ob glorioſi hieronimi ymaginē in cella pictam. Quo eūderidēs magus dimiſit Moxqꝫ ꝯuocatū aliū demonē qͣꝫtum poteſt mittit cicius adhuiꝰ mōi oꝑa finiēda. Sit ſcd̓oid qd̓ p̓mo; at ſecūdus ꝑ horā forte manēs: coactꝰ cepit excelſas voces emittē. ſi me hieronime hinc finis recede̓: hucvlterius nō reuertar Ad hec ſtupefacta mulier q̄ orationiincellula inherebat: quis iſtas fundat voces. nimio pauore ꝑterrita ꝑcūctatur Nō ceſſante dyabolo ſic clamare. excitate illius cenobij moniales timore ꝑcuſſe grandi tremulead illā accurrerunt cellā: cruce dn̄i p̄eunte Ac vt illū fore ſpiritum neqͣꝫ ſciunt: eūdem cōiurāt vt debeat qua de cauſa hͦvenerit intimare Narrans equidē dyabolꝰ rei ſeriem. ſeqꝫgemitibus ⁊ vlulatibꝰ miſerū pandens. ⁊ cāthenis igneisvinctū a hieronimo retineri: rogat eas vt ſuis mereat̉ p̄cibus abeūdi graciā inuenire At vbi hec moniales audiūtdeo ⁊ glorioſo hieronimo laudes reddūt: ſupplicit̓ poſtulantes vt demonē hunc nullatenus reuerſurū de eodē cenobio effugaret Uix orationū verb̓ finitis dyabolus mag-nis ſtridoribus ex eodē loco recedēs/ magū adijt: eūqꝫ capiens tantꝭ verberibꝰ ⁊ cruciatibus flagellauit: vt ꝑ multahoraꝝ ſpacia in eo aliquod vitale ſignū paulominꝰ appareret: diris damās vocibꝰ Hei cruciatus cauſa fuiſti: ad illam me deſtinās monialē Certe in te iſdē verberibꝰ vindicabor. Int̓ verbera āt tam horrida magus cū pene ꝑniciei ſeꝓpinquū cerneret. ſuas vidēs artes nullū ſibi auxiliū adhibere; ad tociꝰ refugij portū glorioſū hieronimū iā nau-fragrās ſe dirigēs. glorioſe inquit hieronime huic ad tuā