PreceptumQuintum

CapitulumOctquū

impenitenti dimīttere C Dubitatur ſexto quid ſit illa dimiſſio exterior quā dimittit offenſus offendenti. nō eſt peccatum qꝛ hoc tantūdeus dimittit. nec ſatiſ factio. quiailla ſoluitur. tūc Rn̄. ꝙ eſt acceptatio ſatiſ factionis. vel indicatio recōciliaciōis verbo vel facto exp̄ſſavt cum offenſus offendentē flectētem genua eleuat. vel dicit domīꝰparcat tibi. vel ꝑco. vel ſatiſ factuꝫeſt mihi vel ſimilia. M ¶ Dubitatur ſeptimo an poſt huiuſmōi ſatiſ factionē vel etiam ante facta dimiſſione intrinſeca. licet ſigna rācoris retinere. An̄. ſignoꝝ hmōi q̄dāſunt propinqua. quedam remota. ꝓpinqua que ingerunt probabilē ſuſpicionem de rancore. vt cū aliquisnunquā vult alteri loqui. et curuovultū ſemꝑ eum reſpicit et ſimiliaEt iſta nulli licet retinere. qꝛ ab oīſpecie mala abſtinēdū eſt. ſꝫm apo.Et ſicut eleazardus abſtinuit a carnibus que ſimiles erat porcinis neſcandaliſarẻ. Ideo nemo debet illaſigna facere. ꝑ que ꝓbabiliter crederetur eſſe in odio. Remota ſunt q̄non ingerunt argumentū de odio.licet odium ſubſequat̉. vt ſunt ſubtractio familiaritatis. et ſeruicioꝝaliquorum et ſimilia Et iſta licet retinere omnibus dumodo nō fiat malo animo. īmo poteſt eſſe interdummeritoriū. cum fit propter bonū alterius. Quod aūt interdum d̓r quiahoc nō debent facere ꝑfecti. ſi intelligatur ꝙ hoc nō eſt ꝑfectionis verum eſt. Aliter nō videt̉ eſſe verūDubitatur octauo vtrū iniuriatusteneatur querere recōciliacioneminiuriantis ip̄o nō petente. Rn̄. ꝙ n̄tenetur ex hoc ſolo ſed rōe fraterne

caritatis poſſet teneri in caſu. ſcꝫ ſicrederet̉ probabiliter ꝙ ꝑ hoc liberaret animā eius ab odio mortali. et nō eſſet occaſio mali in eo veln̄ alijs huiuſmodi excellens humiliatio. Quod aūt dauid iniuriatusqueſiuit recōciliacionem a ſaule nōpenitente et ſimilia oꝑa ſanctorumnon oportet ꝙ imitemur. qꝛ magneꝑfectionis oꝑa fuerunt. NDubitatur nono. Eſto ꝙ aliquis offendat alium verbo ī ſecreto. et petatoffenſus ſatiſ factionē in publico.nunquid tenet̉ ab hmōi ſatiſ factionem offendens vel ecōuerſo offēdat aliquis aliquem ī publico vultſatiſ facere tm̄ in ſecreto nūquid ſufficit ei. Rn̄ſio ad primū ꝙ nō tenetur niſi forte qd̓ factum fuit in ſecreto publicum fuiſſet. Sicut furqui latenter accipit. non tenet̉ publice ſatiſ facere. Ad ſecundū dicend̓ꝙ nō ſufficit. argumentū eſt ad hͦActu. xvj. de paulo cui publice condemnato ad carcerem nō ſufficit occulte liberari ſed publice. Dubitatur decimo ponatur ꝙ aliquis impoſuerit alteri culpam. et leſus nōvult acciꝑe ſatiſ factionem a ledente. niſi dicat ſe mentitum fuiſſe. nūquid tenetur ad hoc ledens. Rn̄. ſiledens nō ſcit ſe dixiſſe verum nullo modo debet dicere cōtrariuꝫ nechoc debet ab eo requiri. ſi autē ſcitvel credit ſe dixiſſe falſum vel dubium. ſꝫm ꝙ habet in conſciētia ſua.ſic dicere debet ſicut reſtituere tenetur quis rem ablatam cum damnoſue rei. poteſt tn̄ adicere aliqua alleuiantia culpam ſuā. videlicet ꝙex animi turbacione illud dixit velꝙ ita audierat vel cred̓bat tūc licꝫmodo reputet falſum. Ad hoc autē