de diſpoſitioneextraneis ⁊ probabilibus ⁊ hoc dumtaxat in hijs in quibus ꝑ naturalem rationem veritatem cognoſcere potuerūtUnde et paulus actuum. xvij. vſus eſtauctoritate aratij poete dicēs In criſtoviuimꝰ mouemur ⁊ ſumus ſicut quidāveſtrum poetarum dixerunt. Et beatusAuguſtinꝰ dicit in libro de doctrina criſtiana Si qua veritati confinia a philoſophis dicta ſunt nō ſolum nō ſunt ꝑtimeſcēda. ſed ab ipſis tanqͣꝫ ab iniuſtispoſſeſſoribus in noſtrum vſum vendicanda. Cum autem ſancti doctores titulo ſanctitatis habeant auctoritatem decens eſt ꝙ p̄dicator alleget dicta ſanctorum cum titulo ſancutatis dicēdo beatus Auguſtinꝰ vel beatus Ieronimꝰ ⁊huiōi. Et eodem modo quia dicta philoſophorum gentilium extranea ſunt adoctrina ſacra vt dictum eſt decens eſtvt p̄dicator: quiⁱ vult adducere aliqd̓verbum alicuius philoſophi oſtendatillud verbum eſſe extraneum a doctrinaſacra. Qd̓ facit ſic dicendo. Si habet̉in aliqua doctrina vel aliqua ſcientia vl̓in alijs litteris ⁊ huiōi tacendo tamennomen philoſophi ⁊ etiam libri Sedin ſcribēdo ſermonem poſſet ponere nomen libri pro maiori certitudīe lectorꝭ¶ Sequitur de themate.OſateFCa ti. Croqd̓predicator aſſumit de ſacraſcriptura debꝫ tria attēderePrimū ꝙ v̓bū aſſumptū habeat perfectum ſenſum. ita ꝙ ſi nihil aliud p̄cederet vel ſeq̄retur in ſcriptuta de qua ſumitur thema nihilominꝰ verbū ſui thematis hr̄et ꝑfectū ſenſum. Nec tamenoportet ꝙ totum verbū inſinuet quodſcriptura ſcribitur ſꝫ tm̄ quantū ſufficitad ſuū ꝓpoſitū ꝓſequendū. Uerbi gr̄Iacobi .i. ſcribit̉ Btūs vir qui ſuffercthematistemptationē qm̄ cū ꝓbatus fuerit accipiet coronā vite quā repromiſerat deꝰdiligentibꝰ ſe. Licet oīa verba hec ſubvno ſenſu in textu ſcribantur tn̄ ſi p̄dicator intendat loqui de ſufferēte teptationē tn̄ nō oportꝫ oīa ꝟba hec ponereſꝫ ſufficit qd̓ preponat. Utūs vir qͥ ſuffert tēptationē. Nā hec ſola verba ꝑfectum ſenſum hn̄t etiā ⁊ ſi nihil aliud ſeq̄retur. Si āt intēdat loqui de ſufferētia ⁊ ꝓbatōe p̄t ſic ponere. Otūs vir qͥſuffert tēptatōeꝫ qm̄ cū ꝓbatꝰ fuerit accipiet coronā vite. Iſta ſola verba ſineſequētibꝰ hn̄t ꝑfectu ſenſum Poteſt ⁊nihilominꝰ totū verbū ꝓponere ẜm materiaꝫ de qua ꝓponit loqui ita dūtaxatꝙ nimis ꝓlixuꝫ thema nō ꝓponat. fructuoſa nāqꝫ ſūt ꝟba ſacre ſcripture. ⁊ exbreui themate longus poteſt ſermo dilatari. Scd̓m ꝙ coniunctiones. ⁊ eduerbia quibꝰ themaꝯtinuatur vel reſpicitad p̄cedētia omittat in themate aſſumpto. Et ſpecial̓: vbi nō mutat̉ ſēſus ſcripture. Uerbi gr̄a. Dixit dn̄s dn̄o meo:ſede a dextris meis. donec ponaꝫ inimicos tuos ſcabellū pedū tuoꝝ. Si ergopredicator voluerit ſumere thema ſuūſic donec ponā inimicos tuos ⁊cͣ. patebit deriſio quia hͦ aduerbiū tꝑis donecreſpicit p̄cedētia de quibꝰ in ſuo ihemate nō eſt facta mētio. Itē luce .i. ſcribitur. Poſuerunt omnes qui audieruntin corde ſuo dicentes. quiſputas pueriſte erit. Etem̄ manus dn̄i erat cū illo.Si ergo p̄dicator ſumat thema. Etenīmanus domini erat cum illo male aſſumet: quia hec caſualis coniunctio etenīre ſpicit precedētia de quibus ipſe nihildixit. Et ſimile obſeruandū eſt in alijsSciendum autē eſt ꝙ quando in textu eſt aliquod pronomen relatiuum vl̓demōſicatiuum. poteſt predicator proponere thema ſicut iacet in textu in ta-