Preceptum.Septimum.

CapitulumQuintum.

meritorius apud deum. etiaꝫ ſi quoad homines nihil iniuſti fiat immodubium eſt et diſputabile eſt. an ille qui nō intendit in mercādo hominū vtilitati ſeruire. etiam ſi vtilisſit. poſſit aliquid ſꝫm deum ꝓ labore ſuo recipere P ¶ Tercio principaliter videndū eſt quo mercatorcupiens ſaluari debeat ſe tenere.Rn̄. ꝙ debet ante omīa intendere n̄plus debito reciꝑe. vel minus dareſciēter. et velle ſupplere vb iꝑcipitdefectū. et fideliter ſꝫuiēdo. aut ꝓdeſſendo his a quibꝰ vult victum acquirere. et cū timore lucꝝ recipereſꝫm nobilitatē et gratuitatē et vtilitatem cure. laboris. induſtrie. etſumptū quos et quas cōtingit habere. necnō ſꝫm magnitudinē. multitudinem. aut p̄cioſitate rerum in quibus ſeruit aut miniſtrat homībus.nec tm̄ negociaciōi intēdere vt perhoc aliquid eoruꝫ negligat que ſueſunt neceſſaria ſaluti. Dico aūt nobilitate ⁊cͣ. qꝛ dato. ꝙ negociatorismerces adducētis tantꝰ eſſet laborſicut militis defendētis terrā. nobilior tn̄ eſt labor militis ceteris paribus ꝙ alterius. qꝛ ad nobiliorem finem tendit. ſic etiam ſtaret ꝙ labores cure ⁊cͣ. eſſent eque nobiles et gͣues. et tn̄ vnus eſſet magis neceſſarius alio ꝓ iſto certe ſibi magis deberet̉. Dico etiā ſꝫm multitudineꝫmagnitudinē et p̄cioſitatem rerumqꝛ peneſtica vendēs ſcꝫ piſum ⁊ olera. et de vno flore. cōmunitati ſeruiens. nō pōt tm̄ lucri reciꝑe. ſicutinſtitor vendens nobiles et multuꝫvtiles res. nec inſtitor inquiete qd̓animo reſidēs ceteris ꝑibus pōt tm̄lucꝝ reciꝑe. etiā de eque magna pecunia ſicut res eque bonas de ꝑtibꝰ

longinquis adducēs. et iō ſi quilibꝫſꝫm ſtatuꝫ ſuū vellet viuere. et ſꝫmmeritū ſuū lucꝝ reciꝑe. om̄ia ſtarēteo melius. ſed qꝛ peneſtica de modico p̄cio et labore tantū vult lucrari. ꝙ quotidie cibis bonis ⁊ potibꝰrepleta ſit et vltra hoc cōtinue plꝰdicet̉ que ſi debite ꝑpenderet. vixnudum panē mereret̉ et inſtitor demodico labore et precio reſpectiuevult ſe ⁊ ſuos tam delicate nutrireet p̄cioſe veſtire. ſicut vnus de multomaiori ſumma. grauiori et vtiliori labore cōmunitati ſeruiens. ⁊ itadiſcurrēdo de alijs. hinceſt ꝙ quaſi om̄es auaritie et ſuꝑbie et voluptatis morbo laborāt ꝑ que tm̄ excecantur ꝙ credūt ita eſſe debere exhoc ꝙ illa ſunt tam cōmuniter iamcōſueta. et ꝙ quaſi omnes ſic agūtcum tn̄ nulla cōſuetudo poſſit excuſare in his que ſunt cōtra rectā raciōeꝫ. ſed ſolū indifferentibꝰ quepn̄t fieri bene et male nulla aūt recta rō videt̉ dictare hoc bonum ꝙfilia ſimplicis militis aut burgēſis.quātumlibet opulentā deferat tamp̄cioſam veſtē. cingulū aut coronaꝫque ꝓ ſtatu ſufficeret cuiuſcūqꝫ magne principiſſe aut regine nec hocꝙ quātūlibet diues mercator tamſplendide in veſtibus. tam magnifice in ſumptibus viuat ꝙ ſufficeretregi vel prīcipi bene magno. Et hͦmodo multa ſunt que ſub diſſimulacione tranſeūt nec reputantur tammala que tamen ſi recte penſarent̉manifeſte viderent̉ exceſſiua rectoiudicio rōnis. Ex quibus patet ꝙquantificatio precij iuſti penſandaeſt in libra rationis. recte attendendo bona fide id eſt fideli intencione ſuam induſtriam circa rem.