Sextum

CapitulumPreceptum.

ſed ꝙ eis nō p̄dicetur. Debet autēeſſe euidens infirmitas. vn̄ etiā canones ꝑmittunt neceſſitate exigētecū infirmis in eſu carnimū diſpenſare. exͣ de obſer. iein. Conſiliū. Et videtur ꝙ etiam debiles qui nō pn̄ttm̄ omēdere vna vice ꝙ natura cōſeruetur. nō teneant̉ ſtricte diu ſaltem ieiunare eadem racōne qua ſupra de etate dictum eſt. Iſte caſusꝯtingit ſed in paucioribꝰ ꝓ quātaautē infirmitate vel debilitate ſolui poſſit ieiuniū ab infirmis vel debilibus arbitrio boni viri potius limitandū eſt ꝙ ꝑ aliquam doctrinageneralē vt dicūt doctores de muieribus p̄gnantibꝰ et nutricibus.ſi timeatur ꝓbabiliter de ꝑiculo earum ſi ieiunauerint de fetu in vtero vel de puero. ad vbera nō ſoluꝫpoſſunt ſed etiā tenent̉ ſoluere ieiunium. C Tercia cauſa eſt euidens neceſſitas penurie nimīe quepōt eſſe duplex. Vna magne pauꝑtatis vt qn̄ aliquis cogitur hoſtiatim mendicare. et nō poteſt haberetantū de cibo ꝙ ſufficiat pro vnarefectione. ille poteſt pluries omēdere alias ſi poteſt habere ſimul ſatis ꝓ vna refectione. tenet̉ ieiunare. Concordat tho. in ſcrip. et ī ſumma. Et addit ꝙ qn̄ quis ꝓpter p̄cedentem media ita debilitatus eſſetꝙ ieiuniū ſuſtinere nō poteſt etiaꝫexcuſatur. Alia penuria poſſit eſſeex magna cariſtia. vt ſi in. xl. vel inp̄fatis ieiunijs nullus aliꝰ cibꝰ haberi poſſet niſi carnes. vel in exercitu. vel alias ſi nō poſſet ſimul habere cibum ſufficientē. ſed ſolū ſucceſſiue et interpellatim. In talibuscaſibus pluries comedens vel carnes edens a peccato mortali excuſa

Octauumret̉ qui tn̄ ſufficientiā carnium haberet in tali caſu ſꝫm quoſdam tenerent̉ ieiunare ſcꝫ tm̄ ſemel cōmedēdo. D ¶ Quarta cā eſt labor neceſſarius ⁊ pius quē homo vſqꝫ adaliud tempus differre nō poteſt qͣꝫcogit̉ cū magna fatigacōe ꝯt̓inuare. In tali labore nō tenent̉ ad dicta ieiunia maxime qui nō ſunt itafortes ꝙ ſimul nō poſſunt ieiunare et laborē. Ex quo patet quid tenent̉ ꝑegrinantes itinerātes laborates in vineis agris et artibꝰ mechanicis. vn̄ in. iiij. dicit Tho. ſi ſittaliſ ꝑegrinacō que poſſet ſine incōmodo differri ſi ſimul cū ea non pōtieiunare Si aūt ꝑegrinacō cōmededifferre non pōt vel qꝛ tempus ieiunij hoīnem in via p̄occupat. velqꝛ dies feſtus alicubi imminet adquem ex deuotione homo ꝑgere cūpit vel quia mora in penitētia periculum habet ſpirituale vel corꝑalepōt ſꝫm diſpenſacōnem ſui ſuꝑiorisom̄ibus p̄dictis penſatis ꝑegrinariet ieiuniū ſoluere. hoc tn̄ intelligitur de his qui labore itineris adeoaffligūtur ꝙ ſimul cū ieiunio itinerare nō poſſunt. Nec obſtat ꝙ p̄ceptum debet p̄poni ꝯſilio. qꝛ ꝯtencio hmōi p̄ceptum dantis nō eſt alias pias et magis neceſſarias cauſas excludere nec intencō maiorislucri nō neceſſarij laborante corꝑaliter eos a peccato excuſat ſi ieiunium ftangūt nec illi iteꝝ a peccatoimmunes ſunt qui oꝑarios ꝯducere nolunt niſi tali pacto vt ieiuniūſoluant. niſi forte cā ſit neceſſariaque feſtinacōeꝫ oꝑis ꝓ quo laboratur expoſcat. hec tho. E ¶ Quinta cauſa p̄ueniendi cibū eſt miniſterium vn̄ ſeruientes nobilibus diu