De penitentieſatiſfctionis aſperitateꝫ. debet ſacerdosipſum inducere vt habeat animū paratum ad omnem ſatiſfactionē portandāoſtendēdo ſibi magnitudinem peccatorum ſuoꝝ. ⁊ que ⁊ quanta bōna amiſitper peccata iſta: que omnia recuꝑabitper pm̄am on̄dendo etiam que ⁊ quātaſuſtinuit xp̄s ꝓ peccatis noſtris: qui tn̄ſumme erat delicatus quot̉ ⁊ quanta ſuſcinuerunt ſancti martires ⁊ ſancte virgines tenere ⁊ delicate a peccatis īmunes. quanto maior pm̄a deberet eſſe ꝓtanus ⁊ talibꝰ peccacis que tu cōmiſiſti⁊ multa alia debet oſtendere ſibi. Et ſicum iſtis omnibꝰ non p̄t eum induceread pm̄am imponat ei talem pm̄am quāveriſimiliter credit eum portare poſſe.Et ad hoc inuitat nos exemplum xp̄i qͥnunqͣꝫ grauem pm̄am impoſuiſſe legit̉niſi vade ⁊ noli amplius peccare. Und̓Iohānes criſoſtomus ſuꝑ illum locuꝫAlligant onera grauia ⁊cͣ. dicit ſic. Sieramus modicā pm̄am imponētes nōne melius ē ꝓpter miſericordiam rationem dare qͣꝫ ꝓpter nimiā crudelitatemſuccūbere penitentem .xxvi. q. vij. Alligant. Augꝰ. Si non p̄t gaudere ſacerdos de omnimoda peccatoris purgation gaudeat ſaltē ꝙ liberatū a gebennamittit ad purgatoriū. Ex quo patꝫ ꝙ ſipm̄a impoſita a ſacerdote non ē condigna complebit̉ in purgatorio. ¶ Iteꝝpone aliquis ꝯfitet̉ peccata ſua tn̄ nonvult abſtinere ab eis. vel vult abſtinereib vno non ab alio. nūquid talis eſt admittendus ad pm̄am. Dico ꝙ confeſſor debet cōfeſſionem iſtius audire nontn̄ debet eum abſoluere ſed dꝫ ſibi d̓ peccatis confeſſis ſalubrius confilium qd̓poterit exhibere ⁊ cōſulere ꝙ faciat aliquam pm̄am ꝓ peccatis ſuis ⁊ inducere eum ad bonū quantū poterit. ⁊ om̄iabona que de conſilio ſacerdotis iſte faci-impoſitioneet quantūcūqꝫ informia .i. ſine charitate facta quāuis non valent ſibi directead vitam eternā obtinēdam. tamē valebunt ſibi ad quatuor vel ad aliquodipſoꝝ. Primo ad extremi iudicij ſuꝑpliciū tolerabilius ſubrūduꝫ. de pe. di.iij. Si quis āt non habēs charitatem.Secundo ad temꝑalem ꝓſperitatē obtinendam. de pe. di. iij. Cauendū. xxij.q. ij. ſed quilibet. Tercio ad hoc vt citius illuſtretur cor eius ad pm̄am. de pe.di. iij. falſas. in fine Quarto qꝛ dyabolus non p̄t ſibi tm̄ nocere. ſicut pꝫ de iudeo de quo narrat Grego. in dyalogo.ꝙ qꝛ ſe ſignauerat demones non potuerunt ei nocere. Ex dictis ꝑꝫ ꝙ ad hoc ꝙpm̄a ſit ſatiſfactoria ⁊ meritoria oportꝫꝙ ſit facta in charitate .i. ꝙ ille qui fac̄ſit ſine peccato mortali. ¶ Sed ponealicui penitenti fuit iniuncta pm̄a ⁊ anteqͣꝫ compleat pm̄am labit̉ in peccatuꝫmortale. ⁊ exiſtens in iſto peccato complet pm̄am iniūctam poſt redit ad ſtatū gratie. valet iſta pm̄a vel tenet̉ eamiterare. Ad hoc dicitur in quarto ſcripto ꝙ quedam ſunt opera ſauſfactoriaerum effectus manet. poſtqͣꝫ facta eſt elemoſina adhuc manet eius effectus. ſcꝫdiminutio ſubſtantie temporalis dantis. Similiter poſtqͣꝫ ieiunauit remanꝫeffectꝰ ieiunij qui ē debilitas corporisieiunātis. Et talia quāuis ſint ī mortalipeccato facta non tn̄ oportet ꝙ iterent̉Alia ſunt oꝑa ſatiſfactoria que poſtqͣꝫfacta ſunt nihil remanet de his ſicut eſtorauo. ⁊ ideo ſi fiat in mortali peccatooportet ꝙ iteret̉. vnde ſi alicui fuit iniuncta pm̄a ꝙ dicat centū pater noſtet̉ſi dicat in peccato mortali non completpm̄am ſuam. ymmo oportet ꝙ exiſtēsin gratia reitert illa centū. ſecus de elemoſina ⁊ ieiunio vt dictuꝫ eſt. Et circahoc ſciendum ꝙ oꝑa facta in charitate