Si quis digne māducauerit: viuet ineternū. Qd̓ nobis cōcedatqui ſine fine viuit ⁊ regnatVnica pͥma poſt trinitatisSermo. xlij.Omo quidā ea̓t diues ⁊induebat̉ purpura ⁊cͣ.Lu. xij. Sepe illd̓ dn̄s qd̓docuit v̓bo: poſtmodū ꝯfirmauitexēplo. Suꝑius quidē hoīes abīpetu diuīciaꝝ retraxerat. ⁊ ad faciendū elemoſinā īducebat phariſei āt q̄ erāt auari eū deridebāt:ideo hͦ exēplū cōtra eos adduxit.Vbi vei̓ficatū eſt illd̓ qd̓ dixit dn̄sMa. vij. ꝙ lata ē via et ſpacioſaq̄ ducit ad ꝑdicōeꝫ. ⁊ arta q̄ducitad vitā. Diues quidē iuit ꝑ latāviā. ⁊ ideo ꝑdicōeꝫ īcurrit. lazarꝰei ꝑ artā viā iuit. ⁊ id̓o īuenit vitāScd̓ꝫ aug. ſtatꝰ hoīs triplicit̓ ꝯſideratur .ſ. in vita. in morte. ⁊ poſtmortē Qnͣtuꝫ ad iſtū ſtatū deſcribitur h̓ diues ⁊ pauꝑ pͥmꝰ ergooſtēdit̉ ſtatꝰ hoīs diuitis in vitaq̄ fuit valde gl̓oſus. qꝛ fuit ī magnis diuicijs delicijs et honoribꝰ.Pº ergo fuit in magnis diuicijs.Eſſe āt diuitem nō eſt culpabileDeꝰ āt diuites ⁊ potētes nō abijcit cū ip̄e ſit potēs Iob. xxxvi. Etiuſti ⁊ ſcī diuiteꝰ ſūt qͥ deo placuecut fic̄ abrahā ⁊ ceteri pr̄iarche.Sꝫ notandū eſt qd̓ circa diuitiasculpa. iiij. modis fieri p̄t. a̓ auarebenēdo. aut indebite exponēdo a̓niiis diligēdo. aut imiuſte acquirendo. Et qͣntū ad ad iſtos qͣtuormodos diuites reprehēſibiles inuenimꝰ vtꝫ ī euāgelio Et ſaltē intribꝰ pͥmis iſte rep̄henſibil̓ eē videtur Primꝰ diueˢ q̄ auare retinebat: ē ille q̄ dixit Lu. xij. Aīa meahabes ml̓ta boͣ: repoſita in ānospl̓imos ⁊cͣ. Tal̓ erat iſte diues q̄auare retinebāt diuitias. et nihilalijs cōicare volebat. Legit̉ ꝙ cūalexāder ꝑ qͣndā ſiluā ꝑ ge̓t ⁊ ip̄ecū ſuo excitu fere ſiti defice̓t: q̄dāꝓ mgͣno p̄cio ciphū aq̄ ſibi deditquē ipſe protinꝰ effūdi mādauitNoluit ei ſolꝰ bibe̓: poſtꝙͣ illd̓ ſuis militibꝰ nō pōtea̓t cōicare Ecōtra d̓t auarꝰ ecc. xi. Inueni requiein ⁊ nūc māducabo de boniꝰ meisſolus Scd̓s diues fuit q̄ vane expēdebat. ſic̄ filius ille ꝓdigus: q̄acceptā ſb̓am in vanitatibꝰ ꝯſūpſit. vt hētur luc̄. xv. Tal̓ etiā fuitiſte diues: q̄ expedebat in veſtibꝰcurioſis. ⁊ epulis delicioſis ſeu delicatis. Et tamē ſic̄ dicit iohānescriſoſtomꝰ: deus diſpēſatoe̓s diuitiarū ſuarū voluit nos eſſe.Per hͦ em̄ manifeſtate patꝫ ꝙdiuītie nō ſunt prop̓e noſtre: ſedaccōmodate nob̓. et ideo nos nōdebemus eas expēdere ad noſtrāvoluntatē: ſed ad fraternā neceſſitatē. Ꝙ nō ſūt prop̓e noſtre: patet in morte Si ei canis duos homines ſeqͥtur cuiꝰ ſit ignorat̉. ſedcū ab inuicē ſeparātur: canis dn̄mſuū iiitatur. Sic due ꝑſone ſunthomo .ſ. et mūdus. et cuiꝰ diuitieſunt: hoīs aut mundi ignoratur.