculorum amen.¶ Omelia. iiij. vnde ſupra.On eſt dubiū. quicqͥd in laudibꝰ mr̄is ꝓferimus ad filiūꝑtinere: ⁊ rurſū cū filiū honoramꝰ.a gl̓a matris nō recedimus. Nam fiiuxta ſalomonē filius ſapiens gl̓a ēpatris: quātomagis glorioſum eſtmatrē ipſius effici ſapiētie. Sed qͥdego tēpto in eius laudibꝰ quā laudabilē p̄dicāt ꝓphete: ꝑhibet angelus. narrat euāgeliſta? Nō g laūdoqͥa nō audeo: ſꝫ tm̄ replico deuotus:qd̓ iam explicauit ꝑ os euāgeliſteſpūs ſanctus. Sequit̉ nāqꝫ et dicit.Et dabit illi dn̄s deus ſedem dauidpatris ſui. Verba ſūt angeli ad virginē de ꝓmiſſo filio. ꝓmittētis ꝙ debeat poſſidere regnū dauid. Qd̓ deſtirpe dauid duxerit originem dn̄sihēſus. nemo dubitat. q̄ro aūt quōdederit ei deus ſedem dauid patrisſui cū ip̄e in ihrl̓m non regnauerit:qͥnimo turbis eū volētibꝰ ꝯſtitue̓ regē nō acq̄euerit: ſꝫ ⁊ an̄ facieꝫ pilatiC iij