conſtātinopolitanū dn̄m capti iuuenes deſtinātur Quinne nimijs lōgus fiam verbis: quod nō fecerant tormētoꝝrigore iuuenibus iam confeſſis adicitur more ſolito ſententia decollādi. Heu quale cor audiendo tot lamēta innocēcium quos ⁊ iuuētutis ⁊ pulchritudinis maxima venuſ-tas ⁊ ortus nobiliſſimus decorabat. poſſet ſe a lacrimis cōtinere? Flentes itaqꝫ iuuenes grauibꝰ pallidas fauces lacrimis irrigātes. vlulatus gemitus ⁊ ſuſpiria promerenon ceſſantes; glorioſe dicebant hieronime hoc tale ne eſtp̄mium quod obſequētibus tibi preſtas Et tale quod labore tui meruimus itineris; Heu romana vrbs noſtri p̄ſentia ortus: non ſic te credebamus neſciam noſtri finis.Ad locum namqꝫ tanti ſupplicij ibidem gentium multi-tudine maxima expectante: innoxij iuuenes conducūtur.O ineffabilis miſericordia dei noſtri. qua celum redun-dat ⁊ terra nec vlli ad ſe currenti obliuiſcit̉ miſereri Flexesin loco quo plectendi erant genibus. in celumqꝫ vterqꝫ iuuenes manibus eleuatis; glorioſe hieronime magna voce inquiunt noſtre ſalutis ⁊ auxilij portus noſtreqꝫ ſpei anchora ſaluberrima ⁊ vitalis hac inclina hora noſtris in-dignis ſupplicationibus pias aures: vt ſi hoc quo punimur ſcelus non geſſimus tuas liberationis opespietate ſolita ſenſiamus. Quod ſi fecimus: exigente iuſtitia cōdemnemur. Hec vbi dixerunt. colla extendunt carnificibusferienda. nil dicentes aliud qͣꝫ ſuccurre ſuccurre glorioſehieronime. Quid mirum ſi tot lacrimis cunctorum:h iiij