manū eſſent finies terre: tn̄ nō habuit vt caput reclinaret: ita vt diſcipulos adherētes ei legamus famecōpulſos ſpicas manibus cōfricaſſecū ꝑ ſata trāſirēt: quiqꝫ tanqͣꝫ ouisad occiſiōeꝫ ductus eſt: et ſic̄ agnꝰcorā tōdente ſe obmutuit. ⁊ nō aperuit os ſuū: quē ⁊ ſuꝑ lazarū ⁊ ſuperciuitatē fleuiſſe ⁊ in oratōibꝰ pernoctaſſe legimus: riſiſſe autem aut iocaſſe nuſquā: qui ſic eſuriuit iuſticiam. vt cum propria non haberettātā ꝓ peccatis nr̄is a ſeipſo exegitſatiſfactōeꝫ. Vn̄ in cruce nihil aliud qͣꝫ iuſticiā ſitiebat: qͥ ꝓ inimicismori nō dubitauit. et orauit ꝓ crucifixoribꝰ ſuis. qͥ peccatū nō fecit: etimpoſita ſibi ab alijs patient̓ audiuit. qͥ ꝓ recōciliādis ſibi pcc̄oribꝰ tāta ſuſtinuit.¶ Sermo. v. vn̄ ſupͣ.Iximus nuꝑ hijs qͥ de argētauerunt pennas ſuas. dormiendū int̓ medios cleros. duos ſig̓ficātes aduētus: ſꝫ vbi dormiēdū nōdiximus. Tercius qͥdā aduētus eſtmedius inter illos: in qͦ delectabiliter dormiūt qui eū norunt. Illi duomanifeſti ſūt: ſꝫ nō iſte. In priore qͥdem interris viſus. ⁊ cū hoībꝰ ꝯuerſatus eſt: qn̄ ſic̄ ipſe teſtat̉ ⁊ vider̄t etoder̄t. In pō ſteriore v̓o videbit oīscaro ſalutare dei nr̄i: et videbunt inquē trāſfixerūt. Medius occultꝰ ē:in qͦ ſoli eū in ſeipſis vident electi: ⁊ſalue fiūt anime eoꝝ. In pͥmo gͦ venit in carne et in infirmite: in hͦ medio in ſpū ⁊ virtute: in vltimo in gloria ⁊ maieſtate. Per virtute enī ꝑuenit̉ ad gl̓aꝫ: qꝛ dn̄s virtutū ipſe eſtrex gl̓e. Et itē alibi ait idem ꝓpheta: vt viderē virtutē tuā ⁊ gl̓aꝫ tuaꝫAduētus ſiqͥdem iſte medius via q̄dā eſt: ꝑ quā a primo veniat̉ ad vitimū. In pͥmo xp̄us fuit redemptōnr̄a: in vltimo appareb̓it vitā nr̄a.In iſto vero dormiamus int̓ medioscleros requies eſt ⁊ ꝯſolatō nr̄a. Sꝫne cui forte inuenticia videant̉. q̄ dehoc aduētu medio dicimus: ip̄ſū audite. Si qͥs diligit me inqͥt ſermōēsmeos ſeruabit: et pat̓ meus diligeteū: et ad eū veniemus. Sed qͥd eſt ſiqͥs diligit me ẜmones meos ſeruabit? Legi alibi qui timet deū facietbona: ſꝫ plus aliqͥd dictum ſentio dediligēte: qͥa ẜmōes dei ẜuabit. Vbig ſeruādi ſūt. Haud dubiū quin incorde: ſicut ait propheta. In corde meo abſcōdi eloquia tua: vt nonpeccē tibi. Sꝫ quō in corde ſeruādiºAn ſufficit ſola eos ſeruare memoria? At vero ſic ẜuanti dicet apl̓s:qm̄ ſciētia inflat. Deniqꝫ et memoriā facile delet obliuio. Sic ſerua ẜmonē dei: quō melius ſeruare potescibū corporis tui. Nā ⁊ ille panis viuus eſt: ⁊cibꝰ mētis. Panis terrenꝰdū in archa eſt p̄t a fure tolli p̄t amure corrodi: p̄t vetuſtate corrumpi. Vbi vero comederis illū: qͥd horū timeas? Hoc mō cuſtodi verbuꝫdei: beati qui cuſtodiūt illud. Ergotraiciat̉ in viſcera q̄dā aīe tue: tranſeat in affectōnes tuas. et in morestuos. Comede bonū: et delectabiturin craſſitudīe aīa tua. Ne ob̓liuiſcaris ꝯmedere panē tuū ne exareſcatcor tuū: ſꝫ adipe ⁊ pinguedine repleatur aīa tua. Si ſic verbū dei ſeruaris: haud dubiū qͥn ab eo ſerueris.Veniet enī filius ad te cū pr̄e: veniet ꝓpheta magnus qͥ renouabit iheruſalē et ille noua faciet oīa. ¶ Hocenī facit hic aduētus: vt ſic̄ portauimus imaginē terreni: ſic portemuset imaginē celeſtis. Sicut fuit vetua