ſanctimanialis dn̄a in earū aſſurgens medio. que vide̓at⁊ audierat omnibus patefecit. Fit ilico monialibꝰ cunc-tis ex hoc irriſio: hanc exclamant fatuam: multiſqꝫ garriūtderiſionibus hanc forte illa ebrietate nimia ſomniaſſe Illa vero accepta cōtumelia patientie ſe ſcuto inueniens: deearundem ſiquidem ꝑtinatia nimiū dolens. ſed de ſua deſpectione gaudens. ad ſolitas redijt orationes: ſupplicanscontinue ne ſuis monialibꝰ quod audierat inueniret Tn̄ſactis igitur diebus decem nocte media p̄dicte ſāctimoniali domine hac pro re deuotis orationibus incūbenti glorioſus iterū apparuit hieronimꝰ eidē: vt q̄ pͥus nunciaueratmonialibꝰ denuo intrepide nūciaret allocutioē mandauitbenigna Ad quē illa Quis inquit es dn̄e talia michi mādans Hieronimus inquiēs ego ſum: ab eiuſdē euānuitoculis Alla vero ſciens earū duritiā quid ageret quid vediceret neſciens: tandē malens a monialibus inſana ⁊ e-bria reputari qͣꝫ diuinis ꝯtraire p̄ceptis. Cōgregatꝭ iterūmonialibus q̄ viderat ⁊ audierat ſtuduit intimare. Aſtvt eam aſſurgē moniales peſtifere ꝯſpexerunt: diuini inſcieiudicij ſibi affuturi de ꝓximo an̄qͣꝫ verba incipe̓ capitulocū magnis cachinnationibꝰ exierunt Qui tnͣſactis inſuꝑdiebꝰ tribꝰ dormiēti p̄dicte ſāctimoniali dn̄e gl̓ioſꝰ hieronimus ineffabili qͣſi ſocietate vallatꝰ āgeloꝝ nocte apparēsmedia eā excitauit: eiqꝫ iuſſit ꝓtinꝰ vt de illo exiret moͣſteionec ſubito futurā ſn̄iā expectae̓t. cū illa ve̓o ml̓tꝭ lac̄mis ſuꝑplicae̓t ne hͦ fie̓t: gl̓ioſꝰ inꝗt hie o. ad abbatiſſā ⁊ cete̓as ꝑgito ōi moro pꝰ poſita eiſdē nūciās ꝙ niſi peniteāt ac nocte