27⁊A5CapitulumPreceptum.

Primuminſtinctu ſine iuſta neceſſitate. velpia vtilitate ⁊ ſine alijs debitis circūſtātijs vel qua etiā p̄ter intentione talia exꝑiēdi aliquid loquit̉ petit vel facit qd̓ ad nihil aliud vtileē niſi ad ꝓbandū dei poteſtatem ſapīaꝫ volūtatē vel bonitatē. vn̄ ſuꝑillo deūt. vj. nō tēptabis dominumdeū tuū dicit glo. deū temptat quihabens qd̓ faciat ſine rōe cōmittitſe diſcrimī vel periculo experiensvtꝝ poſſit liberari a deo. d̓r primoq̄ exꝑimentū ſumit ſeu explorat qꝛtēptare eſt exꝑimētū de aliquo ſumere. nullus autē exꝑimentū ſumitniſi de re ignota vel dubia. Ex quopatꝫ ꝙ oīs deū tēptās deū ignoratvel dubitat d̓ aliqua ꝑfectōne deiqd̓ ſꝑ eſt peccatū. Ex quo patet̉ ꝙdeū tēptare ſꝑ eſt paccatū. d̓r ex intētiōe addifferētiā tēptacōis p̄terintētionē. B Vbi notandū ꝙduplex ē dei tēptacō. vna intēta alia nō intenta. Intenta fit dupliciter vno mō exp̄ſſe. alio modo īterp̄tatiue. Cxp̄ſſe cū aliquis dicto velfacto ītendit ex ꝑimētū d̓ aliquo ſumere Interp̄tatiue vero qn̄ nō intēdit exꝑimētū ſumere ꝑ ſua dictavel facta tn̄ agit vel dicit ꝙ ad nihil aliud videt̉ ordīabile niſi ad exꝑimentū ſumēdū. vn̄ quaſi īterpretatiue deū tēptat. qui et ſi nō intedat de deo exꝑimētū ſumere aliqͥdtamē petit vel facit ad nihil aliudvtile niſi ad ꝓbandū dei porſtatembonitatē ⁊ ſimilia. dicit̉ rōe ꝓprieꝑſone quia ſi quis exꝑimētū fumeret et de d̓o vel ad deū ꝑtinētibusnō vt ipſe experimentū ſumens dehis ſeu talia expiorans talia ognoſcat. ſed ut ea alijs demōſtret qn̄ ēiuſta neceſſitas aut pia vtilitas.

hoc em̄ nō eſſet temptare deū. d̓r ꝑſua verba vel facta non cogitata.ad diffirētia infidelitatis. nā īfidelis inquantū hmōi ī mēte dubitatde dei ꝑfectione puta bonitate. potencia et ſimilibus. ſed deum temptare cum directe opponater cultui diuino ſeu latrie vel religioniin exterioribus conſiſtit actibus.dicitur etiaꝫ ꝑ ſua verba vel factaquia homo deum temptat expreſſedupliciter. Quandoqꝫ expreſſe verbis quando homo in ſua peticoneorando vel ſimilia verba formādoea intentione aliqꝛid a deo poſtulet vt exploret dei ſententiam. potentiam vel bonitatem vel voluntatem. factis aūt deum expreſſe teptat qn̄ ꝑ ea que facit intendit experimentū ſumere diuine poteſtatis ſiue pietatis ſiue ſapientie.¶ Dicit̉ de dei potentia bonitateſpeculatiue nō practice. Nā duplexeſt cognitio diuine voluntatis velbonitatis. vna quidē ſpeculatiua ⁊quantū ad hanc non licet dubitarenec probare vtꝝ dei voluntas ſitbona vel vtꝝ deus ſit ſuauis. aliapractica affectiua ſeu exꝑimētalisdum quis experit̉ in ſeip̄o guſtumdiuine dulcedinis ⁊ ꝯplacentiā diuine voluntatis ſicut de ierotheodicit dio. de diuinis nomībus. c. ij.ꝙ didicit diuina ex comaſſione adip̄a. Et hoc modo mouemur vt probemus dei voluntate ⁊ guſtemuseius ſuauitatem ſꝫm illud Ro. xij.Probetis que ſit volūtas dei bonabenēplacens ⁊ ꝑfecta ⁊ in psͣ. Guſtate ⁊ videte qm̄ ſuauis ē dn̄s. d̓rſine ſpeciali dei inſtinctu. vn̄ Abraam nō peccauit Gen̄. xv. cum dixitad dominum. vnde ſcire poſſum ꝙ