Sint̓ g ſi dormire volumꝰ inter medios cleros. id eſt duos aduentꝰ pēne noſtre deargentate: vt illaꝫ ſcꝫvirtutū formā teneamus. quā verbo ⁊ exēploꝯmendauit xp̄us pn̄s incarne. In argento ſiquideꝫ nō incōgrue intelligitur hūanitas eius: ſicut in auro diuintais. Omnis itaqꝫvirtus noſtra tam lōge eſt a veravirtute qꝫ longe eſt ab ea forma: ⁊om̄is penna noſtra ad nihilū valetſi nō fuerit deargentata. Magnaquedā penna eſt pauꝑtatis: qͣ tamcito volat̉ in regnū celoꝝ. Nam inalijs virtutibꝰ q̄ ſecunt̉. ꝓmiſſio futuro tēpore indicat̉: pauꝑtati nontam ꝓmittit̉ quā dat̉. Vn̄ ⁊ in p̄ſenti tēpore enūciatū eſt. qm̄ ipſoꝝ eſtregnū celoꝝ: cū in ceteris dicatur.hereditabūt. cōſolabunt̉. ⁊ ſimiliaVidemus autē pauꝑes aliqͦs qui ſivera haberēt pauꝑtatem. nō adeopuſillanimes inuenirent̉ ⁊ triſtes:vtpote reges et reges celi. Sed hijſunt qui pauꝑes eſſe volūt. eo tamēpacto vt nihil eis deſit: ⁊ ſic diligūtpauꝑtatē: vt nullā inopiam patiantur. Sunt ⁊ alij mites: ſed qͣꝫ diu nihil dicit̉ vel agit̉ niſi pro eoꝝ arbitrio. Patebit autē qͣꝫ lōge ſint a vera māſuetudine: ſi leuis oriat̉ occaſio. Hec manſuetudo quō hereditabit: q̄ ante hereditatē deficit? Alios quoqꝫ lugētes video: ſꝫ ſi de corde ꝓcederent ille lacrime: non tamfacile ilico ſoluerent̉ in riſuꝫ. Nuncaūt cū abūdātius ocioſa ⁊ v̓ba ſcurrilia ꝓfluant qͣꝫ prius lacrime: lacrimas huius de hijs eſſe nō arbitrorqͥbꝰ cōſolatō diuina ꝓmittit̉: quandoqͥdem poſt illas tā facile conſolatio vilis admittit̉. Alijtam vehemēter cōtra alioꝝ delicta zelant̉. vt videri poſſent eſurire et ſitire iuſticiā.ſi eſſet apud eos de ſuis qͦꝫ peccatisidem iudiciū: ſꝫ nūc pondus ⁊ pondꝰvtrūqꝫ abominato eſt apud deum.Nam ꝯtra alios tā imprudenter qͣꝫmaniter eſtuant: ſeipſos tā inſipiēter qͣꝫ inutiliter palpant. Sunt alijmiſericordes de hijs q̄ ad ipſos nonꝑtinent: qui ſcādaliſant ſi nō daturom̄ibꝰ abundanter: ſic tamē vt ipſinec in modico quidem grauentur.Qui ſi miſericordes eſſent de ſuo facere deberēt miſcd̓iaꝫ: ſi nō poſſentde terrena ſub̓ſtantia. de voluntatebona darēt hijs qui forte ꝯtra ⁊ospeccare viderent̉ indulgētiā: darētdulce ſignū. verbū bonū. qd̓ eſt ſuꝑomne datū optimū: vt eoꝝ mentesad penitentiam ꝓuocarēt. Deniqꝫhijs ⁊ omnibꝰ qͦs in peccato eſſe cōgnoſcerēt. ꝯpaſſiōem impenderet.et oroem. Alioqͥn miſcd̓ia eoꝝ nulla eſt. et miſcd̓iaꝫ ꝯſequunt̉ nullaꝫ.Itē ſūt qui peccata ſua ſic cōfitent̉vt videri poſſint ex deſiderio mūdandi cordis hoc agere. om̄ia enī in cōfeſſiōe lauant̉: niſi ꝙ ea que ipſi ſpōte dicūt alijs: ab alijs patient̓ audire nō poſſunt. Qui ſi vere mundarideſiderarēt vt vident̉. nō irritarent̉:ſꝫ agerēt eis gratiam. qui ſuas illismaculas demōſtrarēt. Sunt ⁊ alij qͥſividerint quēpiā vel leuiter ſcandaliſatū. valde ſolliciti ſūt quo eum inpacē reducere poſſint ⁊ vident̉ pacifici: niſi ꝙ eoꝝ cōmotio ſi forte qͥqͣꝫ cōtra eos factū dictūue videbit̉.tardius vniuerſis poterit difficiliuſqꝫ ſedari. Qui minirū ſi vere pacemdiligerent: haud dubiū qͥn eā q̄rerēt ſibijpſis. De argētemus g pennas nr̄as in xp̄i ꝯuerſatōe: ſic̄ ⁊ martires ſct̄i lauerūt ſtolas ſuas in eiꝰpaſſiōe. Imitem̉ qͦad poſſumꝰ eū q̄ſic dilexit pauꝑtatē: vt qͣꝫuis in eiꝰ
Druckschrift
Sermones de tempore et de sanctis et de diversis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten