gaudia q̄ nec oculus vidit: nec auris audiuit nec in cor hominis aſcendit Dimitte q̄ſo caduca ⁊ momētanea: vt habere valeas et̓nā ⁊ ꝑpetua. Sꝫ quid de his qui nec dei ti-more nec amore: nec mortis ⁊ tormētoꝝ ſubſeqͣtiū t̓rore apeccatis ceſſāt Si ꝯdolent: ſi vt oꝑtāt pͣua agere non poſ-ſint dicā ve ve miſeri ꝗ hic ridetis qꝛ plāgētis Re qui iſtaoptatis gaudia tꝑalia qꝛ vob̓ inuitis ſuſtinebitꝭ tormētainfernalia Ecce vobis modicū reſtat tꝑis implete menſu-ras maliciaꝝ vrārū: vt veniāt ſuꝑ vos ōnis indignatio diuina Fruamini hoc tꝑe ꝑuo in iocis ebrietatibꝰ prelijs cō-tentionibus choreis ⁊ ꝓcationibꝰ nec vacuū preterire tempus ꝑmittatis Quid moramini dum viuitis Cōgregatefilijs veſtris honores diuitias ⁊ potētias. veſtrā augete nōbilitatē ⁊ famā: vt ⁊ veſtri poſſint filij q̄ feciſtis expellere qͣtenus cum illis ꝑiter in inferno āpliora patiamini crucia-menta Sꝫ forte quis dicet Benignꝰ eſt dn̄s ⁊ miſericorsqui oēm peccatorē ad ſe rediuntē recepit ⁊ indulget Uerūꝗdem hͦ eſſe ꝯfiteor. benignior eſt em̄ dn̄s ꝙ creditur ⁊ vnicuiqꝫ ꝑcit ad ſe vt condecet redeūti. nōne benigniſſimꝰ ē dominus qui tātas tollerat iniurias peccatoribꝰ dās eis temporis ſpaciū vt emūdēt̉. ſꝫ hoc noue̓is qꝛ ſicut eſt benignusintollerādo ita iuſtus in puniēdo. ſꝫ forte quis iterū dicet.quod vir qui toto tēpore vixit male ⁊ fecit in articulo mortis acceptam penitētiam a deo veniā obtinebit. heu qͣꝫ vana ſuſpicatio ⁊ falſa meditatio vix de centum milibus hominū qͦꝝ mala vitā ſꝑ fuit vnꝰ meret̉ a deo hēre indulgētiam vir totus in peccatꝭ genitꝰ ⁊ enutritus. ꝗ nec deum vidit