Preceptū.Capitulum

ꝑte vel in toto. Primo qui dāt cumcōtumelia et tarditate vel cū triſticia. nam boni animi eſt vt magis attendat quis ad bonū ꝙͣ ad malum.Et ideo ſi aliquis beneficiū dedit n̄eodē mō quo debuit nō omnino dētrecipiēs a gr̄aꝝ actiōe ceſſare minꝰtn̄ ꝙ ſi modo debito p̄ſtitiſſet. qꝛ vtSene. di. li. ij. de benefi. Multū celeritas fecit multuꝫ abſtulit mora.Secūdo d̓ iſtiſ qui aliqua beneficiadant ꝓpter ſuā vtilitatē de quibusdicit Sen̄. li. vj. de benefi. multumintereſt vtꝝ. aliquis beneficiū nobis det ſua cauſa. an ſua et nr̄a. illequi totus ad ſe ſpectat et nobis ꝓdeſt qꝛ aliter ſibi ꝓdeſſe nō p̄t eo loco mihi habendꝰ videt̉ quo qui pecori ſuo pabulū ꝓſpicit ſi me in conſortiū admiſit. ſi duos cogitauit ingratus ſum et iniuſtus niſi gaudeohͦ illi ꝓfuiſſe qd̓ ꝓderat mihi. ſumme malignitatis eſt nō vocare beneficiū nō qd̓ dantē aliquo incōmodoafficit. Tercio de iſtis quibꝰ nō eſtneceſſariū vt eis aliquid det̉ vt diuitibꝰ. Rn̄. ſꝫm ſene. li. ij. de beneficijs ꝙ ꝙͣ tūcunqꝫ quis felix ſit tam̄p̄t ſibi fieri recōpenſacio beneficijꝑ exhibiciōeꝫ reuerētie et honoris.vn̄ di. phi. viij. ethi. ꝙ ſupercellētiquidē debet fieri honoris retribucōindigēti aut retribucio lucri. vt v.li. di. ſene. Reddere poſſumꝰ felicibus fidele conſilium aſſiduā cōuerſaciōeꝫ. ſermonē cōmunē et ſine adulaciōe iocundū. Etiā qui gratus beneficiū accipit. vt di. li. ij. Primameius penſiōeꝫ ſoluit ꝙ grate aūt adnos beneficia ꝑuenerint iudicemuseffuſis affectibus qd̓ nō ip̄o tm̄ audiente ſed vbiqꝫ teſtemur. hec ille.

Primū.Quarto de peccatoribꝰ. Nam ſi iſtequi beneficiū dedit in peius mutatꝰeſt. debet tn̄ ſibi fieri recompenſacōſꝫm ſtatu ip̄ius vt ſcꝫ ad virtutē reducat̉ ſi ſit poſſibile ſi aūt ſit inſanabilis ꝓpter maliciā tūc alter ē effectus ꝙ prius erat. et iō nō debet̉eī recōpenſacio beneficij ſicut priꝰAttamen quātumcūqꝫ fieri pōt ſalua honeſtate memoria debet haberi priſtini beneficij. vt pꝫ ꝑ philoſo.ix. ethi. Sexto de ſeruis reſpectudn̄oꝝ. Rn̄. ſene. li. iij. de beneficijsquādiu ſeruꝰ p̄ſtat qd̓ a ſeruo erigiſolet. miniſterium eſt vbi pluſ ꝙͣ aſeruo neceſſe eſt beneficiū eſt. et ioſeruiſ vltra debitum facientibꝰ gr̄eſunt habende M¶ Septimo de īgratis vbi diſtinguendū eſt. nam ingrato duo pēſanda ſunt. Primo quidem ꝙ dignꝰ ſit ip̄e pati et ſic certūeſt ꝙ meret̉ beneficij ſubtractōemAlio mō ꝯſiderandū ē quid oporteat ſcꝫ beueficiū facere. Primo nanqꝫdebet nō eſſe facilis ad ingratitudinē iudicanda. qꝛ frequenter aliquisvt dicit ſene. qui nō reddit nō ſemꝑingratus eſt. qꝛ forte nō occurrit eifacultas aūt d̓bita oportunitas reddendi. Secūdo debet tendere ad hͦꝙ de ingrato gratum faciat quodſi non poteſt primo beneficio facere forte faciet ſecundo. vnde Luce.vj. Altiſſimus benignus eſt ſuperingratos et malos. ſi vero ex beneficijs multiplicatis ingratitudinemaugeat et peior fiat. debet a beneficioꝝ exhibiciōe ceſſare. Octauo deiſto cui bn̄ficiū īpeſū uutile forꝫ aūtnociuum ſi ſibi fieret. Rn̄d. Rec ompēſacio beneficij precipue pendetex affectū. Et ideo eodem modo